Onze kunst- & reisverhalen

(Travel Tales)


Marcel Verhoeven en Judith de Groot schrijven wekelijks reisverhalen over kunst, cultuur, geschiedenis, bezienswaardigheden en gastvrijheid.

Mr. drs. Marcel Verhoeven

Marcel:"Ik ben kunsthistoricus en ga graag op zoek naar bijzondere musea, indrukwekkende architectuur  en unieke kunstcollecties. Regelmatig gaan mijn verhalen dan ook over opmerkelijke kunstwerken of opvallende gebouwen. Tevens verdiep ik me vaak in de geschiedenis van de stad waar ik op dat moment ben. Typische gewoontes of gebruiken en bijzondere persoonlijkheden komen daarnaast geregeld in mijn blogs aan de orde."


"Wie verre reizen maakt kent vele verhalen!"

Wilt u automatisch deze blogs ontvangen?

Meldt u dan hieronder aan voor de Travel Tales.

* indicates required


Judith: "Ik ben een echte kenner van het fenomeen reizen. Ik heb mij gespecialiseerd in alles wat met reizen en hospitality (gastvrijheid) te maken heeft en over mijn bevindingen schrijf ik graag. Gemiddeld check ik meer dan 80 maal per jaar voor één of meerdere nachten in bij hotels. Daarnaast ben ik met mijn computer vaak te vinden in hotellobby's, waar ik dan aan het werk ben. Regelmatig sta ik stil bij mijn verblijf in een bepaald hotel, of schrijf ik over dingen die mij opvallen in de (buitenlandse) horeca en reiswereld." 

Veel leesplezier!

Judith de Groot



Denemarken en Zweden draaien door!

Terwijl ik mijn Travel Tale van deze week schrijf zit ik in de lobby van mijn luxe Deense hotel en ik heb momenteel uitzicht over een deel van de mooie haven van Kopenhagen. Het water waar ik op uitkijk staat rechtstreeks in verbinding met de Sont. Deze beroemde zeestraat verbindt de Noordzee met de Oostzee en is één van de drukste vaarroutes ter wereld. De Sont vormt tevens de scheiding tussen Denemarken en Zweden en deze twee landen zijn tegenwoordig door een lange brug met elkaar verbonden. Een paar jaar geleden, tijdens mijn vorige verblijf in Kopenhagen, heb ik al eens over deze bijzondere Sontbrug geschreven en de afgelopen dagen ben ik wederom verschillende malen via deze opzienbarende brug de Sonto vergestoken. 

De Sontbrug begint nabij de luchthaven van Kopenhagen en aan de andere zijde eindigt hij in de buurt van de Zweedse stad Malmö. Beide beroemde Scandinavische steden zijn dankzij de Øresundsbron, zoals de lange brug officieel heet, sinds het jaar 2000 zeer nauw met elkaar verbonden. Dat betekent onder andere dat veel mensen die in het Deense Kopenhagen werken in het Zweedse Malmö wonen en dagelijks over de Sontbrug rijden. Niet alleen forensen doen dit, maar ook veel bezoekers aan de stad Kopenhagen combineren hun stedentrip met een uitstapje naar Malmö. Ook ik zal dat in de loop van deze week met de deelnemers van de KUNSTSTAD-reis doen en dan is één van de attracties van onze reis een tocht over de genoemde Sontbrug


meer lezen

Adembenemend uitzicht geeft een extra dimensie

Van de week ben ik voor enkele dagen neergestreken in een mooie kamer van een luxueus viersterrenhotel in het centrum van het Zweedse Malmö. Het gebouw telt maar liefst 25 verdiepingen en ik toog na aankomst al vrij snel naar de hoogste verdieping waar je vanuit de panaromabar een fantastisch uitzicht op de omgeving hebt. Zo zag ik onder meer de Sontbrug, de Turning Torso van architect Calatrava en zelfs de stad Kopenhagen liggen en hierover heeft Marcel in zijn Travel Tale van deze week al iets meer geschreven. 

Zoals trouwe lezers van mijn verhalen weten ben ik altijd benieuwd wat hotels in allerlei opzichten te bieden hebben en daar hoort bijvoorbeeld het uitzicht van uit het raam van je hotelkamer ook bij. In mijn genoemde Zweedse hotel was niet alleen het uitzicht vanuit de bar magnifiek maar ook het panorama vanuit mijn hotelkamer op de 12 verdieping was niet mis en ook hier had ik een weidse blik over de omgeving. Zo keek ik over de gebouwen heen en kon ik tevens ook op de lager gelegen gedeeltes van het dak van het viersterrenhotel kijken. Nu zou je denken dat dit misschien een saaie en rommelige aanblik zou geven, gedomineerd door hoofdzakelijk zwart dakleer. Echter dat was niet het geval; ik zag over alle lager gelegen daken een soort groene begroeide vlakte, dit was een zogenaamd sedumtapijt. 


meer lezen

Topstukken overal!!!

Afgelopen weekend hebben we met een groep kunstgeïnteresseerden weer ontzettend genoten tijdens de uitgebreide weekendtrip naar onder meer Museum De Fundatie in Kasteel Het Nijenhuis als tevens in de hoofdvestiging in Zwolle en daarbij zijn we ook nog naar het Kröller-Müller Museum op de Veluwe geweest. Met veel plezier gaf ik bij het laatst genoemde museum een uitgebreide rondleiding langs de prachtige schilderijen die het gelijknamige echtpaar honderd jaar geleden heeft verzameld. Wat een topstukken hangen daar! 

Ik ben regelmatig onder de indruk van collecties die ontstaan zijn door rijke particuliere verzamelaars. De genoemde kunstverzameling van Kröller-Müller is eigenlijk tot stand gekomen door de inspanningen van Helene Kröller-Müller die samen met haar kunstadviseur Henk Bremmer in de jaren ’10 en ’20  van de 20ste eeuw bij kunsthandelaren in Parijs veel doeken verwierf van klassiek moderne kunstenaars zoals de impressionisten Renoir en Monet. Ook werken van Picasso, Severini en Mondriaan kocht zij aan, maar het meest indrukwekkend is wel de enorme hoeveelheid schilderijen van Vincent van Gogh. Maar liefst 91 werken van hem heeft Helene samen met haar man aangekocht en die verzameling vormt tegenwoordig de kern van het Kröller-Müller Museum


meer lezen

Een geïrriteerde hotelgast

Het was de afgelopen tijd behoorlijk zomerswarm in Europa, waar natuurlijk in principe niets mis mee is. Maar dit hete Nederlandse weer is helaas niet goed voor mijn nachtrust. Tegenwoordig houd ik bij het reserveren van mijn hotels rekening met het feit of ze een goede airconditioning hebben maar jaren geleden vergat ik dat nog wel eens. 

Al weer meer dan tien jaar geleden verbleef ik namelijk eens toevallig een aantal nachten in een hotel waar de airconditioning kapot was gegaan. Als alternatief zette ik de ramen toen maar wagenwijd open en ondersteunt door een ventilator hoopte ik dat het op die manier wat koeler werd. Op één van die nachten gaf de thermometer meer dan 31 graden aan in mijn slaapvertrek herinner ik me nog. Ik kreeg maar met moeite de slaap te pakken en al woelend werd ik meerdere malen die nacht wakker van de hitte. Ik koesterde toen het vooruitzicht dat ik de volgende ochtend naar een ander hotel zou vertrekken waar een goede klimaatbeheersing standaard aanwezig zou zijn. 

De betreffende ochtends stond ik lichtelijk verdwaasd en nog niet echt uitgerust naast mijn bed. Ik krapte aan mijn benen en armen, wat ik trouwens de rest van de dag zou blijven doen, omdat door de open ramen ’s nachts muggen mijn slaapkamer waren binnengekomen. 


meer lezen

Warschau is echt wonderschoon!

Vele plaatsen in Europa heb ik in mijn leven reeds bezocht waarvan sommige meerdere malen, maar toch staan er nog een heleboel plekken (waar ik nog niet geweest ben) op mijn verlanglijstje. Verheugd was ik dan ook dat ik afgelopen week weer eens een geheel nieuwe stad mocht gaan bezichtigen. Elk jaar bedenken we namelijk één of meer nieuwe bestemmingen die we met het reisgezelschap van KUNSTSTAD het jaar daarop kunnen gaan bezoeken en deze week was ik in dat kader in de Poolse hoofdstad Warschau!

Ik vloog afgelopen maandag vliegensvlug rechtstreeks naar de luchthaven van Warschau die er, heel verrassend, hypermodern en gloednieuw uit zag. De luchthaven is trouwens vernoemd naar de Poolse componist Frédéric Chopin en dat zette letterlijk en figuurlijk al de toon van mijn verblijf in Warschau.

Tijdens mijn taxirit van de luchthaven naar mijn hotel kreeg ik al wat indrukken van de stad en zag ik direct dat de Poolse hoofdstad economisch behoorlijk in de lift zit want grote moderne torenflats markeerden de skyline. En verschillende hoge gebouwen waren nog in aanbouw. Het opvallendste gebouw dat hier tussen stond zag er wat gedateerder uit en viel een beetje uit de toom. 


meer lezen

Het hoofd koel houden

Er heersen momenteel tropische temperaturen in Europa. Of het nu in Nederland, in Berlijn of in Warschau is, waar wij trouwens de afgelopen tijd allemaal verbleven, in alle genoemde steden zindert een alles overheersende hitte. Echter mijn motto is nog steeds, ‘beter stikken van de hitte, dan sterven van de kou’, maar het kan ook wel eens een beetje te veel zijn. En als het buiten de temperatuur bijna tot een spreekwoordelijk kookpunt loopt dan is het natuurlijk heerlijk om op dat moment de voordelen van in een hotel verblijven te ervaren en te genieten van de aanwezigheid van een airconditioning en dat apparaat heb ik dus de laatste tijd in de hotel veelvuldig gebruikt. 

Wat ik trouwens heel prettig vind in een hotel is om de warmte en koude zelf te kunnen regelen, dus om bijvoorbeeld eventueel een raam open te kunnen zetten of op een andere manier de temperatuur in de ruimte waar ik me bevind naar mijn eigen wens te kunnen beïnvloeden. Momenteel is het echter niet erg verstandig om een raam te openen, want dat trekt de warmte van buiten gelijk naar binnen toe.

Wat me de laatste tijd eerlijk gezegd opvalt is dat er toch nog veel hotels zijn, in met name Nederland en Duitsland, waar men geen airco geïnstalleerd heeft. In de herfst- en wintermaanden is dat uiteraard totaal geen probleem en ook als het s’ avonds al weer afkoelt en het mogelijk is om een venster te openen dan kan de koelte die je dan krijgt er ook mee door. 


meer lezen

Ich hab so Heimweh nach dem Kurfürstendamm

Met recht kan ik van mezelf zeggen dat reizen mijn lust en mijn leven is. Want ik ben sinds mijn laatste column al weer van locatie in Europa veranderd en ben inmiddels zo’n 500 kilometer verder naar het oosten gereisd. Zoals ik verleden week vol enthousiasme in mijn Travel Tales schreef verbleef ik toen met zeer veel genoegen in Kleve, waar ik samen met het KUNSTSTAD-reisgezelschap verschillende interessante bezienswaardigheden en musea bezocht heb. Echter, het was inmiddels weer tijd om verder te reizen. 

De plek waar ik vervolgens naar toe ben gegaan was voor mij bijna als vanzelfsprekend onze tweede woonplaats: Berlijn! Nu heb ik niet snel last van heimwee in mijn leven, maar Berlijn trekt me toch elke keer weer.

Heimwee naar Berlijn blijkt trouwens wel vaker voor te komen, want de beroemde Duitse zangeres Hildegard Knef zong in 1963 een bekend Duits lied waarvan de eerste twee regels als volgt zijn “Ich hab so Heimweh nach dem Kurfürstendamm, hab so Sehnsucht nach meinem Berlin!." Dit liedje neurie ik regelmatig als ik in den vreemden ben en dan wordt het dus tijd voor mij om naar Berlijn af te reizen.


meer lezen

Sind Sie Barbara?

Het begon ongeveer zo’n jaar of vijftien geleden. Ik zat in de Beierse hoofdstad München gezellig in een Brauhaus een hapje te eten. Ik voelde echter een bepaalde onrust bij het groepje jongelui dat vlak bij me in de buurt zat. Ze keken af en toe naar mij, smoesden een beetje met elkaar en er gingen blikken over en weer. Na enige tijd vatte een jongen, waarschijnlijk de stoerst van het groepje, de moed op om mij aan te spreken. Hij vroeg schuchter of hij me iets mocht vragen. Ik antwoordde bevestigend en hij stelde mij de vraag of ik Barbara was. Ik was een beetje verbaasd en wist totaal niet over wie hij het had. Ik zei dat ik uit Nederland kwam en dus waarschijnlijk niet de persoon was die hij dacht dat ik was. Een beetje teleurgesteld droop hij af en ik besteedde in eerste instantie geen aandacht meer aan deze gebeurtenis.

