Alle Travel Tales van Marcel Verhoeven over Nice


Genieten van Picasso en Chagall

Van sommige kunstenaars kan ik letterlijk en figuurlijk tijdens mijn vele reizen geen genoeg krijgen. Ik bedoel dat ik hun werk heel graag zie en daarnaast wordt ik op vele plekken door allerlei musea en diverse tentoonstellingen regelmatig op hun schilderijen getrakteerd. Twee kunstenaars waar ik onder ander op doel zijn Pablo Picasso en Marc Chagall.
Allereerst wil ik het in dit kader over Picasso hebben want zo was ik afgelopen week nog in het Picasso Museum in zijn geboortestad Málaga. Dit mooie museum is gevestigd in een voormalig Andalusisch stadspaleis en biedt een fraaie collectie schilderijen van deze ‘vader’ van de Moderne Kunst. Niet ver van dit museum vandaan ligt ook zijn geboortehuis dat voor de Picassoliefhebber ook zeer de moeite waard is. Je kunt dan meteen even met het levensgrote bronzen beeld van hem op de foto want hij is op die manier vereeuwigd op een bankje een paar meter voor
de plek waar hij in 1881 ter wereld kwam.


meer lezen

“Méditerranée, zo blauw, zo blauw”

Vandaag liep ik over de zonovergoten strandboulevard van Nice en tuurde over de Middellandse Zee. De kleur van de zee is prachtig blauw en ik begrijp waarom het hier de Cote d’Azur wordt genoemd. Al meer dan zes dagen wandel, of beter gezegd ‘flaneer’, ik door deze bekende Zuid-Franse stad en geniet dan niet alleen van het mooie najaarsweer maar ook van alle kunst en cultuur die deze streek rijk is.
De Promenade des Anglais dankt zijn naam aan het feit dat de Engelse aristocratie in de negentiende eeuw Nice uitkoos als het ideale vakantieoord en liet deze boulevard langs de kunst aanleggen. De 19de eeuwse Franse schrijver Alexandre Dumas (1802-1870) zei ooit in 1852 “Nice is in principe een Engelse stad, waarin men af en toe ook iemand van de oorspronkelijke bevolking kan tegenkomen”. Wat betreft het laatste heeft Dumas nog steeds gelijk alhoewel de Engelsen inmiddels zijn vertrokken en de meerderheid van Les Niçois geen Franse maar met name Noord-Afrikaanse wortels heeft.


meer lezen

Bewegende ‘Nieuwe Realisten’

Afgelopen donderdagavond was ik samen met mijn twee dochters Chloé en Alizia op de officiële Opening van de tentoonstelling van kunstenaar Jean Tingeley in het Amsterdamse Stedelijk Museum. We genoten met het hele gezin van alle kunstzinnige apparaten die Tingeley ooit gefabriceerd heeft en nog leuker was het wanneer je door het intrappen van een rode knop zo’n ‘fantasiemachine’ in werking kon zetten. Het feest werd nog groter toen we op de zaal kwamen waar herinnerd werd aan de tijd dat Tingeley samenwerkte met zijn partner Niki de Saint Phalle. Een enorm polyester sculptuur van een gezicht in vele kleuren deed herinneren aan die mooie tijd en met dit beeld moesten we natuurlijk even op de foto.

Al die bewegende artistieke apparaten deden me denken aan ons recente bezoek van enkele dagen eerder aan het Centre Pompidou in Málaga. Hier besteedde men in het kinderatelier aandacht aan de Frans-Amerikaanse kunstenaar Arman. 


meer lezen

De Passie van Marc en Michiel

Het werk ‘Calvary’, van March Chagall, uit 1912.
Het werk ‘Calvary’, van March Chagall, uit 1912.

