Alle Travel Tales van Marcel Verhoeven over Valencia


Valencia is geen Andalusië

Zoals de meeste trouwe lezers van mijn reisverhalen weten ga ik tijdens onze vele buitenlandse trips regelmatig op pad met mijn twee dochters. We bezoeken samen talloze musea, we wandelen door allerlei straatjes en over pleinen van bijzondere steden, we gaan bijna vanzelfsprekend naar verschillende speeltuinen en genieten van de lokale sfeer die elke stad heeft. Voor onze zwerftochten in de buitenlucht is mooi weer natuurlijk het prettigst en daarom zijn we zo verzot op het zonnige Spanje. De afgelopen dagen was het weer hier in Valencia heerlijk warm, alsof we al midden in de zomer waren aanbeland. Tijdens onze reizen houden we ons ook altijd aan het aloude gezegde “when you are in Rome do as the Romans do”, dat betekent onder meer dat Chloé en Alizia na een uitgebreide ochtendexcursie aansluitend na de lunch hier in Valencia, tijdens de warmste periode van de dag, een paar uurtjes siësta houden. Een middagslaap is hier trouwens voor kleine kinderen belangrijk aangezien de dinertijd in Spanje pas na half negen in de avond is en dat zou voor Nederlandse en ook Spaanse jeugd, zonder middagdutje, veel te laat zijn.


meer lezen

“De Valenciaanse vleermuis begroet me vanuit mijn kamer”

Afgelopen week kwam mijn verblijf in Napels na bijna 14 dagen ten einde en werd ik verwacht in het prachtige Spaanse Valencia. Rechtstreeks vliegen vanuit Napels naar Valencia was niet mogelijk dus vloog ik afgelopen vrijdag met een tussenstop samen met mijn twee dochtertjes Alizia en Chloé via de luchthaven van Barcelona naar mijn uiteindelijke bestemming. Judith zou pas later die dag komen aangezien zij die de reisgroep van KUNSTSTAD nog de laatste bezienswaardigheden van Napels wilde laten zien om hen vervolgens naar het Napolitaanse vliegveld te begeleiden.

Tijdens het opstijgen had ik een prachtig zicht op de Vesuvius en ongeveer twee uur later zagen we tijdens de daling de zeehaven van Barcelona omringd met moderne gebouwen, in de verte ontwaarde ik het gelijkmatige stratenpatroon van de beroemde negentiende eeuwse wijk met de gebouwen van Gaudí en ik kon zelfs een glimp van zijn Sagrada Familia opvangen. 


meer lezen

Sommige plaatsen zijn echte museumsteden

Afgelopen weken heb ik wederom interessante steden bezocht in Europa. Het valt me als kunsthistoricus op dat sommige plaatsen ontzettend veel interessante musea hebben. Daarentegen zijn er ook steden waar het aanbod van bijzondere musea absoluut niet groot is. Ik heb het in dit geval eigenlijk hoofdzakelijk over kunstmusea en niet zozeer over andersoortige musea, want hoe kunstzinnig opgezette dieren in een natuurhistorischmuseum ook zijn en hoe fraai en artistiek machines in een wetenschap- en techniekmuseum overkomen, dit zijn voor mij toch musea van een hele andere orde.
Ik ben, zoals mijn achtergrond met zich mee brengt, gewoon uitermate geïnteresseerd in musea met een interessante kunstcollectie.

Zogezegd vind je die niet in alle grote steden en dat heeft vaak niets te maken met of de plaats meer of minder belangrijk is. 


meer lezen

De Stad van de Sinaasappelen

Zoals ik verleden week al schreef bevind ik me momenteel in het prachtige Valencia en geniet met volle teugen van wat deze mooie Spaanse stad te bieden heeft. Ik ben de afgelopen jaren al verschillende malen hier geweest, echter de stad gaat mij nog lang niet vervelen want er is zoveel te zien en te beleven.