Een jaar of tien geleden echter gebeurde weer zoiets soortgelijks. Ik stapte voor het hotel in Berlijn in een taxi. Toen ik zei waar ik naar toe wilde hoorde de taxichauffeur dat ik een Nederlands accent had, maar hij zei gelijk dat toen hij me aan zag komen lopen hij dacht dat ik Barbara was. Ik legde nog niet direct het verband met de situatie van een aantal jaar daarvoor en vond het komisch dat hij mij voor een Duitse bekendheid hield. Hij dacht dat ik een ‘promi’ was, een uitdrukking die men hier in Duitsland voor bekende artiesten gebruikt. Ik had echter trouwens nog steeds geen idee om wie het ging.


meer lezen

Vilt, vet en tartaren

Inmiddels is het al weer een week geleden dat we met de KUNSTSTAD-reis in Kleve en omgeving waren maar ik kijk er nog steeds met veel plezier op terug. Een kunstenaar die uitdrukkelijk ter sprake kwam tijdens deze bijzondere weekendexcursie was Joseph Beuys. Hij was één van de meest invloedrijke naoorlogse kunstenaars in Europa en hij werd niet ver over de Nederlandse grens in het Duitse Krefeld geboren. Hij was nauw verbonden met Kleve omdat hij daar opgroeide en daarom stond hij ook centraal tijdens onze genoemde reis. Beuys hield zich met vele disciplines van de kunst bezig, variërend van beeldhouwen, schilderen, tekenen als het doen van zogenaamde performances. Met name door deze laatste kunstvorm, waarmee hij vaak veel opzien baarde en waarmee hij zich tot een mythe wist te verheffen, werd Beuys een toonaangevende kunstenaar. 

Het is met name het verhaal dat hij vertelde over zijn belevenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was als Duitse soldaat in dienst bij de Deutsche Lufwaffe en tijdens een missie in 1943 werd zijn vliegtuig boven de Krim neergeschoten. Alhoewel Beuys het ongeluk overleefde raakt hij in coma en zou hij onder de wrakstukken bijna doodgevroren zijn. Hij werd echter gevonden door de Krim-Tartaren, het nomadische ruitervolk dat in dit gebied leeft, en die smeerde Joseph in met vet en wikkelde hem in vilt om hem warm te houden. 


meer lezen

We roken ze de tent uit

Al eerder heb ik het over het fenomeen van roken en hospitality gehad. Zo schreef ik onder meer over rokende hotelgasten en medewerkers van hotels die vlak voor de deur van het hotel staan te roken. Eén ding is in dit kader namelijk al heel opvallend en dat is dat de sigarettenrook via de voordeur, die regelmatig open en dicht gaat, toch alsnog de hotellobby naar binnen komt. 

Toen ik echter van de week de business lounge betrad van een hotel waar ik verbleef vond ik de lucht in deze ruimte gelijk heel onaangenaam en ik vermoed dat de vaste medewerker van het hotel die in de lounge werkzaam was regelmatig buiten openingsuren een sigaret in deze mooie ruimte opstak. Deze zogenaamde ‘koude rooklucht’ herkende ik direct. In een luxe hotel als dit vond ik deze rooklucht totaal onwenselijk en ik vond het dus niet prettig om lang in de lounge te verblijven. 

Dit voorval deed mij terugdenken aan mijn zoektocht naar een geschikt KUNSTSTAD-hotel in Bremen twee jaar geleden. Bij binnenkomst bij het eerste viersterrenhotel in Bremen dat ik wilde testen werd ik verrast door een sigarettenrooklucht. Hmm, vreemd, want ik zag direct bij de receptie dat het hele hotel, zoals tegenwoordig gebruikelijk is, rookvrij was.


meer lezen

Een hotelgebouw met een geschiedenis

Zoals je wellicht gelezen hebt verblijven wij de laatste twee maanden weer geregeld in Berlijn. De Duitse hoofdstad is min of meer onze ‘thuisbasis’ geworden deze zomer en vanuit daar vertrekken we nu geregeld naar andere plekken in Europa om daar KUNSTSTAD-reizen te begeleiden. 

Dit pinksterweekend waren we weer even op pad, namelijk naar Kleve en Xanten voor een bijzondere weekendtrip van KUNSTSTAD, maar afgelopen week zat ik nog een kop koffie te drinken in het vijfsterrenhotel Hotel de Rome dat is gelegen aan de Bebelplatz in Berlijn. Vanuit onder meer de hotelbar van dit hotel heb je prachtig uitzicht over de universiteitsgebouwen van de Humboldtuniversiteit en ook op de tegenovergelegen Sint-Hedwigskathedraal. De Bebelplatz is overigens het plein waar in de jaren ’30 de verfoeide boekverbrandingen plaatsvonden en daar herinnert tegenwoordig nog een indrukwekkend monument op die plek aan. Vanuit het hotel zie je ook nog een glimp van de Neue Wache en op die manier word je herinnerd aan de DDR-tijd omdat op die plek de wisseling van de wacht daar toen dagelijks plaatsvond. Het hotel staat dus op een uitstekende centrale locatie, midden in het centrum van de Duitse hoofdstad.


meer lezen

Op een mooie Pinksterdag

Gisteren en eergisteren was het Pinksteren en dan zit altijd het liedje ‘Op een mooi Pinksterdag’in mijn hoofd. Dit chanson van de beroemde schrijfster Annie M.G. Smit en componist Harry Bannink gaat zoals wellicht bekend over een mijmerende vader en zijn kleine dochter waarmee hij hand in hand loopt door het park op een mooie zonnige Pinksterdag. Afgelopen zondag liep ik met mijn twee dochters door het zonovergoten Archeologische themapark in het Duitse Xanten en vandaag op tweede Pinksterdag wandelde ik zelfs even met hen door het Amsterdamse Vondelpark.

Terwijl ik door dit beroemde Mokumse park liep was ik aan neuriën en zong ik zelfs hardop “Hondje bijt niet…”  toen ze beiden schrokken van een grote hond die aan kwam rennen.


meer lezen

Art is not what you see but what you make others see

Zoals in de inleiding van deze week al beschreven staat belandde ik deze week wegens een overstap tijdens mijn vliegreis naar Berlijn in Manchester. Ik had enige uren op het vliegveld van deze Engelse stad kunnen vertoeven maar ik dacht bij mezelf waarom maak ik niet van de nood een deugd en ‘plak’ ik er enkele dagen aan vast. Als reis- en kunstliefhebber is het altijd erg belangrijk om inspiratie op te doen en dan moet je volgens mij niet alleen maar onderweg zijn maar ook af en toe een rustmoment inbouwen. En dat deed ik dus in Manchester. Alhoewel ik de stad al redelijk goed ken, want ik was er in het verleden al verscheidene malen geweest en we hadden er zelfs al eens en reis voor KUNSTSTAD naar toe georganiseerd, was het toch weer een genoegen om door de stad te flaneren. Tijdens mijn zwerftocht door Manchester belandde ik op een gegeven moment in de gerenommeerde Manchester Art Gallery. Dit is het belangrijkste kunstmuseum in het centrum van de (voormalige) industriestad en is gehuisvest in twee historische negentiende eeuwse gebouwen verbonden met elkaar door een nieuwe aanbouw uit de eenentwintigste eeuw, die als het ware een corridor tussen beiden vormt. 


meer lezen

That’s my cup of tea

Als u onze inleiding heeft gelezen dan heeft al u begrepen dat wij begin deze week in de Engelse stad Manchester waren aanbeland. Het was al weer enige jaren geleden dat ik in het Verenigd Koninkrijk was maar direct bij aankomst bloeide mijn liefde voor Groot Brittannië weer op, onder meer vanwege de aardige, beleefde mensen, de prachtige musea, de afwisselende landschappen en nog veel meer bijzondere zaken. 

Sommige delen van het centrum van Manchester waren overigens sinds mijn laatste bezoek van enkele jaren geleden onherkenbaar veranderd en dan bedoel ik in de positieve zin des woords. Er zijn bijvoorbeeld vele nieuwe gebouwen in het stadscentrum verrezen, ook oude gebouwen zijn mooi gerestaureerd of opgeknapt, kortom de stad heeft een fraaie ‘facelift’ gehad. Daarbij is dit renovatie- en vernieuwingsproces nog niet ten einde want men is nog steeds druk in allerlei straten aan het werk en er is heel veel nieuwe architectuur, met name hoogbouw, nog in ontwikkeling.

Na het bewonderen van al deze oude en nieuwe bouwkunst is het altijd heerlijk om daarna een echt Engels kopje thee te gaan drinken, natuurlijk met wat lekkers erbij. Nergens beter dan in Groot-Brittanie, dus ook in Manchester, kun je genieten van de typische Engelse theecultuur. Britten houden er van om thee te drinken en daarbij iets zoets of iets hartigs te nuttigen. 


meer lezen

Ik zoek contactpunten

Tegenwoordig hebben we bijna allemaal de behoefte om, ook tijdens het reizen, voortdurend bereikbaar te zijn per mobiele telefoon, tablet of laptop. Ook hebben we op reis een elektrische tandenborstel bij ons, onze föhn van thuis gaat in de koffer en andere apparatuur die op stroom werkt behoort tot onze reisbagage. Al deze apparaatjes dienen opgeladen te worden en als we in een hotel verblijven hebben we als hotelgast in een kamer dus behoefte aan een goedwerkende stopcontact.

Als je op reis gaat naar het buitenland kom je echter geregeld in landen waar de stopcontacten er net even anders uitzien dan in Nederland en waar je dus met geen mogelijkheid je stekker in kunt krijgen. Uiteraard heb ik het wel eens geprobeerd en dacht met een beetje harder duwen, of door een enigszins wrikkende beweging te maken wel succes te hebben. Maar helaas, mijn stekker wilde echt contact niet in. 

In vele Europese landen zijn stopcontacten gelukkig vaak hetzelfde als in Nederland, maar er is ook een aantal bestemmingen zoals het Verenigd Koninkrijk, Ierland of Italië waar dat niet het geval is. 


meer lezen

Het Bilbao-effect

Op dit moment ben ik met een reisgezelschap in Bilbao, een echte aanrader voor kunst- maar zeker ook voor architectuurliefhebbers. Al gelijk bij aankomst in de Spaanse stad valt de bijzondere luchthaven op, die ontworpen is dan niemand minder dan de Valenciaanse architect Santiago Calatrava. De architectuur op het vliegveld van de Baskische hoofdstad is echter slechts  een ‘opwarmertje’ voor de fans van bouwkunst want als je uiteindelijk het centrum van Bilbao nadert dan word je echt getrakteerd op allerlei verschillende hoogtepunten uit de recente bouwkunstgeschiedenis; indrukwekkende creaties van beroemde hedendaagse architecten zoals onder meer Phillip Starck, Cesar Pelli, Arata Isozaki, Norman Foster en wederom van Calatrava zijn er in het stadshart van Bilbao te zien. Maar waarschijnlijk het allerbelangrijkst moderne stukje bouwkunst is het Guggenheim Museum ontworpen door de Canadees-Amerikaanse architect Frank O. Gehry. 

Dankzij de opvallende creatie van Gehry aan de rivier de Nervión heeft de stad Bilbao eind twintigste eeuw een enorme verandering ondergaan. Bilbao moest het ooit van de (scheeps)industrie hebben, maar in de loop van de ’70 jaren ging het steeds slechter met deze bedrijfstak en eind jaren ’80 lag de scheepsbouw in Bilbao volledig op zijn gat. 


meer lezen

Een papegaai en Joris met een bril

Verleden week schreef ik over mijn bezoek aan de Gemäldegalerie in Berlijn. En ik sprak toen mijn bewondering uit voor drie bijzondere werken van de 15deeeuwse schilder Jan van Eyk aldaar. Het ging om drie gedetailleerde paneeltjes getiteld “Portret van Boudewijn van Lannoy”,  “De Madonna in de kerk” en “Arnolfini met Rode Tulband” allemaal van de hand van de beroemde 15de eeuwse Vlaamse meester. Waarschijnlijk zijn alle drie aanwezig op de grote overzichtstentoonstelling van zijn werk en zijn tijdgenoten in Gent. 

Zoals ik al aangaf organiseren wij in februari 2020 een boeiende driedaagse reis naar zowel Gent om daar de genoemde expositie onder deskundige kunsthistorische leiding te bezoeken, maar we gaan ons beeld van Jan van Eyck nog completer maken want zo staat ook een bezoek aan het Brugse Groeningemuseum op ons programma. 

