Alle Travel Tales van Marcel Verhoeven over Antwerpen


Op een klein stationnetje

De nieuwbouw van het station in Antwerpen telt meerdere ondergrondse verdiepingen met perrons.
De nieuwbouw van het station in Antwerpen telt meerdere ondergrondse verdiepingen met perrons.

Afgelopen dagen was ik in Antwerpen en verbleef ik in een hotel waarbij ik vanuit mijn hotelkamer een prachtig uitzicht had over een deel van de nieuwbouw van het Centraal Station van Antwerpen. Telkens tijdens mijn bezoeken aan deze bekende Vlaamse stad geniet ik niet alleen van het historische centrum maar ook van haar prachtige treinstation.

België heeft kosten nog moeite gespaard toen men in 1998 startte met de bouw van een nieuw station, inclusief nieuwe spoorlijnen, waarvan de werkzaamheden in 2006 uiteindelijk werden voltooid.

Toevallig las ik in de krant dat afgelopen week in Utrecht het nieuwe Centraal Station opnieuw geopend was en een paar weken daarvoor was op het Centraal Station in Amsterdam een deel van de ondergrondse winkelpromenade voor het publiek reeds opengegaan, wat zeker de moeite van een bezoek waard is. Opvallende is dat het bij de renovaties van deze voorname Nederlandse Stations met name gaat over het representatieve gebied waar je als winkelende bezoeker prettig kunt vertoeven. In Antwerpen ging de nieuwbouw toch een aanzienlijk stuk verder en is het dan ook een infrastructureel meesterwerk geworden.

 

meer lezen

Koosjer eten in de Antwerpse Diamantwijk

Marcel in restaurant Hoffy's
Marcel in restaurant Hoffy's

Aan het begin van afgelopen week verbleef ik zoals ik al schreef in Antwerpen om daar onder meer de prachtige Art Nouveauwijk Zurenborg te gaan bekijken. Als ik de laatste jaren in Vlaamse Scheldestad kom verblijf ik meestal in een mooi en luxueus viersterrenhotel gelegen in de Lange Kievitstraat achter het Centraal Station. Aan diezelfde Lange Kievitstraat, op een steenworp afstand van dit hotel, is het markante Joodse restaurant Hoffy’s gevestigd. Verschillende keren ben ik tijdens mijn bezoeken aan Antwerpen al naar dit typerende restaurant geweest en telkens is het een ware belevenis om hier te eten. Genoeg reden om hier deze week in mijn terugkerende culinaire column bij stil te staan.

In eerste instantie is het al een avontuur op zich om in de buurt achter het Antwerpse Centraal Station rond te lopen. Het is namelijk zo dat de grootste gemeenschap orthodoxe Joden van Europa in deze buurt leeft en werkt. Opvallend gekleed lopen de Orthodoxe Joodse gelovigen door de straten van deze Diamantwijk; mannen meestal geheel in het zwart met bijpassende zwarte hoeden en volle baarden.

meer lezen

Verrassende Art Nouveau in Antwerpen

Marcel voor het tegeltableau 'Herfst'
Marcel voor het tegeltableau 'Herfst'

Verleden week schreef ik enthousiast over mijn recente bezoek aan Wenen en de Jugendstilarchitectuur, daar bekend als de Wiener Secession. De Jugendstil of Art Nouveau had zijn bloeiperiode tussen 1890 en 1910 en was in talkrijke plekken in Europa, waaronder in België en Nederland, in die tijd een grote hit.

Een paar jaar geleden liep ik de Marathon van Antwerpen en terwijl ik langs een spoordijk rende, realiseerde ik me dat daarachter de wijk Zurenborg lag. Helaas ging de hardloopparcours niet door deze Antwerpse buurt die zo bekend is om zijn schitterende Art Nouveauhuizen. Dit vond ik een gemiste kans van de organisatoren van de Antwerpse marathon want je had anders duizenden hardlopers kennis kunnen laten maken met deze prachtige schatten van de bouwkunst.

Ik besloot na aankomst van de marathon even uit te rusten van 42 kilometer hardlopen en daarna alsnog naar Zurenborg te gaan. Wat een schitterende afsluiting van een Marathondag was dat! Ik werd beloond met het ene na het andere pand in Jugendstil, sommigen nog uitbundiger dan anderen.

Deze week wilde ik wederom een wandeling door Zurenborg maken. Na aankomst op het Centraal Station van Antwerpen, dat trouwens na de gigantische verbouwing ook een echte bezienswaardigheid is, wandelde ik aan de achterzijde het spoorgebouw uit. Op weg naar de Art Nouveauwijk, die op de grens van het stadsdistrict Antwerpen-Centrum met het district Berghem ligt, kom je eerst door de Diamantwijk. Deze wijk heeft zijn naam te danken aan de Diamanthandel die daar zijn onderkomen heeft en die traditioneel in handen is van joodse handelaren. Hierdoor woont in dit stadsgebied het grootste aantal Orthodoxe Joden van West-Europa bij elkaar en dat is een bezienswaardigheid op zich.