Valencia is qua grootte de derde stad van Spanje (na Madrid en Barcelona), maar dat merk je eigenlijk in positieve zin niet. Ik bedoel dat je niet het gevoel hebt dat je in een enorme drukke metropool bent, maar eerder in een vriendelijk rustig provinciestadje met zelfs wat dorpse invloeden. Dat laatste uit zich onder meer in de sfeer die heerst op allerlei stadspleintjes in het centrum van de stad. De gemoedelijke manier van omgang van de Valencianen, aangevuld met het mooie weer, maakt het een heerlijke plek om eigenlijk op alle momenten van het jaar te vertoeven.


meer lezen

“Senatu deliberante, perit Saguntum”

Ook dit jaar hebben wij eind november weer een prachtige reis naar Valencia ingepland. Net als verleden najaar genieten wij in deze mooie Spaanse stad van alle kunst en cultuur die ze te bieden heeft, maar ook daarbuiten zijn bijzondere bezienswaardigheden te ontdekken. Zo bezoek ik tijdens mijn trip naar Valencia ook de nabij gelegen historische stad Sagunto, die in het Valenciaans ook wel Sagunt wordt genoemd. Deze plaats is waarschijnlijk wel het meest bekend vanwege haar beroemde verleden, want op deze plek lag ooit in de Klassieke Oudheid de vestingstad Saguntum. Heden ten dage is van deze historische stad nog steeds een enorme hoeveelheid restanten op de omliggende heuvels te zien. In de derde eeuw voor Christus was de zelfstandige Iberische stadstaat een bondgenoot van het machtige Rome, dat toen langzaam als ‘wereldmacht’ aan het exploderen was.


meer lezen

Reuring en rust in het mooie Valencia!

Het natuurgebied Albufera, ten zuiden van Valencia, bestaat uit een enorm binnenmeer, het grootse van Spanje, en de daaromheen liggende uitgestrekte rijstvelden.
Het natuurgebied Albufera, ten zuiden van Valencia, bestaat uit een enorm binnenmeer, het grootse van Spanje, en de daaromheen liggende uitgestrekte rijstvelden.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit op het Pantheon in Rome en denk ik terug aan mijn verblijf van de afgelopen twee weken in het Spaanse Valencia. Een prachtig uitzicht had ik over deze Spaanse stad en haar omgeving toen ik met het vliegtuig opsteeg vanaf de Valenciaanse luchthaven. Ik zag niet alleen de stedelijke agglomeratie maar ook de natuurgebieden om de stad heen. Indrukwekkend was het om van bovenaf Albufera te zien liggen. Dit natuurgebied ten zuiden van de stad bestaat uit een enorm binnenmeer, het grootse van Spanje, en de daaromheen liggende uitgestrekte rijstvelden. Nog leuker is het om terug te denken, terwijl ik over de rijstvelden van Albufera heen vlieg, aan de excursie die ik verleden week maakte naar dit gebied en ik toen aan de oevers van deze ‘sawa’s’, dus aan de spreekwoordelijke ‘bron’, paella gegeten heb. Het is dan ook hier, onder de rook van de stad Valencia, waar de paella is uitgevonden. Inmiddels is het echter een typerend nationaal gerecht van heel Spanje geworden.

Albufera is een heerlijk natuurgebied dicht bij Valencia, maar de stad kent zowel in het centrum als net daarbuiten prachtig groene oasis, die deze plek ook heel aantrekkelijk maken voor mensen die niet zo gek zijn op stedenreizen. Valencia telt ongeveer 800 duizend inwoners en in de hele agglomeratie wonen bijna twee miljoen mensen. De atmosfeer in de stad is echter gemoedelijk en bijna een beetje op een dorpse manier rustig. Natuurlijk kent Valencia, als twee na grootste stad van Spanje (Madrid en Barcelona gaan Valencia in de ranglijst voor), ook drukke en typische toeristische plekken, maar over het algemeen valt het op dat het echt een relaxte plek is waar je niet door allerlei chaotische grootstedelijke toestanden wordt afgeleid.

meer lezen

Water uit Valencia

Judith met een groot glas Sangría
Judith met een groot glas Sangría

Welke drank kun je het beste nuttigen bij alle lekkere Spaanse tapaswaarover ik het verleden week had? Dat kon ik de afgelopen dagen zelf weer eens uitproberen en ik (her)ontdekte een aantal verrassende drankjes. 