Naast twee werken van Jan van Eyck heeft het Groeningemuseum een indrukwekkend aantal interessante Vlaamse meesters uit de vijftiende en zestiende eeuw in zijn collectie. Bij één van de werken van dit museum zullen we tijdens ons bezoek sowieso langer stil staan en dat is het altaarstuk met de titel ‘Madonna met kanunnik Joris van der Paele’.


meer lezen

Midden in het centrum

Terwijl ik vanuit mijn hotelkamer uitkijk op een groot stadspark midden in Berlijn denk ik aan de ideale stedenreis. Al meer dan twintig jaar organiseer ik samen met Marcel reizen naar talrijke bijzondere steden in Europa (en soms zelfs naar een stad in Amerika zoals New York en Washington). Ons motto is de kunst van beleven en dat doe je naar onze mening het beste als je midden in het centrum van de te bezoeken stad verblijft. Alleen dan ‘adem’ je de atmosfeer van die speciale plek in en op die manier voel je pas goed hoe zo’n stad is. Daarbij zijn de beroemde bezienswaardigheden en de bekende musea meestal slechts op enkele tientallen meters van je vandaan en dat verhoogt ook het reisgenot. 

Dus de centrale plek van het kwaliteitshotel is al jarenlang één van onze belangrijkste reiskenmerken waar we ons met veel plezier aan houden. Soms kijken we wel eens naar de informatie van andere reisorganisaties die vaak verhuld zeggen dat ze tijdens hun betreffende reis in een ‘goed’ hotel ‘nabij het centrum’ zitten. En mooi zijn dan bij die genoemde reisfirma’s ook de zinsneden in hun reisbeschrijving als ‘slechts enkele metrohaltes van het centrum en de bezienswaardigheden’. 


meer lezen

Lekkernijen die worden aangeboden

Zoals je weet ben ik al vele malen in Berlijn geweest en ken ik daarom een groot aantal hotels in het viersterrensegment. Dit keer verblijf ik dan ook in een voor mij bekend logement in de reeks van hotels in Berlijn waar altijd een warm welkom krijg en zodra ik hier binnenloop krijg ik een lekker welkomstdrankje aangeboden. 

Wellicht heb ik al eens genoemd dat ik het een aangename en gastvrije verrassing vind als bij het inchecken op de receptiebalie wat lekkernijen klaar staan, zoals chocolaatjes en water of vruchtensap. Meestal heb je als aankomende hotelgast een behoorlijke reis achter de rug en weet je dat je vaak nog wat handelingen dient te verrichten om in te checken, zoals een formulier invullen, creditcardautorisatie geven, je paspoort laten controleren etcetera. Hoe lekker is het dan om bij binnenkomst even je eerste trek te kunnen stillen en dorst te kunnen lessen terwijl je met al deze formaliteiten bezig bent. 

Nog leuker is het als je vervolgens op je hotelkamer komt en er ‘complimentary’ een fles mineraalwater klaar staat die door het hotel wordt aangeboden. Vaak valt me op dat er ook nog andere versnaperingen op je kamer door hotels gratis worden aangeboden. 


meer lezen

De Gemäldegalerie in Berlijn

Soms zijn er van die momenten dat ik weer helemaal begrijp waarom kunst zo mijn passie is en waarom ik dertig jaar geleden kunstgeschiedenis ben gaan studeren. Van zo’n ogenblik was weer sprake toen ik gistermiddag de Gemäldegalerie in Berlijn binnen stapte. Dit prachtige museum heeft echt een topcollectie met oude meesters en daarnaast organiseert het ook nog eens met grote regelmaat schitterende tentoonstellingen. Enige jaren geleden zag ik hier een expositie met de titel “De Botticelli Renaissance” en zo als de naam al doet vermoeden werd de beroemde Florentijnse renaissance meester op allerlei manieren in het zonnetje gezet. Er was toen zowel heel veel werk van Botticelli (1445-1510) zelf te zien als ook veel schilderijen van beroemde kunstenaars die zich door hem hadden laten inspireren.

Op dit moment vindt er weer een topexpositie plaats getiteld “Mantegna und Bellini, Meister der Renaissance” en wederom heeft de Gemäldegalerie een fantastische museale ervaring gerealiseerd. Ik kende beide kunstenaars natuurlijk en had op allerlei plekken wereldwijd werk van hen gezien, maar nu pas zag ik de verbanden tussen deze twee 15de eeuwse Italiaanse meesters. 


meer lezen

Mutter Courage und ihre Kinder

Vandaag op 5 mei wandel ik door mijn geliefde stad Berlijn en merkte hier eigenlijk niets van het feit dat men in Nederland Bevrijdingsdag viert. Eigenlijk wel raar dat ik nu op de plek ben waar al het kwaad in de oorlogsjaren vandaag kwam. Maar van de periode 40-45 is in Berlijn eigenlijk niets meer te ontwaren. Met name in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog is de stad zo zwaar gebombardeerd dat praktisch alles wat aan die tijd herinnerde verdwenen is. Daarbij zijn er vervolgens in de laatste 74 jaar in Berlijn hele nieuwe tijdperken verstreken; de koude oorlog en de tweedeling van de stad zijn natuurlijk ingrijpend geweest en na de val van de muur, dat dit jaar trouwens ook al 30 jaar geleden is, heeft Berlijn een enorme metamorfose ondergaan. 

Ik moest toevallig tijdens mijn wandeling van deze dag denken aan mijn eerste bezoek aan Berlijn toen ik al slenterend langs de Spree langs het gebouw van het ‘Berliner Ensemble’ kwam. In 1984 bezocht ik aldaar, in het toenmalige Oost-Berlijn, een voorstelling die geschreven was door Bertolt Brecht (1898-1956) en de titel had ‘Mutter Courage und ihre Kinder’. Het werd door Brecht geschreven in 1939 en voor het eerst in 1941 opgevoerd in Zürich. Het handelt over de moedige marketentster Anna Fierling en haar kinderen ten tijde van de 30-jarige oorlog. Het is echter eigenlijk een boodschap van Brecht over de onnozelheid van de oorlog in het algemeen en dan specifiek een verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog die op dat moment zijn aanvang neemt.


meer lezen

Een sprintje trekken voor de bus

Vandaag stapte ik in Berlijn op de stadsbus en ik moest gelijk weer terugdenken aan een gebeurtenis van een tijdje geleden. Toen was ik namelijk ijverig aan het werk in de lobby van het hotel in Berlijn. De tijd vloog voorbij en ik was bijna helemaal vergeten dat ik met Marcel had afgesproken bij de bar van het Park Inn Hotel op Alexanderplatz. Gelukkig vertrekt er elke tien minuten een rechtstreekse bus van vlak voor de plek waar ik verbleef naar ‘Alex’ en toen ik de deur uitstapte en links de straat uitkeek richting de bushalte zag ik dat de stadsbus daar stond en zijn deuren al sloot om weg te rijden. Hmm, dat werd minimaal tien minuten wachten op de volgende bus, of…… als ik nou eens hard zou rennen naar de volgende halte dan zou deze bus mij halverwege mijn route passeren en misschien zou ik dan toch bij de volgende halte alsnog kunnen instappen. Het was het proberen waard en ik dacht aan het gezegde ‘niet geschoten is altijd mis’. Terwijl ik aan het rennen was geslagen, wat voor mijn gevoel leek op een soort slow motion filmopname, hoorde ik de motoren van de betreffende bus al en ik dacht ‘die volgende halte ga ik nooit meer op tijd halen’.   

Ik zag mij al bekkaf en hijgende op het bankje bij de halte zitten, wachtend op de volgende bus. Maar het leek wel of het ronkende gevaarte mij niet voorbij reed en toen ik opzij keek zag ik dat de bus dezelfde snelheid had aangenomen als mijn hardlooptempo. 


meer lezen

De Kunst en Oranje Boven

Afgelopen zaterdag was het Koningsdag en dat zal in Nederland niemand ontgaan zijn. Ik was echter met een reisgezelschap voor KUNSTSTAD op pad in de prachtige Zwitserse stad Bazel en ik heb er eerlijk gezegd bijna niet meer bij stil gestaan. Tot dat ik ’s avonds eens op internet keek en onder ander op Facebook kon meegenieten van wat al mijn vrienden op deze feestelijke dag, de meeste in het oranje gekleed, hadden gedaan. Omdat ik zo vaak op reis ben maak ik eigenlijk nooit Koningsdag mee en in mijn gedachten vindt dit feest dan ook nog steeds vandaag op 30 april plaats. En dat was de verjaardag van de koningin die ik in mijn jonge jeugdjaren meemaakte namelijk die van Koningin Juliana. Toen haar dochter Beatrix de scepter van haar overnam hield zij de viering op deze datum in stand en ik geloof dat de hoofdreden hiervan was dat de kans op mooi weer dan groter was dan op haar eigen geboortedatum, namelijk op 31 januari.  

Als kunsthistoricus zijn de twee genoemde data (31 januari en 30 april) sowieso niet zo interessant, maar ik vind het wel erg boeiend om te weten dat, inmiddels prinses, Beatrix grote interesse voor de kunst heeft. Zeer enthousiast was ik dan ook over het initiatief vele jaren geleden van de voormalige directeur van het Stedelijk Museum Rudy Fuchs om koningin Beatrix een expositie te laten inrichten in zijn museum. 


meer lezen

Beter een verre buur…

Het appartement waar wij in Amsterdam in woonden lag midden in de bekende wijk De Pijp in Amsterdam-Zuid. Dit is een gezellige buurt, waar altijd wel iets bijzonders te beleven valt en waar het goed toeven is. Op welk tijdstip van de dag je ook buiten komt er zijn altijd mensen te vinden en ook lijkt het alsof er op ieder moment, ook in de nacht, wel ergens een lichtje brand en er iemand de slaap nog niet kan vatten, zit te werken of naar muziek luistert. Als je met zo veel mensen bij elkaar op een kluitje woont brengt dat best veel gezelligheid met zich mee, maar het kan natuurlijk soms ook irritaties opleveren. Als ik thuis was hoorde ik altijd wel ergens één van de buren de oude krakende trappen oplopen, een wasmachine centrifugeren of andere huiselijke geluiden, waar je niet altijd behoefte aan hebt. Maar zogezegd hoort dit bij deze buurt en ik raakte er een beetje aan gewend.

Als ik in een hotel verblijf zijn alle omgevingsgeluiden natuurlijk nieuw en ben ik er, meestal onbewust, op de een of andere manier extra op gespitst rare geluiden te horen. Want ook in een hotel kun je natuurlijk geconfronteerd worden met ‘geluidsoverlast’ van andere gasten, personeel of apparatuur van het hotel.


meer lezen

Waar berg jij je koffer op?

Wat is het eerste dat jij doet als je een hotelkamer binnen komt lopen? Ik heb het wel eens gehad over het feit dat ik dan al vrij snel mijn tijdelijke thuis aan het herinrichten ben en dat ik de gordijnen openschuif om te kijken naar het uitzicht. Echter het aller allereerste wat ik in een hotelkamer doe is mijn koffertje ergens neerleggen. Vaak is de vraag dan ‘waar doe ik dat?’ 

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ik het vrij makkelijk heb om een geschikt plekje te vinden omdat wij slecht met twee kleine koffertje reizen, die in het vliegtuig gezien worden als handbagage. Ik kan mijn bagage dus meestal wel makkelijk in de hotelkamers waar ik kom kwijt. Echter de meeste reizigers, onder meer onze klanten van KUNSTSTAD, hebben vaak een grote ‘normale’ koffer en daarnaast meestel ook nog handbagage bij zich. Ook reist een deel van hen met z’n tweeën waarbij er dus geregeld sprake is van twee of meer koffers in een hotelkamer. Je kunt je voorstellen dat dit tot ruimtegebrek kan leiden in een hotelkamer. 

Wat ik zelf in dit kader heel prettig vind is om mijn bescheiden koffertje (maat 55 x 40 x 25) op een verhoging in een kast neer te leggen, zodat ik niet hoef te bukken en ik de deur van de kast kan sluiten.


meer lezen

De Klokkenluider van de Notre Dame

Eergisteren stond ik in Parijs aan de oevers van de zacht stromende Seine en zag aan de overzijde van de rivier de eeuwenoude Notre-Dame. De historische kathedraal zag er gelukkig, na de immense brand van afgelopen week, niet uit als een armtierige zielige ruïne maar oogde voor mijn gevoel toch nog behoorlijk compleet. Echter het vermaarde kerkgebouw zag er wel wat vervreemdend uit zonder dak erop. Het enorme kerkdak was hetgeen wat eigenlijk op het eerste gezicht volledig miste als je van een afstand het gotische gebouw bekeek. Ook de vieringstoren die midden op de kruising van het middenschip en de zijbeuk stond was totaal verdwenen en had ik net als miljoenen andere mensen ‘live’ op televisie heftig brandend zien instorten. 