Aanbeland in de wijk Zurenborg vallen meteen de chique en statige huizen op. Toen men het stadsdeel rond 1880 ging ontwikkelen was die vooral bedoeld voor de gegoede burgerij. Men had daardoor veel aandacht voor de verkavelingwijze, de schoonheid van gebouwen, de bestrating en de wijkverfraaiing in het algemeen.

Op de brede boulevard genaamd Cogels-Osylei staan indrukwekkend huizen met namen als 'De Roos' op nummer 46 en 'De Zonnebloem' op huisnummer 50, beiden ontworpen door architect Jules Hofman. Een stukje verderop op nummer 44 staat het huis genaamd 'De Iris' van architect Van Den Bossche. De versieringen in de stijl van de Art Nouveau op de gebouwen zijn verwijzingen naar de bloemnamen.

Het pand dat genoemd is naar de Vlaamse 16de eeuwse schilder 'Quinten Matsijs' op nummer 80 is van de hand van Jacques De Weerdt. Deze laatste architect is verantwoordelijk voor meer typische Art Nouveaugebouwen in deze wijk waaronder in de nabij gelegen Transvaalstraat en de Waterloostraat. In deze laatste straat mag je zeer zeker niet het ensemble huizen bekend als 'De vier Jaargetijden' overslaan. Op elke straathoek heeft de architect Joseph Bascourt een Jugendstilhuis ontworpen dat telkens bekroond wordt door een tegeltableau dat verwijst naar een jaargetij.

Het tableau dat de herfst verbeeldt is een vrouwenhoofd met grillige asymmetrische haarlokken die zo typerend voor de Jugendstil zijn. Ook de wijnranken die om haar hoofd groeien zijn zo’n typisch floraal Art Nouveaumotief en deze eindigen aan elke tak met een weelderige druiventros die tot rijping is gekomen in het najaar.

In de Waterloostraat doen ook de Art Nouveauversiering van verschillende huizen je herinneren aan de beroemde veldslag waar deze straat zijn naam aan te danken heeft. Zo zijn er huizen met de naam ‘Waterloo’ en de naam 'Napoleon' . We zien tegeltableaus en mozaïeken met zowel Napoleon als zijn tegenstander Wellington vereeuwigd op de façades en je loopt als het ware door een Jugendstil prentenboek, maar dan in de open lucht.

Ongelofelijk om te lezen dat in de jaren ’60 van de vorige eeuw de hele wijk nog op de nominatie stond om gesloopt te worden in het kader van de stadsvernieuwing. De waardering voor de Art Nouveaubouwkunst is behoorlijk in positieve zin veranderd want tegenwoordig is de hele wijk officieel een beschermd stadsgezicht en de meeste huizen hebben de status van monument.

Zonder enige twijfel durf ik met recht te zeggen dat voor de (bouw)kunstliefhebbers een wandeling door de Art Nouveauwijk in het Antwerpse Zurenborg meer dan de moeite waard is!


Marcel Verhoeven

Europakenner

meer lezen

A Room with a View    

Uitzicht in Athene
Uitzicht in Athene

Toen ik een jaar of twintig was en ik op het HBO Toerisme studeerde, ging ik voor het eerst op kamers wonen in Amsterdam. Spannend om een eigen plekje in de grote stad te hebben. Na in een kleine ruimte te hebben gewoond op het Stadionplein in Zuid kwam ik terecht op de Brouwersgracht. Wat een fijne centraal gelegen locatie was dat! Midden in het centrum, heerlijk aan de grachten, alles wat ik nodig had bij de hand.

Ik woonde destijds bij een jongen in die de voorkant van de verdieping bewoonde en ik had de achterkamer tot mijn beschikking met een kleine keuken. We deelden de badkamer. Prima geregeld voor een jonge meid zou je zeggen, wat kon ik me nog meer wensen. Nou, er was wel iets dat ik op dat moment heel graag zou willen hebben, dat was namelijk een leuk uitzicht. Vanuit mijn kamer aan de achterkant van het huis keek ik namelijk op een blinde muur, zo’n tien meter van mijn raam verwijderd. Als ik bij het raam ging staan en omhoog keek kon ik nog wel net zien wat voor weer het was, maar daar moest ik wel moeite voor doen. De onderbuurman, die het kleine stukje grond beneden in zijn bezit had, werkte ook niet echt mee om het een gezellig aanzicht te geven, want hij liet er alleen maar rotzooi slingeren.
Tot mijn buurman op een dag een souvenir uit Engeland had meegenomen, dat hij waarschijnlijk op illegale wijze had bemachtigd. Het was een groot stedennaambord van de Engelse plaats Stratford-upon-Avon en deze werd door hem op de saaie buitenmuur bevestigd. Voortaan kon ik zeggen dat ik uitzicht had op de geboorteplaats van niemand minder dan de beroemde Engelse schrijver William Shakespeare, maar mijn zicht bleef beperkt.