Wellicht de bekendste sterke drank die men in Spanje kan bestellen is de Sangría. Dit is van oorsprong een licht alcoholische drank waarvan de basis uit rode wijn bestaat, echter witte wijn kun je ook gebruiken en in Catalonië voegt men zelfs mousserende cava toe als basisingrediënt. De wijn wordt in een karaf gedaan en vervolgens worden gesneden vruchten toegevoegd, meestal stukken sinaasappels en citroenen, met daarbij nog eens perziken, appels en soms nog wat ananasstukjes. Ook voegt men in de karaf ijsblokjes toe om het geheel lekker fris te maken, waardoor het heerlijk vlot wegdrinkt. Vooral als het erg warm weer in Spanje is, en dat is het vooral zomers, dan heeft een glazen kan met Sangría enorm veel aantrekkingskracht op iedereen. Vooral de zomerse kleuren, veroorzaakt door de vruchten, maakt dat bij het zien van een karaf op het dienblad bij de ober voorbij ziet komen en bestemd is voor een andere tafel op het terras, je zelf ook snel geneigd bent dit te bestellen. Een tip om deze typische Spaanse dranktraktatie nog aangenamer te maken is om ook de vruchten te proeven want doordat zij al enige tijd in het drankje liggen zijn ze doordrenkt met wijn en alcohol, hierdoor krijgt elk type vrucht een bijzonder smaak en daardoor een extra dimensie. Vandaar ook dat in elke karaf Sangría een houten lepel zit, want je moet toch ergens de vruchten mee uit kunnen halen.

Afgelopen week maakte ik opnieuw kennis met nog een andere streekgebonden Spaanse alcoholische drank, namelijk Agua de Valencia oftewel Water uit Valencia. Deze bijzondere mix is, zoals de naam al doet vermoeden, typerend voor de stad Valencia en omgeving. Deze cocktail bestaat in principe uit cava, wodka, gin, suiker en sinasappelsap. Het laatste ingrediënt maakt van de Agua de Valencia echt een drank dat bij Valencia hoort want zoals wellicht bekend is Valencia de sinaasappelstad van Europa, met zowel in de stad als ver daar buiten talrijke sinaasappelbomen. Het leukste is het als men in de bar de Agua de Valencia ter plekke met alle genoemde ingrediënten maakt, maar tegenwoordig schenkt men het beroemde Valenciaanse drankje ook direct uit kant-en-klare reeds in de fabriek voorbereide flessen.  

Mocht je met mij een glaasje Sangría of Agua de Valencia bij de bron willen drinken dan is er de mogelijkheid om met mij in november naar Valencia te gaan.

¡Salud! - Proost!

 

Marcel Verhoeven


meer lezen

Een grote bontgekleurde stoet

Marcel voor twee donkere poppen die deelnemen aan de processie in Valencia
Marcel voor twee donkere poppen die deelnemen aan de processie in Valencia

Zoals je de afgelopen weken in mijn Travel Tales kon lezen, vertoef ik al enige tijd in Spanje en geniet daar van de prachtige kunst en cultuur. Natuurlijk zijn er talloze musea waar ik als kunstliefhebber mijn hart kan ophalen, maar bijzondere evenementen trekken ook altijd mijn aandacht. Een buitengewone happening, die op 4 juni in talrijke Spaanse plaatsen gevierd werd, is het zogenaamde “Corpus Christi”, een katholiek feest dat in het Nederlands ‘Sacramentsdag’ heet, maar waarschijnlijk als feestdag niet zo bekend is.

Dit religieuze feest wordt in Spanje daarentegen behoorlijk uitbundig gevierd en is van een feestdag uitgegroeid tot een feestweek waaraan allerlei festiviteiten gekoppeld zijn. Zo liep men enige dagen voordat de feitelijke dag van “Corpus Christi” zou plaats vinden in Granada al in processie rond met het levensgrote beeld van de plaatselijke Heilige Madonna. Voorafgaande door een drumband en verkleedde inwoners tilt men de sculptuur van Maria op een baar hoog boven de toeschouwers uit. Ik begreep dat het de bedoeling was dat zij elke dag van deze belangrijke week een andere stadswijk in Granada een bezoek zou brengen. Met Alizia op mijn schouders keken we beiden onze ogen uit naar dit hele spektakel.