De dagen na de brand werd de media beheerst door deze grote catastrofe en het leek wel of iedereen, met name op internet, een mening over dit beroemde bouwwerk had. Ook ik dacht natuurlijk na over de geschiedenis van één van de bekendste bezienswaardigheden van Parijs. Zouden de vele ‘kenners’ van de afgelopen week die ik op internet tegenkwam geweten hebben dat de Notre-Dame er wel eens vaker behoorlijk gehavend uitgezien heeft? 


meer lezen

Één ei is geen ei

Alhoewel ik niet religieus ben opgevoed deden we meestal wel met alle leuke dingen die het geloof voorbracht mee, zo ook Palmpasen. Ik mocht dan van mijn ouders snoepgoed aan een houtenkruis hangen. Slierten van zelf geregen chocolade paaseitjes, her en der dropjes en op de top een haantje van brood. Helemaal geweldig vond ik het mannetje van brooddeeg dat een echt kippenei omklemde. En de dagen daarna mocht ik alles nog opeten ook. 

Vandaag, op Palmzondag (een week voor Pasen), vieren we het moment dat Christus met gejuich in Jeruzalem werd binnengehaald. Het moment is geregeld in de kunstgeschiedenis afgebeeld. De scènes met dit thema die mij het meest aanspreken zijn die van middeleeuwse Italiaanse meesters. De schilder Duccio uit Siena beeldde de menigte af bij de stadspoort van Jeruzalem. Jezus komt eraan op een ezel en achter hem volgen de discipelen. Het is wel een gedrang van jewelste, alle hoofdjes van de discipelen heeft Duccio systematisch naast elkaar gepropt. Ze passen er net met moeite op. En eigenlijk zijn alle figuren op het werk even groot, Duccio houdt nog geen rekening met perspectief. 


meer lezen

Wilt u een glas wijn van het huis?

Niets is zo lekker om na een heerlijke culturele dag met een uitgebreid kunstprogramma nog een glaasje wijn in de hotelbar te drinken. Eén van de vele criteria van onze hotelkeuze voor al onze reizen is het feit dat er in ons hotel een gezellige hotelbar dient te zijn waar men na een intensieve plezierige dag met elkaar onder genot van een heerlijk wijntje nog even kan bijpraten.

In dat kader valt me de laatste tijd wat op en dat is dat de prijzen in heel Europa voor een (normaal) glas wijn zo enorm hoog zijn geworden. Meestal is in de hotelbar een eenvoudig glaasje witte of rode huiswijn rond de zeven euro en geregeld gebeurt het dat ik er zelfs negen euro of meer voor moet betalen. De hoge prijzen voor een glaasje wijn kunnen natuurlijk kenmerkend zijn voor de tijd waarin wij leven want in de Amsterdamse horeca, waar ik regelmatig café’s en restaurants bezoek, zie ik dat een wijntje vaak ook al niet meer onder de vijf euro te krijgen is. En het is gebruikelijk dat hotelbars iets duurder zijn dan de gangbare horecaprijs, dus dan zit je zogezegd al snel aan de zeven euro in een hotel.  

De meeste van onze klanten nemen de fikse prijs voor een glaasje wijn vaak op de koop toe want je bent immers een paar dagen op reis en dan is het niet de bedoeling dat je je druk maakt over een consumptie die wat duurder is.


meer lezen

Caravaggio in Rome

Alhoewel ik al weer enige dagen geleden thuisgekomen ben van een uitgebreid bezoek aan Rome, denk ik niet alleen maar terug aan twee geslaagde KUNSTSTAD-reizen naar de Italiaanse hoofdstad, maar ook mijmer ik nog wat na over mijn wandelingen die ik in mijn eentje door Rome maakte. Natuurlijk hadden mijn zwerftochten door de stad een functie want ik wilde graag inspiratie opdoen voor weer nieuwe toekomstige reizen naar de Italiaanse hoofdstad. Al wandelend passeerde ik regelmatig kerken, palazzi en musea die ik, als het even mogelijk was, ook ging bezoeken. En werken van één belangrijke kunstenaar kwamen steeds weer op mijn pad en dan heb ik het over schilderijen van Caravaggio. Deze beroemde grondlegger van de Barokke schilderkunst heeft op talrijke plekken in Rome zijn sporen nagelaten. Allereerst kun je in een aantal kerken in Rome de door hem vervaardigde altaarstukken bewonderen waarvan de meesten nog steeds op de oorspronkelijke plek hangen. Zo bevinden zich twee kunstwerken van Caravaggio in de Cerasikapel in de Santa Maria del Popolo, een kerk die gelegen is aan het gelijknamige plein. Één schilderij is De Bekering van Paulus, die verblind wordt door het Goddelijk Licht en hulpeloos, tijdelijk blind, op de grond licht. 


meer lezen

Zoals het klokje thuis tikt

Het is misschien een understatement als ik schrijf dat ik het heerlijk vind om veelvuldig op reis te zijn. Ik heb van mijn hobby mijn werk heb gemaakt en dit betekent in praktijk dat ik een zeer groot deel van het jaar op pad ben in het buitenland en dat ik dus voortdurend in ‘vreemde bedden’ slaap. De titel van mijn blog van deze keer slaat dus ook niet echt op het feit dat ik het liefst thuis zou willen zijn. Voor mij geldt eigenlijk niet het spreekwoord eigen haard is goud waard, want zoals trouwe lezers van mijn verhalen weten geniet ik telkens weer van het verblijf op andere plekken. 

Tijdens mijn meest recente oponthoud in Rome dacht ik weer eens na over alle zaken die mij opvallen aan mijn hotelkamer. Over veel heb ik reeds geschreven echter er zijn toch telkens wel weer nieuwe dingen die mij opvallen. Zo mis ik geregeld (kleine) extraatjes in mijn hotelkamer die het verblijfsgenot voor mij (en ook andere gasten) enorm zouden verhogen. 

Ik heb het dan over faciliteiten die bijna niets kosten en die toch ten goede komen aan het comfort. Zo ben ik geregeld op zoek naar een (digitaal) klokje waarop je kunt zien hoe laat het is. Het gaat zoals je begrijpt om iets kleins en eenvoudigs dat absoluut niet duur in de aanschaf hoeft te zijn. 


meer lezen

Man en paard

Wat heb ik de afgelopen week een bijzondere tijd in Rome gehad! Met veel plezier hebben we twee verschillende reisgezelschappen talrijke bijzondere zaken in de Eeuwige Stad laten zien. We hadden allerlei experts gevraagd om over bepaalde thema’s in de stad te vertellen. Ik zelf had mijn focus gelegd op het Capitolijns Museum gelegen op de gelijknamige heuvel die één van de zeven is, waar Rome ooit op gesticht is. 

Twee maal liep ik deze week met een groep geïnteresseerden die met de KUNSTSTAD-reis mee waren richting het Campidoglioplein en het eerste wat we prominent op het plein zagen was het ruiterstandbeeld van Marcus Aurelius. Deze Romeinse keizer, die geboren is in 121 na Christus en overleed op 17 maart 180 na Christus, werd geëerd met vele standbeelden, echter de allermooiste sculptuur van hem is toch wel die hier op het genoemde Campidolgioplein te Rome. Deze monumentale sculptuur is van brons en meer dan levensgroot. Het is om meerdere redenen uniek; allereerst omdat er maar weinig ruiterstandbeelden uit de Romeinse Oudheid zijn overgebleven en daarbij ook omdat het beeld niet van marmer maar van brons is. De meeste metalen beelden hebben de tand des tijds niet doorstaan vanwege het feit dat het materiaal nu eenmaal goed recyclebaar is. 


meer lezen

Gastvrijheid is (niet) vanzelfsprekend

De afgelopen twee weken was ik in Rome. Wat een overweldigende stad is dat, je raakt er nooit uitgekeken. Maar liefst twee reisgezelschappen van circa 20 deelnemers per reis hebben Marcel en ik deze periode meegenomen door de Italiaanse hoofdstad. We lieten hen kennis maken met een aantal bekende echter ook met een hoeveelheid onbekende bezienswaardigheden van Rome die zeer de moeite waard zijn. 

Voor mij is het altijd een uitdaging om alle programmaonderdelen zo goed mogelijk op elkaar aan te laten sluiten en de reis voor alle deelnemers zo comfortabel mogelijk te laten zijn. Dat doe ik, zoals je waarschijnlijk wel weet, onder andere door een uitstekend hotel te selecteren dat onder meer in het centrum van de stad ligt, echter er zijn natuurlijk nog meer factoren die van belang zijn voor de keuze van het juiste hotel. 

Niet alleen het comfortabele hotel is een belangrijk gegeven ook andere zaken moeten volgens Marcel en mij helemaal in orde zijn tijdens onze reizen.

Zo wil ik het wachten in rijen bij bezienswaardigheden die op ons programma staan altijd voorkomen. 


meer lezen

Een met verstand begiftigde ziel

Eergisteren bezocht ik weer eens met veel plezier de Sixtijnse Kapel, die zijn naam de danken heeft aan zijn opdrachtgever Paus Sixtus IV, en dit keer was het als een voorbereiding voor de twee KUNSTSTAD-Romereizen die aankomende tijd gaan plaatsvinden. Alhoewel de kapel door veel meer beroemde kunstenaars gedecoreerd is, waaronder Botticelli, Perugino en Ghirlandaio, moest moet iedereen natuurlijk direct denken aan Michelangelo. De vermaarde Renaissance meester was verantwoordelijk voor het fresco op het plafond en tevens voor het fresco op de achterwand bij het altaar. Toen ik begin jaren ’90 als student kunstgeschiedenis voor het eerst in de Sixtijnse Kapel kwam werd ik overvallen door dit enorme artistieke spektakel. Uren heb ik staan turen naar alle scènes en figuren die op het plafond geschilderd waren.

Regelmatig heb ik de jaren daarna tijdens mijn kunsthistorische lezingen verteld over Michelangelo en over zijn arbeid in de Sixtijnse Kapel. 

Tijdens mijn presentaties over het boek ‘Het Bernini Mysterie’ van de Amerikaans auteur Dan Brown kwam ook de kapel ter sprake. Uitvoerig werd namelijk in deze avonturenroman uit de doeken gedaan hoe de kardinalen op deze plek tijdens (lange) vergaderingen een nieuwe paus kiezen. 


meer lezen

Licht in de duisternis

Eerlijk gezegd is het één van mijn grootste irritaties in een hotelkamer. Zodra je de kamer binnen stapt heb je er in eerste instantie nog geen erg in. Je kijkt eens om je heen en velt een oordeel over bijvoorbeeld de inrichting van de kamer, het ruimtegevoel en het uitzicht. Wellicht ziet alles er heel rooskleurig uit en waarschijnlijk voel je je heel prettig in dit vertrek. Voor een hotelkamer geldt ook dat een goed begin natuurlijk het halve werk is. Maar dit werk moet natuurlijk wel goed afgemaakt worden met diverse zaken die ook dienen te kloppen.

Je zet je koffer neer, wast je handen en loopt vaak gelijk weer naar buiten om de stad te verkennen of om bijvoorbeeld naar je zakelijke afspraak te gaan die in de lobby op je staat te wachten. ’s Avonds trek je in je kamer de gordijnen dicht, maak je je klaar voor de nacht en duik je lekker je bed in. Je kijkt uit naar een goede nachtrust zodat je ook de volgende dag weer vol energie kunt besteden. En dan komt het…

Om 05.15 uur word je op die zomerochtend wakker en je weet eigenlijk niet waarom. Om de een of andere reden lig je met je ogen wijd open en als je op je klokje kijkt zie je tot je ergernis dat het veel te vroeg is om op te staan, maar je bent toch klaar wakker. De reden dat je wakker werd? 


meer lezen

Geïnspireerd door mode en kunst!

Anderhalve week geleden had ik wederom een hele animerende gesprek met de bekende modeontwerper Mart Visser. We spraken onder andere over allerlei interessante zaken die spelen in de mode en de hedendaagse kunst. Deze beroemde Nederlandse couturier heb ik verleden jaar wat beter leren kennen tijdens een bijzondere ontmoeting die ik met hem had. Ik merkte tijdens onze kennismaking dat we toen direct een klik hadden en we kwamen ook al meteen op het idee om iets gezamenlijks te gaan organiseren. 