Geheel passend bij het moment van het jaar toog ik afgelopen Goede Vrijdag naar de Nieuwe Kerk in Amsterdam om daar de tentoonstelling ‘Marc Chagall Calvary’ te gaan bekijken. Op verschillende reclameposters, die ik op straat zag, las ik dat deze expositie slechts om één werk van Chagall ging, maar ik vermoedde dat er rondom dit ene schilderij toch wel meerdere kunstwerken van tijdgenoten of van kunstenaars die door hem geïnspireerd waren zouden hangen om de tentoonstelling toch wat meer ‘body’ te geven.

Bij binnenkomst werd bij de kassa mijn verwachting naar een volwaardige tentoonstelling rond het werk van Marc Chagall nogmaals bevestigd, want de entree kostte maar liefst acht euro en dat is in de vele musea waar ik in het buitenland kom de prijs voor een voltallige museale collectie.

Toen ik eenmaal binnen in de gigantische ruimte van de Nieuwe Kerk aanbelandde, was ik als vanouds behoorlijk onder de indruk van dit stuk middeleeuwse bouwkunst dat onze hoofdstad rijk is. Het is ooit gebouwd als katholieke kerk en na de reformatie getransformeerd in een wit gebedshuis 

meer lezen

Het Mysterie van grote wereldleiders uit den vreemden

Giuseppe Garibaldi
Giuseppe Garibaldi

Eergisteren liep ik in de Zuid-Franse stad Nice langs het standbeeld van Garibaldi op het plein dat naar hem vernoemd is. Giuseppe Garibaldi werd op 4 juli 1807 in Nice, dat toentertijd nog Nizza heette, geboren en de stad was tijdens de geboorte van Garibaldi een onderdeel van het Koninkrijk Sardinië. Garibaldi werd later de leider van de nationalistische strijd voor de Italiaanse eenwording, ook wel het Risorgimento genoemd. Sinds Nice echter in 1860 bij Frankrijk hoort kun je eigenlijk zeggen dat Garibaldi een Fransman is en geen echte Italiaan.

Er zijn trouwens veel meer beroemde leiders die oorspronkelijk niet uit het land komen waar ze een grootheid werden. Om nog even in Frankrijk te blijven, moet ik in dit kader denken aan de fameuze Franse Keizer Napoleon.

Napoleon werd, zoals waarschijnlijk bekend, geboren op het eiland Corsica dat tot de tweede helft van de 18de eeuw een onderdeel van de Italiaanse Republiek Genua was. Corsica werd pas na de Franse Revolutie een onderdeel van Frankrijk. De ouders van Napoleon waren van Genuese adel en de taal waarin de familie met de jeugdige Napoleon converseerde was Italiaans en tot zijn negende jaar was Napoleon niet eens de Franse taal machtig. Zijn hele leven zou de beroemde staatsman nog altijd met een Italiaans accent Frans hebben gesproken. Je zou dus kunnen concluderen dat Napoleon Bonaparte, zijn oorspronkelijke naam was trouwens Nabuleone Buonaparte,  dus eigenlijk meer Italiaan was dan Fransman. Toch heeft hij het uiteindelijk geschopt tot Keizer van Frankrijk en wordt hij gezien als één van de grootste Fransen.

meer lezen

De bewogen geschiedenis van Nice

Marcel loopt door de smalle straatjes van Vieux Nice
Marcel loopt door de smalle straatjes van Vieux Nice

Sinds enkele dagen verblijf ik in het prachtige Nice. Deze Zuid-Franse stad aan de beroemde Côte d’Azur, ligt in een prachtige omgeving, vooral de combinatie van de historische stad met de schitterende azuurblauwe middellandse Zee en de omliggende bergen maakt deze plek echt heerlijk om te vertoeven. In combinatie met het mooie weer nu eind december, namelijk zonnig en rond de 18 graden Celsius, kan mijn bezoek aan Nice eigenlijk al niet meer stuk.
De genoemde zaken in ogenschouw genomen is het dan ook zeer begrijpelijk dat vele bekende personen hier ooit voor langere of kortere tijd zijn neergestreken. Dit begon eigenlijk al in de negentiende eeuw toen met name rijke Europese adel naar deze stad trok. De Engelse koningin Victoria verbleef regelmatig hier in Nice om te genieten van al het moois dat de Franse Rivièra te bieden heeft. Ook de Russische Tsaar Nicolaas II had zijn eigen residentie in Nice en liet zelfs zijn eigen Russisch-Orthodoxe kerk bouwen. Deze 'Basiliek Nicolas' is nog steeds één van de opvallendste bezienswaardigheden in het Niceaanse straatbeeld.