Vervolgens zagen we enige dagen later hoe de inwoners van Málaga zich ook aan het opmaken waren voor het feest rond “Corpus Christi”, bij talrijke huizen in het oude centrum werden de balkons versierd met grote kleden en velours gordijnen. Sommige balkonnetjes hadden de uitstraling alsof ze een miniuitvoering van het beroemde bordes bij de Sint-Pieter in Rome waren en elk moment de paus in Málaga op zo’n plek naar buiten zou kunnen stappen.
Ook het balkon van het bisschoppelijk paleis, naast de kathedraal van Málaga, was versierd en op deze plek stond een Piéta-beeld van de Maria met de overleden Christus op haar arm. Terwijl ik met Alizia er naar keek merkte zij op dat het net mama was en inderdaad het gezicht van deze Madonna had erg veel weg van Judith. 

meer lezen

Tapas, je kunt er geen genoeg van krijgen

Tortillas en camalares
Tortillas en camalares

Deze week kan ik eigenlijk tijdens mijn verblijf in Granada en Málaga niet op de typische Spaanse culinaire specialiteit heen, namelijk de tapa of meestal aangeduid in het meervoud ‘tapas’. Het zijn eigenlijk talloze kleine voorgerechten/borrelhapjes die vaak een variatie op het zelfde thema zijn.

Deze week kan ik eigenlijk tijdens mijn verblijf in Granada en Málaga niet om de typische Spaanse culinaire specialiteit heen, namelijk de tapa of meestal aangeduid in het meervoud ‘tapas’. Het zijn eigenlijk talloze kleine voorgerechten/borrelhapjes die vaak een variatie op het zelfde thema zijn.

Oorspronkelijk is de tapa bedoeld als een eetlustopwekkend hapje dat in Spaanse cafés bij een alcoholhoudend drankje wordt gegeten en dat tegenwoordig in Nederland in allerlei (eet)cafés ook heel populair is.

In de streek Andalusië waar ik nu verblijf  krijg je automatisch als je een drankje bestelt gratis één of meerdere tapas aangeboden. Voordat je dus de menukaart in je hand neemt om hapjes te bestellen is het aan te raden eerst eens af te wachten wat je bij je drankje voorgeschoteld krijgt want als je zelf ook nog hapjes bestelt dan wordt het dubbelop en heb je al snel veel te veel.

meer lezen

Mij bekruipt, hoe weet ik niet, een zalig gevoel.

Met veel plezier en inzet ben ik altijd op zoek naar leuke plekken in Europese steden, naar een prettig en centraal gelegen onderkomen en naar de meest comfortabele manier om op die plaatsen te komen. Tijdens mijn vele reizen ben ik dus eigenlijk voortdurend bezig om mooie (vakantie)reizen, voor onze klanten, te bedenken en samen te stellen. Het is dan ook een soort beroepsdeformatie dat ik eigenlijk altijd, waar ik ook kom zoals nu bijvoorbeeld in Valencia, aan het nadenken ben of de locatie geschikt zou zijn om hier tijdens een reis van KUNSTSTAD terug te komen. Zou onder andere het restaurantje waar ik op dat moment zit geschikt zijn voor mijn gasten? Voldoet het hotel waar ik verblijf aan de eisen die ik stel aan een type hotel voor een KUNSTSTAD-reis?

Verschillende facetten van een goed hotel en aangename hospitality heb ik in de afgelopen weken in de Travel Tales al regelmatig beschreven, maar toch is de ideale reis niet altijd alleen op rationele gronden onder woorden te brengen. Een goed hotel bijvoorbeeld kan in eerste instantie aan veel van onze eisen en behoeften voldoen maar toch uiteindelijk niet geschikt zijn voor één van onze KUNSTSTAD-reizen. Waar ligt dat aan?

Dit komt door het feit dat een hotel waar ik wil verblijven ook ‘goed moet voelen’. In de eeuwenouden Chinese filosofie zegt men dat het met de feng shui te maken heeft. Volgens deze Oosterse leer creëert een harmonieuze en prettige omgeving een gevoel van welzijn en geluk. Dit klinkt misschien wat hoogdravend maar het blijkt echt zo te zijn, want ik heb het al vele malen mogen ervaren. Om met de woorden van Goethe te spreken, ik kom wel eens op plekken waar ik kan zeggen: “Mij bekruipt, hoe weet ik niet, een zalig gevoel”.