Mart Visser heeft een interessante carrière doorlopen en veel opleiding genoten op het artistieke vlak. Mart is geboren is in 1968, studeerde onder andere in Amsterdam, Frankrijk en Kopenhagen en liep onder meer stage bij de bekende Nederlandse couturier Frans Molenaar. De laatst genoemde was ook geen onbekende van mij want Frans Molenaar heb ik meer dan 10 jaar geleden leren kennen en wij hebben toen voor de klanten van KUNSTSTAD een bijzondere ontmoeting met hem geëngageerd. We werden destijds tijdens een galerietentoonstelling door Molenaar persoonlijk meegenomen langs allerlei bijzondere glaskunstwerken die hij gemaakt had. Helaas is Frans vijf jaar geleden overleden maar de warme herinnering aan hem is gebleven. 


meer lezen

De Fallas van Valencia

Terwijl ik dit reisverhaal in de binnentuin van mijn hotel in Valencia aan het schrijven ben hoor ik (ver) op de achtergrond knalvuurwerk en ik weet dat dit alles te maken heeft met de befaamde feestweek in Valencia. Het was de afgelopen week nog redelijk rustig in de mooie Spaanse stad maar dit was eigenlijk slechts stilte voor de spreekwoordelijke storm, die deze week in de stad gaat losbarstte. Overal zag je dat men op straten en pleinen bezig was met de voorbereidingen voor de zogenaamde Fallas. Dit is de naam van het typerende Valenciaanse-feest dat dit weekend letterlijk en figuurlijk losgebarsten is. Het uitzinnige feest duurt vervolgens de hele week en eindigt uitbundig op 19 maart. Deze laatst genoemde datum is de dag van Sint Jozef en hele feest van de Fallas staat eigenlijk, naast dat de aanvang van de lente gevierd wordt, ook in het teken van deze bekende heilige. 

De naam Fallas is trouwens een verwijzing naar zowel het Valenciaanse feest als ook naar de schitterende kleurrijke beelden die in grote hoeveelheden voor deze gelegenheid worden gemaakt en op allerlei plekken in de stad worden opgesteld. De carnavaleske sculpturen worden gemaakt van hout, dat meestal dient als binnenconstructie, vervolgens worden ze bekleed met piepschuim dat uiteindelijk de vorm van kunstwerk bepaald en hierna worden ze gemodelleerd met polyester. 


meer lezen

Lente in Valencia is net weer even anders

Op dit moment zit ik in het zonnetje in de binnentuin van ons hotel in Valencia en schrijf mijn Travel Tale van deze week. Het is hier goed toeven en ik geniet van de rust en de aangename temperatuur die zomers aanvoelt, terwijl het toch pas 10 maart is. Valencia is echt één van mijn favoriete steden in Europa en dat heeft onder meer te maken met de combinatie van de culturele rijkdom, de aangename atmosfeer en het heerlijke weer.

Er zijn talloze dingen in deze stad die de moeite waard zijn en dat valt eigenlijk niet in één verhaal samen te vatten. Over de bezienswaardigheden in het oude stadscentrum van Valencia, zoals de historische kathedraal, de indrukwekkende pleinen en de jugendstil gebouwen zou ik een uitgebreid verhaal kunnen schrijven. Dat geldt ook voor een schitterend park dat nabij ons hotel enkele decennia geleden is aangelegd in de bedding van de voormalige rivier de Turia

Eeuwenlang stroomde de genoemde rivier door het oude centrum van Valencia. Regelmatig trad hij in de geschiedenis van de stad buiten zijn oevers. In 1957 veroorzaakte de Turia een enorme overstroming waarbij maar liefs 400 mensen om het leven kwamen en de stad aanzienlijke materiële schade opliep.


meer lezen

“U vertraagt de vlucht, uw bagage wordt…”

Van de week vertrok ik vanaf Schiphol naar de schitterende stad Valencia. Zo snel ik de beveiliging gepasseerd was en de terminal van Schiphol binnenwandelde werd ik gelijk getrakteerd op een luide omroep dat enkele passagiers zich moesten haasten om hun vlucht te halen. Het ging om een vertrekkend vliegtuig naar Berlijn en de omroepster had besloten de oproep met informatie in drie talen te doen; Nederlands, Duits en Engels. Gelukkig was het een korte mededeling maar het schudde me wel even spreekwoordelijk ‘wakker’. 

Op Schiphol doet men veel omroepen door de loudspeakers zoals bijvoorbeeld om passagiers bij naam te vermanen als zij niet aan de gate verschijnen. Hen wordt luid en duidelijk, voor duizenden andere reizigers hoorbaar, meegedeeld dat zij de vlucht vertragen en dat hun bagage van boord wordt gehaald. Zo te horen komen veel mensen niet op tijd bij de gate, want de aansporingen tot haast houden nooit op. Ik denk dan vaak ‘waarom word ik met zo’n boodschap lastig gevallen’, het te laat komen van zo’n passagier met het risico dat hij (of zij) zijn (haar) vlucht mist is toch de verantwoordelijkheid van mister Tjan, Herr Müller of monsieur Boulangier zelf? En zo’n oproep veroorzaakt alleen voor alle andere passagiers op Schiphol een hoop geluidsoverlast. Hetzelfde geldt voor gate-wijzigingen; die hoeven voor mij niet (in meerdere talen) herhaaldelijk omgeroepen te worden. Dat kun je toch gewoon als reiziger op de talloze beeldschermen in de verschillende terminals lezen? 


meer lezen

Bloemengeur en andere luchtjes

Al mijn zintuigen staan altijd op scherp als ik een hotel binnenkom. Ik kijk in eerste instantie rond hoe de ruimte op me overkomt en of de inrichting me bevalt. Ik luister naar de ‘muzak’die er op de achtergrond gespeeld wordt. De temperatuur valt me ook gelijk op en ik constateer direct of het te warm of te koud is in een hotel is. Vervolgens snuif ik de geur op die er hangt in de hotellobby. En dan bestaat er nog zoiets als waarnemingen van het zesde zintuig, waar ik een andere keer nog wel eens op terug kom. Natuurlijk neem ik al die indrukken niet allemaal bewust in me op. Het zijn zaken die je, of je nu wil of niet, gelijk onwillekeurig waarneemt en die je stemming kunnen bepalen. 

Ik besteedde al eens aandacht aan het fenomeen lucht en dit keer wil ik daar graag nog weer eens op verdergaan. Toen ik een tijdje geleden namelijk de lobby van een vijfsterrenhotel in Spanje binnenwandelde voelde ik mij gelijk weer thuis en dat kwam waarschijnlijk door de geur die daar hing. Het hotel waar ik incheckte was een onderdeel van een Spaanse hotelketen, Vincci Hoteles en deze keten heeft een heuse eigen ‘huisgeur’. In elk afzonderlijk hotel dat tot deze groep behoort hangt dezelfde lucht. Gelukkig vind ik de geur best aardig, anders zou het jammer geweest zijn, want anders werd ik bij al hun hotels steeds weer met een onaangename lucht geconfronteerd. 


meer lezen

Maart roert zijn staart!

Inmiddels is de maand maart al weer begonnen, die ooit in de Romeinse tijd de eerste maand van het jaar was. De Romeinen hadden deze maand vernoemd naar de god van oorlog Mars, waar trouwens ook mijn voornaam van afgeleid is. In het Latijn noemde men deze maand Martiusen men dacht dat dit een goede maand was om de oorlog mee te beginnen. Wellicht omdat het dan niet meer te koud en ook nog niet te warm was en dus ‘ideaal’ om een potje te vechten. 

In de loop van de geschiedenis werd maart uiteindelijk de derde maand van de jaarkalender en kreeg daarom de titel ‘lentemaand’. Echter er ontstonden in de loop der tijd ook allerlei bijnamen zoals ‘buienmaand’ of ‘windmaand’ en lijkt erop als ik nu naar buiten kijk dat maart op dit moment zijn bijnamen eer aan doet want het regent en het waait wat.  

Mijn moeder sprak altijd in zo’n geval de opbeurende woorden: ‘Maartse buien, die beduien, dat de lente aan komt kruien’. En hoewel het nog 18 dagen duurt zit door het mooie weer van afgelopen dinsdag en woensdag de lente al helemaal in mijn hoofd. 


meer lezen

'Van A naar B'

Zoals gezegd waren Judith en ik de afgelopen week druk in de weer met de KUNSTSTAD-reis naar Keulen en Aken. We hadden tijdens deze driedaagse trip voor een gevarieerd programma gezorgd waarbij zowaar de kunst in maar liefst drie verschillende musea aan bod kwam. Twee vakbekwame gidsen verzorgden rondleidingen in het Bonnefantenmuseum in Maastricht en Marcel nam de aangename taak op zich om zowel een rondleiding in het Suermondt-Ludwigmuseum als in het Ludwig Forum in Aken te geven. Daarbij werd ook tijdens deze reis aan de boeiende geschiedenis en bijzondere architectuur van de Duitse stad Aken uitgebreid aandacht besteed. Dat gebeurde onder meer tijdens een wandeling door de historische stad onder leiding door een gedreven Akener historicus en daarna bezochten we in dit kader ook nog onder vakkundige leiding de Dom van Aken waar met name de Paltskapel van Karel de Grote centraal stond. En alsof dat nog niet genoeg was gingen we met het hele gezelschap naar de wijngaard De Apostelhoeve gelegen in het prachtige en schilderachtige Jekerdal dat zich even buiten Maastricht bevindt. Dit laatst genoemde programmaonderdeel liet ons niet alleen zien hoe in ons eigen land volwaardige wijnen worden geproduceerd maar we kregen ook nog tijdens een uitgebreide proeverij te weten dat Nederlandse wijn uitstekend kan smaken. Toen ik na deze wijnproeverij in de bus tijdens een korte busrit naar Aken reed en het heuvelachtige Limburgse landschap langs ons heen trok genoot ik nog een tijdje na van deze unieke wijnervaring. 


meer lezen

A room with a view

Toen ik een jaar of twintig was en ik op het HBO een toeristische opleiding volgde, ging ik voor het eerst op kamers wonen in Amsterdam. Spannend om een eigen plekje in de grote stad te hebben. Na in een kleine ruimte te hebben gewoond op het Stadionplein in Zuid kwam ik terecht op de Brouwersgracht. Wat een fijne centraal gelegen locatie was dat! Midden in het centrum, heerlijk aan de grachten, alles wat ik nodig had bij de hand.

Ik woonde destijds bij een jongen in die de voorkant van de verdieping bewoonde en ik had de achterkamer tot mijn beschikking met een kleine keuken. We deelden de badkamer. Prima geregeld voor een jonge dame zou je zeggen, wat kon ik me nog meer wensen. Nou, er was wel iets dat ik op dat moment heel graag zou willen hebben, dat was namelijk een leuk uitzicht. Vanuit mijn kamer aan de achterkant van het huis keek ik namelijk op een blinde muur, zo’n tien meter van mijn raam verwijderd. Als ik bij het raam ging staan en omhoog keek kon ik nog wel net zien wat voor weer het was, maar daar moest ik wel moeite voor doen. De onderbuurman, die het kleine stukje grond beneden in zijn bezit had, werkte ook niet echt mee om het een gezellig aanzicht te geven, want hij liet er alleen maar rotzooi slingeren.


meer lezen

Utrecht, Caravaggio en Europa

Afgelopen vrijdag moest ik in Amsterdam zijn. Ik had namelijk een uitgebreide presentatie over Rome en haar kunstschatten voorbereid en aan de hand van vele, meest door mij zelf gemaakte, afbeeldingen vertelde ik voor een dankbaar publiek over de schoonheid en de rijke geschiedenis van ‘De Eeuwige Stad’, zoals Rome ook wel genoemd wordt. Een belangrijk deel van mijn toehoorders was niet alleen maar naar mijn presentatie in Amsterdam-Zuid gekomen om zich even een middagje lekker onder te dompelen in de schitterende kunstgeschiedenis van de hoofdstad van Italië, maar voor hen was het tevens een voorbereiding op een Rome-reis die zij volgende maand met Judith en mij gaan maken. 

Verschillende periodes uit de (kunst)historie van Rome kwamen tijdens mijn verhaal aan de orde. Ik begon bijna vanzelfsprekend met het ontstaansverhaal van de stad en vertelde dit aan de hand van de bronzen sculptuur met de naam de ‘Capitolijnse Wolvin’. Dit eeuwenoude standbeeld dat hoogst waarschijnlijk uit de Etruskische tijd stamt (zo’n 500 jaar voor Christus) heeft in de loop van de tijd een aanvulling gekregen want ergens ten tijde van de Renaissance heeft men twee kleine jongetjes toegevoegd. Je kunt trouwens wel zien dat ze niet uit dezelfde tijd stammen omdat de twee jongelingen, die Romulus en Remus voorstellen, een hele andere stijl hebben dan de wolvin waar ze onder zitten. Het gaat nu te ver om het hele verhaal van Romulus en Remus met het daarbij behorende stichtingsverhaal van Rome te gaan vertellen, echter als ik over een paar weken met de deelnemers van de Romereis in het Capitolijns Museum ben dan zal ik dat zeker doen!


meer lezen

Vluchten kan nog

Toen ik van de week binnen kwam bij het hotel in Amsterdam waar we zouden overnachten werd ik ineens verrast door een hard toeterend geluid. Ik schrok eventjes en realiseerde me al snel dat dit met grote waarschijnlijkheid het brandalarm van het hotel was. Ik wilde al bijna weer met mijn koffer naar buiten lopentoen het hotelpersoneel iedereen informeerde dat er gelukkig niets aan de hand was en dat het slechts om een vals alarm ging. 