Nice en met name de inspirerende omgeving had honderd jaar geleden ook een aantrekkingskracht op jonge kunstenaars. De beroemde avant-gardistische twintigste eeuwse kunstenaar Henri Matisse woonde en werkte hier een lange tijd, namelijk van 1917 tot zijn dood in 1954. Matisse bleef hier zo lang omdat onder andere het warme Mediterrane klimaat een positieve invloed op zijn kwakkelende gezondheid had. Ook de klassiek moderne kunstenaar Marc Chagall verbleef een tijdje in deze inspirerende streek, deels in Nice en deels in het nabijgelegen Saint-Paul-de-Vence. Van beide genoemde kunstenaars zijn er in Nice trouwens musea die het bezoeken dubbel en dwars waard zijn.

Tijdens mijn wandeling kwam ik op gegeven moment op de Place Garibaldi en midden op het plein stond een monumentaal standbeeld van de beroemde Italiaanse vrijheidstrijder. Grappig om te zien dat de man die door de Italianen als nationale held beschouwd wordt eigenlijk volgens de huidige maatstaven een Fransman zou zijn. In mijn mysterieverhaal van deze week kom ik op het mysterie terug dat veel meer grote wereldleiders uit den vreemden komen en niet hun wortels in het land hebben waar ze beroemd en belangrijk werden.

meer lezen

Reizen voor de inspiratie

Marcel in 2004 bij het Chateau Grimaldi, ofwel het Picassomuseum in Antibes
Marcel in 2004 bij het Chateau Grimaldi, ofwel het Picassomuseum in Antibes

Afgelopen weekend was ik weliswaar weer op reis maar bevond ik me dit keer niet zo ver weg. Ik was namelijk in het Utrechtse plaatsje Breukelen waar ik de tweedaagse zomercursus gaf. Virtueel nam ik de deelnemers van de cursus trouwens wel een heel eind mee op reis, ik ging met hen meer dan honderd jaar terug in de tijd en kwam zo terecht in het Frankrijk van het Fin-de-siècle en vanaf dat punt belandde ik ook in de periodes die daarna plaats vonden.

Ik liet aan de hand van talloze schilderijen zien hoe kunststijlen als het Impressionisme, het Expressionisme, het Fauvisme, het Kubisme en andere ‘ismes’ in de klassiek Moderne Schilderkunst zich hadden ontwikkeld. Een leuk kenmerk van het ontstaan van deze kunstuitingen is het feit dat vele kunstenaars in die tijd voor hun artistieke ontwikkeling op reis gingen naar allerlei oorden, om inspiratie op te doen. Eén van de zogenaamde grondleggers van de moderne schilderkunst, ‘onze eigen’ Vincent van Gogh, bezocht talloze plekken in Europa. Eerst zwierf hij wat rond in Nederland en België om daarna, gestimuleerd door zijn broer Theo, in Parijs terecht te komen. Parijs was in de tweede helft van de 19de eeuw het centrum van de Moderne Kunst en dus de place-to-be voor elke aanstormende en veelbelovende kunstenaar. Alhoewel deze wereldstad Vincent enorm stimuleerde tot schilderen besloot hij uiteindelijk toch naar Zuid-Frankrijk te gaan om daar nog meer inspiratie op te doen. Hij belandde uiteindelijk, tijdens deze tocht naar het zuiden, in het plaatsje Arles en woonde daar een tijdje in het zogenaamde ‘Gele Huis’

meer lezen