Wat trouwens ook een rol speelt om dit prettige gevoel te krijgen is je eigen gemoedstoestand. Heb je bijvoorbeeld vlak voor je op reis gaat voor je examen een onvoldoende gehaald of ben je zojuist voor je rijbewijs gezakt, dan is je humeur natuurlijk niet opperbest als je met je koffer op de luchthaven staat. De kans is zelfs aanwezig dat door je algehele persoonlijke (negatieve) stemming een aantal zaken flink tegenvallen na de aankomst op je vakantielocatie. Wellicht heb je zo’n situatie wel eens meegemaakt en komt je dit gevoel bekend voor. Niks lijkt dan te deugen en het kost je echt moeite om weer een beetje in een positieve modus te komen.

Andersom kan het natuurlijk ook. Alvorens je op reis gaat heb je net een paar mooie dingen meegemaakt, je bent in een jubelstemming en je humeur is opperbest. Je komt op de plaats van bestemming en je merkt dat je geboekte hotel een aantal gebreken vertoont maar het maakt je eigenlijk niet uit want je voelt je zo goed dat je dit soort dingen wellicht over het hoofd ziet of je neemt ze letterlijk en figuurlijk voor lief.

Zoiets maakte ik bijvoorbeeld mee toen ik één van de eerste reizen maakte met Alzia toen ze slechts een paar maanden oud was en dat was naar New York. Ik was (en ben nog steeds) in de zevende hemel met dit kleine meisje en we belandden in New York de eerste nachten in een Radisson Hotel, gelegen op midden op Manhattan. De kwaliteit van dit hotel was abominabel slecht en helemaal niet zoals we van deze keten gewend waren. Maar wat hebben we een fijne tijd gehad, want ik was immers in de wolken met mijn kleine meisje. En als je in opperbeste stemming ergens aankomt zoals ik al schreef dan accepteer je al snel veel meer en ben je minder snel geïrriteerd dus dat was in het genoemde New Yorkse hotel ook het geval.

En stel je eens voor dat de plek waar je verblijft dan ontzettend goed bevalt en je zit bijvoorbeeld voor de derde keer op dat pittoreske pleintje ergens in Florence en de ober komt weer met dat heerlijke glaasje witte wijn aan, dan wil je gevoel eigenlijk voor altijd vasthouden. In je opperbeste stemming vraag je hem of je een flesje van deze exquise wijn kunt kopen om mee te nemen naar huis. Wekenlater terug in Nederland besluit je op een druilerige namiddag om die heerlijke fles wijn te openen. En dan gebeurt er wat raars. Hij smaakt anders en is lang niet meer zo lekker als in je gedachten daar op dat Italiaanse pleintje. Er is echter niets met de wijn aan de hand, hij is niet bedroven. Maar het gevoel is anders. Gelukkig komt de herinnering langzaam weer terug aan die mooie tijd in Italië en dat zonovergoten terras daar bij de Piazza Santa Spirito in Florence.

Gevoel en stemming blijken dus enorm van belang en een grote invloed te hebben op je reis.

De plek waar ik zojuist gearriveerd ben, in een mooi hotel in Valencia, is overigens in overeenstemming met mijn wensenlijstje en het voelt hier ook goed. Dit komt onder meer omdat het een totaal nieuw hotel is dat drie maanden geleden geopend werd. De sfeer is prettig, het personeel erg behulpzaam en de locatie ideaal. Een goede keuze voor de KUNSTSTAD-reis die voor november gepland staat. Dit gecombineerd met mijn eigen goede stemming maakt dat ik het hier erg naar mijn zin heb.

 

Judith de Groot

Hospitalitykenner

 

PS. Mocht je nieuwsgierig zijn naar het genoemde nieuwe hotel in Valencia dan kun je van 15 tot en met 20 november 2015 met ons mee om zowel de stad als het hotel te ervaren tijdens de reis ‘Variërend Valencia’.

“Het zijn de kleine dingen die het doen”

Een slecht afgewerkte bruine kitrand
Een slecht afgewerkte bruine kitrand

Het zijn vaak de kleine dingen die het doen in het leven, zoals het duo ‘Saskia en Serge’ in 1971 al zong. Ik wil het dit keer echter over kleine dingetjes in de horeca hebben die een ervaring op een bepaalde plek bijzonder fijn of juist zeer onprettig kunnen maken.

Soms zijn het namelijk de kleine dingen in een hotel, restaurant of café die, bewust of soms zelfs onbewust, de plek zo extra speciaal maken en de sfeer kunnen bepalen.