Verscheidene malen heb ik dit soort brandmeldingen tijdens mijn hotelverblijven meegemaakt. Soms werd er van te voren aangekondigd dat er een brandoefening voor een betreffende dag stond gepland en dan was ik er op voorbereid dat het alarm zou afgaan. Als men dit soort calamiteitenoefeningen midden op de dag doet (als veel hotelgasten op pad zijn) en men het van te voren aankondigt dan heb ik hier absoluut geen moeite mee en juich ik dit zelfs toe, want ik vind namelijk dat veiligheid nummer één moet staan in een kwaliteitshotel. 

Toch heb ik ook wel eens een brandalarm meegemaakt dat niet aangekondigd was en waarbij het personeel ook niet direct kon inschatten of er daadwerkelijk sprake was van vuur en rookontwikkeling. 


meer lezen

Een Rembrandt en een boodschappenkarretje

Afgelopen dinsdag gingen we zoals gepland naar Aken en Maastricht om nog eens goed rond te kijken of alles in orde was om over anderhalve week op een goede manier de driedaagse reis naar de genoemde steden te kunnen laten plaatsvinden. Judith bezocht het schitterende Bonnenfantenmuseum en ging daarna naar de wijngaard van de Apolstelhoeve. Ik reed met de trein naar Aken waar ik, ondanks dat ik een paar keer moest overstappen, uiteindelijk aanbelandde. Het is wel grappig dat je direct als je uit de trein stapt het gevoel hebt dat je heel erg in het buitenland bent terwijl je slechts enkele kilometers van de Nederlandse grens bent verwijderd. Al vrij vlot passeerde ik de Dom van Aken en direct ontwaarde ik in het midden van het oude kerkgebouw de contouren van de Paltskapel. Vele malen was ik al in dit schitterende bouwwerk geweest, maar toch besloot ik om wederom hier binnen een kijkje te nemen. Fantastisch hoe de bouwlieden aan het eind van de achtste eeuw na Christus in opdracht van Keizer Karel de Grote deze gebedsruimte in een centraalbouw geconstrueerd hebben. Hoe kwamen ze aan deze kennis? Ik vermoed dat ze zeker naar Rome gegaan zijn om daar onder meer het Pantheon te bekijken.


meer lezen

Daar open je deuren mee

Zoals je weet reis ik veel en verblijf ik een aanzienlijk deel van het jaar in hotels en deze week had ik ingecheckt in Aken. Zodra je je hebt gemeld bij de receptie ontvang je van de receptionist(e) je kamersleutel en tegenwoordig is dat meestal een zogenaamde sleutelkaart. De receptiemedewerkers activeren een kaartje ter grootte van een bankpas, zodat je hiermee je kamerdeur kunt openen. Ditzelfde kaartje heb je daarnaast ook vaak nodig om de lift te activeren en om de elektriciteit in je kamer in te schakelen. Dit is een efficiënt systeem en de tijd van grote sleutels met daaraan een pluim of een houten klos is voorbij. Althans, in het moderne en frisse hotel dat ik zoek wel, zoals ook in Aken. In sommige hotelletjes kom je echter nog steeds wel eens deze grote gevaarten tegen. Ze hangen dan in een enorme kast achter de receptie, wat er niet erg opgeruimd en netjes uit ziet. Persoonlijk vind ik dat zo’n grote sleutel voor de gast een aantal nadelen heeft. Ten eerste neem je zo’n kolos niet zomaar mee in je zak of je handtasje. Als je de deur uit gaat dan ben je dus genoodzaakt om de sleutel bij de receptie af te leveren. Op zich geen probleem, maar het kan gebeuren dat je bij het afhalen van je sleutel bij terugkeer in het hotel in de rij moet staan bij de receptie. Geen onoverkomelijk probleem natuurlijk, maar bij een hotel in het hogere segment kan dit voorkomen worden.


meer lezen

Karel de Grote en zijn schitterende kapel

Afgelopen maandag, 28 januari was het al weer 1205 jaar geleden dat Karel de Grote in de stad Aken overleed. Dat is behoorlijk lang geleden, echter toch spreekt Keizer Karel nog immer tot de verbeelding. Misschien komt dat omdat hij ook wel eens wel eens de Vader van Europa wordt genoemd. In twee opzichten trouwens, allereerst opdat hij de leider was van het eerste echte verenigd Europa en je zou kunnen zeggen dat hij in de 9de eeuw een soort grondlegger van de Europese Gemeenschap was. Daarnaast wordt beweerd dat vele mensen in Europa van Karel de Grote afstammen, dus dat hij min of meer de (voor)vader van velen van ons is. Bijna alle huidige vorsten in Europa claimen een nakomeling van Karel de Grote te zijn. Ik vind het trouwens altijd moeilijk om precies te zeggen wat voor nationaliteit je hem tegenwoordig zou toeschrijven. Frans? Duits? Nederlands? Belgisch? De Fransen, die hem Charlemagne noemen, eren hem onder andere met een ruiterstandbeeld op het plein voor de Notre-Dame in Parijs. De Nederlandstaligen kennen hem als Nederlandse avonturenkoning in de beroemde middeleeuwse romen ‘Karel ende Elegast’, die we waarschijnlijk allemaal op school gelezen hebben. 


meer lezen

De inloopkast is favoriet

Terwijl ik van de week ’s ochtends mijn kleding uit de kast haalde realiseerde ik me dat ik bij één fenomeen in hospitality in mijn blogs nog nooit echt heb stilgestaan en dat is de kastruimte waarover je kunt beschikken tijdens je verblijf in een luxe hotel. Meestal laat ik trouwens het grootste deel van mijn kleding in de koffer zitten echter mijn jurken hang ik graag even uit aan een kledinghangertje. Zo blijven deze kledingstukken mooi en zijn ze voor het gebruik minder gekreukeld.

Soms hebben luxe hotels echter slechts een soort transparant wandmeubel met enkele planken en een klein stangetje waar maar enkele hangertjes aan hangen. Hier kan ik vaak niet al mijn kleding in kwijt. Er zitten meestal dan ook geen kastdeuren voor deze zeer eenvoudige kastconstructie en dit kan bijna vanzelfsprekend mijn goedkeuring niet wegdragen. Ik vind zoiets een idee geven van een soort goedkoop ‘Ikea-kastje’, die er wellicht erg aardig uit ziet als er geen kleding in hangt, maar waar je weinig aan hebt als je er daadwerkelijk kleren in wilt opbergen. Zo’n eenvoudig open klerenkastje lijkt misschien leuk en handig maar zodra je als hotelgast je spulletjes er in uitstalt wordt het ineens een totaal onoverzichtelijke rommel van kledingstukken in allerlei soorten en maten. 


meer lezen

Als je verzekerd bent dan loop je (bijna) geen risico

De laatste tijd heb ik met trouwe deelnemers van de reizen van KUNSTSTAD wel eens gesprekjes over het feit dat men zich niet durft in te schrijven voor één van onze reizen. Waarom niet? Zijn onze kunstreizen dan zo gevaarlijk? Nee, het komt omdat men soms onzeker is over hoe het over een tijdje zal gaan met de gezondheid wanneer de betreffende reis gaat plaats vinden. Als je een dagje ouder wordt word je natuurlijk steeds vaker met gezondheidsperikelen geconfronteerd en dan kan het zijn dat je twijfelt over hoe het over een paar maanden met je zal gaan. Ik probeer dan altijd diegene er van te overtuigen dat als je een goede annuleringsverzekering hebt je financieel in ieder geval geen risico loopt, mocht je uiteindelijk niet aan de reis kunnen deelnemen. Het zou anders natuurlijk betekenen dat je nooit meer iets vooruit zou kunnen plannen en reserveren en het vooruitkijken en je verheugen op iets is toch het aller-leukste wat er is?

Het hoeft natuurlijk niet altijd met de eigen gezondheid te maken te hebben, maar er kan ook iets aan de hand zijn met het thuisfront. En andere gekke en ongewilde situaties kunnen op je pad komen waardoor je eerder tijdens een reis naar huis moet keren of waardoor je soms zelfs helemaal niet kunt starten met de reis. Ook dan blijkt de reis- en annuleringsverzekering hier voor garant te staan.


meer lezen

‘Saul, Saul, wat vervolgt gij mij’

Vreemd genoeg heb ik iets met data die voorbij komen en eergisteren op 25 januari moest ik denken aan de apostel Paulus die op deze specifieke datum ongeveer zo’n 2000 jaar geleden tot het Christendom bekeert zou zijn. Een paar weken geleden werd ik ook al herinnerd aan deze beroemde Bijbelse persoon want toen ik door het Museum van Málaga wandelde zag ik daar een groot monumentaal schilderij vervaardigd door de Spaanse schilder Enrique Simonet (1866-1927). Dit werk uit 1887 toont ons op dramatische wijze de marteldood van Paulus. Je wordt meteen gegrepen door het enorme schilderij waarvan trouwens een tweede versie in de nabij gelegen Kathedraal van Málaga hangt. Paulus is, nadat hij vele reizen voor zijn nieuwe geloof had gemaakt, uiteindelijk met een zwaard onthoofd in het Colloseum van Rome. Enrique Simonet laat het hoofd over de arena-vloer rollen terwijl het lijkt of op dat moment het hoofd van Paulus een ‘goddelijk licht’ uitstraalt. Simonet, die oorspronkelijk uit Valencia kwam, kreeg zijn schildersopleiding voor een deel in Málaga dat eind negentiende eeuw een belangrijk centrum binnen de Spaanse schilderkunst was. Echter om inspiratie op te doen voor het genoemde schilderij getiteld ‘De onthoofding van Paulus’ ging Simonet bijna vanzelfsprekend naar Rome. Dit was immers de plek waar Paulus actief was en uiteindelijk zijn marteldood stierf.


meer lezen

De duvel is oud en zijn oude moer nog ouwer

Nieuwjaarsrecepties, waarvan wij er met KUNSTSTAD deze dagen verschillende organiseren, doen me altijd laten nadenken over het verstrijken van de tijd. Verschillende van mijn trouwe lezers weten waarschijnlijk dat ik erg geïnteresseerd ben in het fenomeen ‘Tijd’ en het daarbij behorende verschijnsel van het ouder worden. Met extra interesse lees ik altijd artikelen in de krant die gaan over mensen die bepaalde opmerkelijke dingen doen op hoge leeftijd. Zo viel mijn oog direct op het actuele verhaal van Prins Philip die afgelopen donderdag door zijn onvoorzichtige rijgedrag betrokken was bij een auto-ongeluk. De 97-jarige partner van koningin Elisabeth (92 jaar) zat zelf achter het stuur toen hij een andere auto, die voorrang had, over het hoofd zag. Zijn omissie leidde tot een botsing waarbij zijn Range Rover op zijn zijkant belanden. De hoogbejaarde prins kwam met de schrik vrij en was vanzelfsprekend wel behoorlijk geschrokken, echter dit weekend werd hij al weer gesignaleerd in een gloednieuwe bolide waarmee hij gewoon weer (zonder gordels!) zelfstandig in de omgeving van zijn Engelse landgoed aan het rijden was. Dus autorijden kent schijnbaar geen leeftijdgrens, dat kun je gewoon nog doen al ben je bijna 100 jaar. Of misschien nog wel daarboven. 


meer lezen

Op zoek naar personeel

Laatst stond ik al bijna in de hotelkeuken van het hotel in Sevilla, ergens ver achter de ‘coulissen’, terwijl ik op zoek was naar een ober die mijn bestelling op kon nemen. Ik had namelijk een behoorlijk stuk buiten gewandeld in de zon die er voor gezorgd had dat het zomerswarm was geworden in januari en ik verging hierdoor van de dorst. Toen ik bij het hotel terug kwam had ik dus wel zin in een lekker verfrissend drankje. Inmiddels zat ik al een tijdje te wachten, zonder dat ik iemand van het bedienend personeel zag. Na verloop van tijd werd ik een beetje ongeduldig en ging uiteindelijk maar op zoek naar iemand die mij kon helpen. Dit leidde er dus toe dat ik tijdens mijn zoektocht zomaar ineens in de keuken van het hotel stond. Het leverde mij gelukkig wel het gewenste resultaat op, want ver achter in een hoekje stond de serveerster even te pauzeren, bijna vanzelfsprekend druk in de weer met haar mobiele telefoon. Ze schrok zichtbaar dat ik als klant zomaar ineens naast haar stond in de keuken en ze verexcuseerde zichzelf dat er niemand van het personeel in de hotelbar was. Ze liep gelijk met me mee en vroeg mij natuurlijk en passant wat ik wilde drinken. Fijn, na wat wachten en mijn persoonlijke actie werd tenslotte mijn dorst gelest en kon ik met een koel drankje bijkomen in de rustige hotelbar.


meer lezen

Junius Bassus, een prille Christen

Na een intensieve reisperiode ben ik na een weekje in Nederland al weer geacclimatiseerd en gewend geraakt aan de Nederlandse winter. Dit is een mooie tijd om mij voor te bereiden op de reizen die dit jaar komen gaan. Volgende maand staat een driedaagse trip naar Maastricht en Aken op het programma en bij beide steden wordt je herinnerd aan het Romeinse verleden van deze plekken. Zowel Aken als Maastricht waren twee nederzettingen die al bestonden in de hoogtijdagen van het Romeinse Imperium. Als in de nadagen van de Romeinse Rijk het Christendom als belangrijke godsdienst zijn intrede doet dan blijken de Romeinse inwoners van Maastricht zich al snel tot dit nieuwe geloof te bekeren en zij werden eind 4de eeuw al een bisschopsstad. De eerste bisschop van Maastricht was de Sint Servaas en in de gelijknamige kathedraal in de stad bevindt zich zijn graf, alhoewel men daar niet helemaal zeker van is.  