Door dit weinige uitzicht tijdens mijn studietijd ben ik me gaan realiseren hoe belangrijk dit is om je ergens prettig en aangenaam te voelen of juist niet. Als ik op reis ben hecht ik dan ook grote waarde aan waar hotelkamer op uitkijkt. Zodra ik een kamer binnen stap loop ik direct naar het raam en doe vaak als eerste het gordijn of vitrage open om het zicht aan een inspectie te onderwerpen.

Gisteren ben ik neergestreken in een mooie kamer van een viersterrenhotel in het centrum van Antwerpen. Ik ben al vaker in dit hotel geweest en wist dus dat deze hotelaccommodatie aan veel van mijn wensen voldoet. En ja, toen ik de kamer binnen kwam lopen voelde ik me qua atmosfeer gelijk ook weer thuis. Er is echter dit keer één maar…., je voelt het al, het uitzicht van de kamer die ik dit keer kreeg toebedeeld is niet echt denderend.

Vanuit mijn hotelkamer kijk ik zo de kantoorruimtes in van een pand dat hier aan de overzijde van de zeer smalle straat staat. Ik zie als het ware de bureaus van mensen die achter hun computer aan het werk zijn. Door het tegenoverliggende gebouw is mijn hotelkamer ook vrij donker omdat de toegang van daglicht belemmerd wordt. Op zich geen probleem natuurlijk want het kan tientallen keren erger heb ik in de afgelopen jaren ervaren. En voor een beperkt aantal nachtjes is het ook prima uit te houden. Maar toch geeft het een soort beklemmend en benauwd gevoel.

Er zijn trouwens wel kamers in dit hotel op de hogere verdiepingen met een geweldig uitzicht over de stad Antwerpen, maar we zijn nu met twee kleine kinderen gebonden aan een specifiek type kamer, die iets groter is en die plaats biedt aan twee kinderbedjes. Dat is dus de reden dat we op dit moment niet kunnen uitwijken naar de hogere verdiepingen.

Er zijn trouwens op de wereld weet ik uit ervaring vele hotels te vinden met betoverende panorama’s. Een hele goede ervaring had ik bijvoorbeeld in Londen, waar ik vanaf mijn hotelkamer op de zestiende etage over heel Londen uitkeek. Ik liet daar ’s nachts vaak de gordijnen open om te genieten van de spectaculaire  ‘London Evening Sky.’

Of bijvoorbeeld vanuit mijn hotelkamer in Boedapest, daar had ik een prachtig blik over de Donau en zag ik niet alleen de beroemde rivier, maar ook aan de overkant de schitterende burchtheuvel, die ’s avonds prachtig verlicht was en waar je uren van kon genieten. Een adembenemend uitzicht op onder meer Times Square en Broadway had ik in New York vanuit mijn hotelkamer op de vierenveertigste etage en genoot ik van ‘A City that never sleeps. Vanuit een hotelkamer in Berlijn keek ik zo naar de Dom en verleden week keken we in Athene nog zo op het Griekse parlementsgebouw met de Evzone-wachter en het daarachter gelegen Lykavittós-heuvel. Geweldig natuurlijk! Dus qua uitzicht-ervaringen mag ik zeker niet klagen.

Een andere ondervinding had ik een paar weken geleden in een vijfsterrenhotel in het Engelse Manchester. We mochten daar voor een zogenaamde voordeelprijs voor een nacht in hun junior suite verblijven. De medewerker van de hotelreceptie gaf hier hoog over op en we hadden hoog gespannen verwachtingen. Het was inderdaad een prachtige grote ruimte met alles erop en eraan. Er bleek zelfs een soort overdekt buitenbalkon te zijn met een tafel en twee stoelen. Alleen klopte er iets niet, want je keek – daar gaan we weer - gelijk op een blinde muur. Het was zelfs zo dat ze ook een soort dak op de ‘overdekte patio’ hadden gemaakt van glas, zodat je niet nat zou worden van de regen, maar helaas kreeg je ook geen zonlicht op je privé -terras. Op zich was dit overdekte buitenterras een aardige oplossing voor het feit dat je geen uitzicht had, maar blij werd ik er niet van: je voelt je toch nog steeds een beetje opgesloten. Zeker voor een suite, waar je als gast veel extra geld voor betaalt, vindt ik het eigenlijk not done dat je geen enkel zicht naar buiten hebt. Kortom, het uitzicht vanuit je kamer is sfeerverhogend en dus best belangrijk voor het slagen van je verblijf in een hotel.

Mocht je zelf eens in een hotel komen en een kamer toegewezen krijgen die op een blinde muur uitkijkt of waar je anderszins in je uitzicht wordt beperkt dan kun je altijd aan de receptie vragen of je mag verhuizen. Mijn motto is dat een hotelverblijf een totaalbeleving dient te zijn waarbij alles (zoveel mogelijk) dient te kloppen.

 

Judith de Groot

Hospitalitykenner

 

PS. Mocht je trouwens eens tips nodig hebben over hotels in bepaalde steden neem dan gerust contact met me op. Ik adviseer je graag. 

meer lezen