Waar dat dan in zit kun je niet altijd in een paar zinnen onder woorden brengen, maar dat het meestal om details gaat is een feit. Ik kan talloze ervaringen in de hospitaliteitbranche aanhalen waarbij details invloed hadden op mijn gevoel en het verblijf positief of negatief maakten, daar kan ik bijna een heel boek over vol schrijven.

Laat ik bijvoorbeeld eens beginnen bij de badkamer in een hotel. De zogenaamde ‘Wet Room’ (‘natte ruimte’) zoals de badkamer in Engels jargon zo mooi wordt genoemd, dient er in een vier- of vijfsterrenhotel natuurlijk piekfijn uit te zien. Het is echter schijnbaar soms best wel moeilijk voor hotels om deze plek aan alle kwaliteitseisen te laten voldoen. Regelmatig kom ik op plekken waar achterstallig onderhoud of totale onverschilligheid van dit belangrijke kamertje opvallend was.

Een zeer opmerkelijk detail in een badkamer zijn bijvoorbeeld de zogenaamde siliconen kitranden langs de badrand en de wastafel die in eerste instantie bedoeld zijn om kieren waterdicht te maken.

Daarbij zijn de kitranden ook bedoeld ter afwerking van het sanitair en je oog valt hier meestal gelijk op. Als het mooi vakkundig gedaan is en een ‘meesterkitter’, zoals het hoort, aan het werk is geweest dan voelt het goed, vallen de kitranden vaak niet eens op en ziet alles er netjes en strak uit.

Helaas is het regelmatig anders, zoals ik kortgeleden in het Spaanse Valencia meemaakte. Men had allereerst niet de juiste kleur kit gebruikt die bij de witte tegels zou moeten passen, maar daarentegen een lelijke bruine ‘poepkleur’. Daarbij was ook nog eens de kitrand er een beetje tussen ‘gekneed en gekleid’ en zag er dus onooglijk onafgewerkt uit. De gehele afwerking van de badkamer werd voor mij echt doorn in het oog en deed afbreuk aan het viersterren gevoel.

De juiste manier van kitten, wat dus echt vakwerk blijkt te zijn, is dat het een dunne gladde rand, zonder oneffenheden en/of luchtgaatjes is, die het bad of de wastafel waterdicht maakt. Is dit niet juist gedaan dan komt er water tussen deze slordige kieren en ontstaan er zelfs haarden voor bacteriën en schimmels. Deze schimmelige kitranden kom je jammer genoeg best vaak tegen in viersterrenhotels en voor mij is dit vaak een reden om zo’n hotel op een bepaalde (negatieve) manier te kwalificeren.

Om nog even in de badkamer te blijven wil ik een ander (klein) detail aanhalen waar je als hotelmanagement over na moet denken en dat eveneens te maken heeft met de afwerking van je ‘natte ruimte’. Het uitzicht vanuit het ligbad is namelijk best wel van belang. Het klinkt misschien raar, maar als je lekker relaxed in bad ligt te dobberen kijk je toch een beetje in het rond. Je gezichtspunt is vanuit die plek anders dan wanneer je op het toilet zit of voor de spiegel staat (waar men trouwens geregeld ook al geen rekening met het panaroma houdt).

Vanuit het bad kijk je vaak regelrecht tegen de onderkant van de nabij gelegen wastafel aan. Soms heb ik met verbazing zitten turen naar de chaos die zich hieronder bevond; smerige aan- en afvoerpijpen, onafgewerkte voegen en tegels. Soms zelfs nog geschreven aanwijzingen over de afmetingen van de wastafel en dergelijke. Zou dan niemand van het hotel zich realiseren dat bij elke badbeurt mensen ook op dit niveau naar de badkamer kijken? Toch wel een beetje dom als je als hotel jezelf het predicaat vier- of zelfs vijfsterren hotel toe-eigent en je niet op dit soort in het oogspringende details let.

Misschien niet helemaal vreemd, valt het me vaak op dat hotels die niet op dit soort zaken als nette kitranden en afwerking onder wastafels letten ook vaak ander steken in het hotel laten vallen. Maar hier kom ik graag een andere keer nog eens op terug. Tja, het zijn toch de kleine dingen die het doen, die het doen…..


Judith de Groot

Hospitalitykenner

meer lezen