Over het leven van Servaas is weinig met zekerheid bekend; de verhalen van zijn leven zijn weliswaar gebaseerd op historische bronnen, maar de betrouwbaarheid van die bronnen staat niet altijd vast of de bronnen zijn op meerdere manieren te interpreteren. Wil je wat meer te weten komen over de eerste Christenen in het Romeinse Rijk dan dien je toch eigenlijk wel naar Rome te gaan. 


meer lezen

Doorspoelen doe je zo

Telkens vallen mij weer andere dingen op in de hospitality, dit keer intrigeerde het sanitair en het toilet in de hotelbranche mij bijvoorbeeld. Het doorspoelsysteem van het toilet is een boeiend studieobject. Er zijn namelijk talloze methodes om het toilet na gebruik door ‘te trekken’. Met name gemak maar ook hygiëne zijn hierbij belangrijke uitgangspunten. 

De meest hygiënische en gebruiksvriendelijke ‘doortrekmethode’ vind ik het systeem dat je geen knop (of vergelijkbaars) met je handen hoeft aan te raken om de doorspoeling in werking te stellen. Er is in zo’n geval sprake van een sensor die in eerst instantie met een elektronisch oog ‘ziet’ dat er iemand arriveert en vervolgens ook weer constateert dat de persoon voor deze sensor is verdwenen, om hierna het doortrekmechanisme zijn spoelwerk te laten doen. 

Zo’n automatisch doortreksysteem zie je in hotels meestal bij de algemene toiletten op de begane grond die bedoeld zijn voor de bezoekers van de bar en/of de lobby en niet in de hotelkamers. Dit handige systeem is helaas niet altijd volledig ‘waterdicht’ in zijn functioneren, weet ik uit ervaring. 


meer lezen

Schone kunsten in Sevilla

Regelmatig krijg ik hele positieve reacties als ik over mijn bezoeken aan musea in buitenlandse musea vertel en dat doet me deugd. Een reden te meer om hier vaker in mijn Travel Tales aandacht aan te besteden. Twee weken geleden schreef ik vol enthousiasme over de talrijke musea die Málaga rijk is en dat ik daar wederom deze periode rond oud & nieuw een bezoek aan ging brengen of reeds gedaan had. Alle genoemde musea in de mooie historische Andalusische havenstad waren weer enorm de moeite waard. Bij één museum stond ik voor een dichte deur en het leek erop dat dit kunstcentrum, genaamd Centro de Arte de la Tauromaquia definitief zijn deuren had gesloten. Er was in dit museum grafisch werk van Picasso, Dalí en Goya te zien met als thema het fenomeen stierenvechten. En alhoewel ik fan ben van de betreffende kunstenaars, heb ik eigenlijk niets met het ‘doodmartelen van runderen’ dus wat mij betreft kan Málaga deze expositieruimte prima missen want er blijven nog uitermate veel bijzondere plekken om schitterende kunst te bewonderen over. Op 2 januari besloten we om Málaga te verlaten en verder te reizen naar de hoofdstad van Andalusië wat trouwens ook een prachtige stad is. De Spanjekenners onder de lezers weten dan waarschijnlijk al dat ik het over Sevilla heb. 


meer lezen

Mr. Bean in room 426

Tijdens de afgelopen feestdagen verbleef ik in een mooie kamer in een hotel in Málaga. Het bestond uit een fijne ruime slaapkamer en een aparte, doch bescheiden, ‘living room’ waar ik samen met Marcel ’s avonds, terwijl onze dochters lagen te slapen, nog wat zat te werken. Het valt me telkens weer op dat ik, als ik ergens in een hotel ben, al is het maar voor een hele korte tijd, ik toch altijd mijn eigen stempel op zo’n ruimte wil drukken. Ik vul de laatjes in de kast met mijn kleding, ik plaats mijn toiletspulletjes in de badkamer en als ik ergens langer verblijf, zoals nu het geval was, dan zet ik zelfs een kaarsje op tafel om het een beetje gezellig te maken. 

 


meer lezen

"Alles wat we zijn is het resultaat van wat we dachten"

Met smart wachtte ik de afgelopen dagen op de groep enthousiaste deelnemers van de KUNSTSTAD-reizen die hier in Málaga zou gaan plaatsvinden. Ondertussen was ik bezig met allerlei voorbereidingen voor deze reizen naar de bijzondere Andalusische kunstplaats. In dat kader bezocht ik verleden week weer een opvallend stukje architectuur dat zowel als bouwwerk als vanwege de ligging zeer indrukwekkend is, namelijk de Stupa oftewel de Boeddhistische tempel, in Benalmádena, even buiten Málaga. 

Ik had de Stupa al eens eerder bezocht, maar ook nu vond ik het weer een opmerkelijk bouwwerk dat hoog boven het kustgebergte van de Costa del Sol is gelegen. Door de hoogte van het tempelgebouw, meer dan 33 meter, valt het erg op als je langs de kust loopt. Dit is dan ook de grootste Stupa van West-Europa. Met name de top van de tempel, die bedekt is met een gouden kegel, is van een afstand goed zichtbaar en als de zon erop schijnt (en dat is hier nogal vaak het geval) dan is het echt een glinsterende edelsteen in het landschap.

Het religieuze bouwwerk is pas ingewijd in oktober 2003 en het geldt daarom dus als een echt stukje actuele bouwkunst in deze regio. De bouwstijl is echter niet zeer modern en komt meer overeen met de historische authentieke Boeddhistische tempels die men in Tibet aantreft.


meer lezen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Als dame, maar waarschijnlijk ook als heer, heb je af en toe gewoon de behoefte om eens even in de spiegel te kijken: Hoe zit mijn haar? Zit mijn jasje goed? Zie ik er goed uit? Soms passeer je zomaar ergens spontaan een spiegel en kijk je onbewust opzij om te checken of je er nog naar wens eruit ziet. Of je gaat bewust even naar het toilet om aldaar tijdens het handenwassen te controleren of je nog nieuwe lippenstift moet aanbrengen. 

Kwaliteitshotels hebben vaak spiegels in overvloed op allerlei plekken in het gebouw. Soms dienen ze als decoratie, maar meestal zijn ze bedoeld voor de gasten om bovenstaande handelingen te verrichten. 

Spiegels als versieringselement worden vaak toegepast in een hotel waar de ruimte niet zo groot is en om op die manier toch een ruimtelijk effect te creëren. Met zo iets dergelijks waren ze laatst bezig in een hotel dat een nieuwe inrichting reeg. Men monteerde delen van oude verweerde spiegels op de muur waarbij je duidelijk kon zien dat ze uit lang vervlogen tijden kwamen. Gecombineerd met het moderne interieur leverde dit ‘mozaïek’ van historische spiegeldelen, een mooi maar ook vervreemdend effect op. Je ziet je zelf namelijk wel, maar in een soort aparte stukjes; het spiegelbeeld wordt namelijk doorkruist door alle lijnen van de spiegelfragmenten. 


meer lezen

Voor belangrijke musea moet je naar Málaga

Momenteel ben ik weer in mijn geliefde Málaga en geniet weer van alle vertrouwde dingen die deze mooie Zuid-Spaanse stad te bieden heeft. Over het heerlijke ‘zomerse weer’ midden in de winter zal ik het dit keer maar niet hebben, maar het is wel genieten om met 20 graden de afgelopen dagen in de volle zon door de oude straten en langs de kust van de Middellandse Zee te wandelen. Er moet hier echter de aankomende tijd ook gewerkt worden want we ontvangen deze twee weken twee maal een KUNSTSTAD-gezelschap en ter voorbereiding daarvan bekijk ik nogmaals de vele, voor mij al bekende, bezienswaardigheden waarbij ook de verschillende musea die Málaga rijk is nog eens door mij bezocht worden.

Het eerste museum waar ik in Málaga een paar dagen geleden mee begon was het toonaangevende Picasso-museum. In een prachtig gerenoveerd stadspaleis bevindt zich het museum dat gewijd is aan de schilder die gezien wordt als de grondlegger van de Moderne Kunst. En alhoewel Pablo Ruiz Picassso maar tot zijn tiende jaar in Málaga heeft gewoond, is de stad toch apetrots op ‘haar’ beroemde schilder. 


meer lezen

Een goed ontbijt is een goed begin van de dag

Als ik in Nederland ben dan ontbijt ik vaak vlot en eenvoudig, met eigenlijk bijna altijd dezelfde bestanddelen: een kopje thee en een geroosterde boterham met pindakaas zijn bij mij favoriet. Dit type ontbijt is simpel en lekker Nederlands. Als ik in mijn favoriete Spanje verblijf en een hotel boek zonder ontbijt dan geniet ik graag op een terrasje van een lekker broodje, een kop koffie en een vers sapje. Ik vind het echter ook heerlijk om in een hotel van een ontbijtje te smullen. Wat een luxe dat alle lekkernijen op een buffet al klaar staan en je alleen nog maar, vaak uit een zeer ruim aanbod, een keuze hoeft te maken.

Een goed ontbijt is een goede start van de dag, zeker als je in een buitenlandse stad nog een druk programma voor de boeg hebt. Eten en drinken geven je veel energie en je kunt er met een goed gevulde maag lekker een paar uurtje tegenaan. Het is voor mij echter telkens weer afwachten wat een hotel ‘s ochtend te bieden heeft, want ik wissel nog al eens van hotel en stad zoals je weet. In de meeste hotels is de basis vaak wel gelijk: verschillende soorten broodjes, enkele variaties in kaas, meerdere vleeswaren, fruit, yoghurt en gekookte/gebakken eieren. Dit ontbijtaanbod wordt ook wel het zogenaamde Continental Breakfast genoemd, dat vaak al meer keuze biedt dan je uiteindelijk zou kunnen opeten. 


meer lezen

Bazel, stad vol kunst en cultuur aan de Rijn

Nadat ik verleden weekend met veel plezier in de Duitse stad Bonn was, dat trouwens een echte kunststad is, ben ik nu al enige dagen in Bazel* en geniet hier van alle kunst en cultuur die Zwitserland op deze plek rijk is. Wat een schitterende collectie heeft het Kunstmuseum Basel! Verscheidene malen was ik in mijn leven al in dit indrukwekkende museum maar telkens ben ik weer onder de indruk van de imposante verzameling schilderijen. Afgelopen woensdag bewonderde ik wederom deze enorme kunstcollectie en werd onder meer gefascineerd door twee portretten van Desiderius Eramus die geschilderd zijn door de beroemde 16de eeuwse schilder Hans Holbein. Onze gevierde schrijver en humanist uit Rotterdam bezocht tijdens zijn leven verscheidene malen Bazel en ging hier op een gegeven moment zelfs wonen. In Bazel kreeg Erasmus de mogelijkheid om enkele van zijn boeken te drukken waaronder het overbekende ‘Lof der zotheid’ dat in 1511 werd gepubliceerd. Terwijl ik bij de genoemde schilderijen stond te mijmeren kwam ik direct op het idee om na mijn bezoek aan het Kunstmuseum Basel naar de Munsterkerk te gaan om daar zijn graf te bezoeken. Erasmus overleed in 1536 in Bazel en kreeg als eerbetoon een monumentaal graf met een opvallende grafsteen in de voornaamste kerk in deze Zwitserse stad. Eenmaal aangekomen in de indrukwekkende kerk moest ik toch even zoeken waar zijn laatste rustplaats zich bevond en achter een zuil in de zijbeuk hing een grote gedenksteen ter ere van deze belangrijke Nederlander. 

Eigenlijk is dus alleen al vanwege het Kunstmuseum Basel als ook het door de prachtige Munsterkerk een bezoek aan Bazel meer dan de moeite waard. Maar er is nog veel meer in en rondom Bazel te zien en dat zorgde ervoor dat ik deze week nog een aantal bezienswaardigheden om mijn programma had staan. 


meer lezen

Even lekker zitten werken

Momenteel zit ik dit blog te schrijven in een heerlijk rustige bar van een heel bijzonder hotel in Italië. Dicht bij Rome, op het platteland, ligt namelijk een groot ‘casale’ ofwel een landhuis, dat vroeger eigendom was van de familie Pamphili. De Pamhili familie is één van de pauselijke families die grote invloed had in de Romeinse politiek in de 16e en 17e eeuw. Eén van hun voormalige ‘casales’ doet nu dienst als een hotel en ik ben daar momenteel om een aantal zaken voor onze reizen naar Rome voor te bereiden. Tijdens deze zesdaagse reizen zullen we tevens twee nachten in dit hotel doorbrengen. 

Tijdens een rustig moment ben ik in de hotelbar neergestreken die in landelijk stijl is ingericht. Zoals je weet zit ik vaak in lobby’s of hotelbars. Deze locaties zijn eigenlijk mijn zogenaamde mobiele werkplek, want met mijn laptop en mijn telefoon bij me kan ik overal aan de slag.

Laatst zei eens iemand, jullie zijn echte ‘digitale nomaden’ en dat vond ik een wonderbaarlijk mooie aanduiding voor onze levens- en werkwijze.


meer lezen

Met wie spreek ik?

Op dit moment verblijf ik in Bonn met een groep kunstgeïnteresseerden, in het Hilton Hotel aldaar. Het Hilton Bonnis een prima hotel,  centraal gelegen in het centrum van de bekende Duitse stad, echter het ligt toch ook op een rustige locatie zonder veel stadsgeluiden. Hierdoor is het in de hotelkamers stil en is er absoluut geen sprake van enige geluidsoverlast van buitenaf. Dat is ’s nachts natuurlijk prettig, zodat je prima kunt slapen. Maar ook overdag is dat heel fijn. 

Het is weekend en Marcel en de kinderen zijn eveneens naar Bonn gekomen. Mijn dochters vinden het vaak heerlijk om in de middag nog eens een dutje te doen en dan ’s avonds wat langer op te blijven, zo ook dit keer hier in Bonn.

Gisteren, om twee uur in de middag, trad de rustperiode, de zogenaamd siesta, in voor de kinderen. Dit is trouwens altijd een fijn moment van zo’n dag want als de kinderen lekker een middagslaapje doen dan kom ik aan werkzaamheden toe die soms niet lukken wanneer de kinderen om me heen lopen. En daarbij is dit dagdeel tevens een ogenblik waarop ik zelf even tot rust kan komen. Hoe fijn is het dan als het volstrekt stil is in de hotelkamer, zonder storende geluiden van welke aard dan ook. Het kaartje met daarop de tekst ‘Do not disturb’ had ik gisteren uiteraard aan de buitenkant aan de deurklink opgehangen. Kortom, een ideale rustsituatie was aangebroken.


meer lezen

De toverfluit in Bonn

Dit weekend ben ik in de Duitse stad Bonn en dat is voor de derde maal dit jaar. De stad verveelt nog steeds niet en dat komt onder meer door de prachtige musea die deze plaats rijk is. Gisteren bezocht ik met een groep geïnteresseerden het Kunstmuseum Bonn en liet hen een aantal hoogtepunten van dit schitterende museum zien. Met name de schilderijen van August Macke zijn echt zeer moeite waard en deze tonen hoe belangrijk Macke als vernieuwer aan het begin van de twintigste eeuw was. Macke vormde samen met Kadinsky, Jawinlensky en Marc de kern van de expressionistische kunstenaarsgroep ‘Der Blaue Reiter’, die actief was in München. Macke keerde echter al vrij vlot terug naar zijn woonplaats Bonn en zorgde er op die manier voor dat Bonn in de periode voor de Eerste Wereldoorlog al een plek van betekenis werd in de moderne kunst. Als klap op de vuurpijl werd ons gezelschap na mijn rondleiding ook nog door de directeur van het Kunstmuseum Bonn ontvangen en dat is toch een hele eer.

Vandaag staat er voor de deelnemers van deze KUNSTSTAD-reis nog een aantal bijzondere bezienswaardigheden op het programma, maar waarschijnlijk is één van de hoogtepunten deze dag het bezoek aan de ‘Die Zauberflöte’ deze avond in de opera van Bonn. 


meer lezen

Het is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker

Afgelopen twee dagen was ik weer even in Amsterdam en ik liep gisteren vanaf het Centraal Station naar het Rijksmuseum. Toen ik de Dam passeerde keek ik even op één van de gevelwanden van ons beroemde plein en werd ik zowaar herinnerd aan niemand minder dan de heilige Sint Nicolaas. Een oude veelkleurige historische gevelsteen toont op deze plek namelijk in reliëf de goedheiligman terwijl hij bij een ton staat met drie jongetjes erin. Dit is de symbolische weergave van een deel van het sinterklaasverhaal. Vanwege het feit dat hij drie jonge jongens heeft gered, die door een wrede herbergier in een vat met pekel waren gestopt, werd de Bisschop van Myra namelijk de beschermheilige van de kinderen. 

Er bestaan meer bijzondere miraculeuze verhalen over Sint Nicolaas waaronder de legende dat hij de zee tijdens een heftige storm tot kalmte gemaand zou hebben en zo een aantal vissers die toen op volle zee waren, van een verdrinkingsdood gered zou hebben. Hierdoor werd de ‘Heilige Nico’ ook de beschermer van de zeevaarder. In de vroegste geschiedenis was Amsterdam een echte havenstad met vele zeelieden als inwoners en zij kozen dan ook bijna als vanzelfsprekend in de middeleeuwen Sint Nicolaas als de patroonheilige van het nog jonge Amsterdam. De eerste grote kerk die in onze hoofdstad werd gebouwd werd dan 


meer lezen

Laat je het doen of niet?

Als vaste lezer van mijn blog weet je vast wel dat ik best gesteld ben op luxe en comfort. Deze zaken zie ik dan ook graag terug bij de talrijke hotels waar ik jaarlijks in verlijf. Er zijn meerdere redenen dat ik gerief en gemak in hotels waardeer en dat is onder andere omdat ik zogezegd vaak op pad ben en reizen kan, hoe leuk ik het ook vind, zeer vermoeiend zijn. Hoe prettig is het dan om goed tot rust te kunnen komen in een tophotel dat me allerlei comfortabelheden geeft zodat ik lekker kan relaxen. Natuurlijk hoef je absoluut geen medelijden met me te hebben als het gaat om mijn reisvermoeidheid, want ik vind mijn ontdekkingstochten heerlijk en er staat mijn inziens veel tegen over.

Ook als ik bezig ben met een KUNSTSTAD-reis en we deelnemers een bijzondere tijd geven ben ik aan het eind van de dag best wel moe en dan is het heerlijk om in een schone opgeruimde hotelkamer ‘thuis’ te komen. Ik schreef al eerder dat ik bijna letterlijk van een ‘gespreid bedje’ hou en heerlijk is het tijdens een buitenlands verblijf dat dagelijks mijn hotelkamer aan kant is; er hangen schone handdoeken, mijn bed is opgemaakt, de vuilnisbakjes zijn geleegd, de wc is weer spik en span, er hangt een nieuwe rol toiletpapier enzovoort, enzovoort. Ik snap niet dat er mensen zijn die dit niet fijn vinden, ik vind het zelfs pure verwennerij.


meer lezen

Sommige plekken hebben een extra lading

Verleden week schreef ik in mijn Travel Tales al enthousiast over mijn voorbereidingsbezoeken aan allerlei bezienswaardigheden die wij volgend jaar tijdens interessante weekendtrips van KUNSTSTAD gaan bezoeken (kijk hier voor mijn verhaal hierover). Één van die plekken die ik recentelijk in dat kader bezocht was Schloss Moyland, een bijzondere kasteel in Duitsland dat niet ver van de Nederlandse grens is gelegen. Het slot wordt als genoemd in een 14de eeuws document, echter pas in de loop van de geschiedenis krijgt deze plek een extra lading. In de 18de eeuw kwam het in handen van het Pruisische koningshuis en verbleef de latere koning Frederik de Grote hier geregeld. Dit was hierdoor ook de plek waar Frederik de Grote in 1740 voor de eerste maal de Franse filosoof Voltaire ontmoette en dat maakt het kasteel extra speciaal. Voltaire wordt gezien als de belangrijkste leider van de Franse verlichting en mede daardoor was Frederik de Grote zo gefascineerd door Voltaire’s denkbeelden. 

Terwijl ik door de prachtige tuin van Schloss Moyland wandelde zag ik in mijn gedachte Voltaire druk in gesprek met kroonprins Frederik, want op dat moment was Frederik nog geen koning. We weten zelfs dat het op 11 september in 1740 was dat de ontmoeting tussen hen plaats vond want dat is netjes gedocumenteerd. 


meer lezen

Lekker kopje koffie

Nederlanders staan er bekend om dat we echte koffieleuten zijn! Een kopje koffie hoort bij het vaste ritueel van de dag en ook op reis wijken we daar niet vanaf. Vaak al bij het ontbijt, maar zeker halverwege de ochtend, ontstaat de behoefte aan een bakkie leut en maken we graag even tijd vrij om een kopje te nuttigen. Iedere nationaliteit heeft zijn eigen gebruiken en gewoontes als het om koffiedrinken gaat. De Italianen bijvoorbeeld voorzien in de koffiebehoefte door in een barretje een kleine espresso te bestellen en die in één teug, staand aan de bar, naar binnen te klokken. Nederlanders trekken er echter graag wat meer tijd voor uit. En wat is nu een kopje koffie zonder koekje? Daar ga je toch echt even voor zitten?

Tijdens de reizen van KUNSTSTAD proberen we zo goed mogelijk met deze Nederlandse gewoonte rekening te houden en pauzeren dan ook meestal in de loop van de ochtend op een gezellig terras of in een gastvrij koffiehuis. Na een lekker bakkie koffie kan iedereen weer vol energie verder met het genieten van de bijzondere stad, het culturele programma of het museumbezoek.


meer lezen

Glas voor badkamer, geen goede keuze

Laatst werd ik weer eens geconfronteerd met het fenomeen waar ik al eens eerder iets over geschreven heb, namelijk hotelbadkamers, inclusief toilet, die deels uit glazen wanden bestaan. 

Ik vind het persoonlijk niet raadzaam om een glazen wand, met soms zelfs een glazen deur, als afscheiding tussen sanitairruimte en hotelkamer te plaatsen.

Zo’n glazen wand als beschutting voor de badkamer en het toilet heeft volgens mij een aantal nadelen. Het eerste nadeel ligt voor de hand. Als je met iemand samen reist, of het nu je levenspartner is of je op pad bent met een goede reisvriend of reisvriendin, dan wil je toch ongestoord en vooral ongezien gebruik kunnen maken van het toilet, het bad en/of de douche. Ook al is de wand van melkglas en zie je niet letterlijk alles, toch zie je er wel schaduwen en silhouetten doorheen wat toch het gevoel van privacy wegneemt.

Daarnaast is een glazen wand lang niet zo geluiddempend als een (stenen) muur en een massief houten deur, dus je hoort bijvoorbeeld de toilet- en douchegeluiden in de hele hotelkamer.

Het derde nadeel vind ik dat de glazen deur van zo’n badcel vaak niet op slot te doen is en dat kan lastige vergissingsmomenten opleveren als je met z’n tweeën op de kamer bent, of je kleine kinderen hebt die de deuren kunnen openen.


meer lezen

Een enorm landgoed en museum van één familie

De afgelopen weken, of zelfs de afgelopen maanden, heb ik al meerdere keren mijn waardering uitgesproken over het heerlijke zonnige (na-)zomerweer. De gunstige weersomstandigheden lenen zich er uitstekend voor om in Nederland en zelfs net over de (Duitse) grens nieuwe activiteiten voor 2019 voor te bereiden. 

Zo zijn we bezig een bijzonder tweedaags cultureel arrangement te organiseren rondom de prachtige Veluwe. Allereerst dient mijns inziens hierbij het befaamde Kröller-Müller Museum op het programma te staan. En alhoewel ik dit beroemde museum al talrijke keren in mijn leven bezocht heb, besloot ik afgelopen week toch met veel genoegen dit interessante museum weer eens met een bezoek te vereren met de bedoeling om dit een onderdeel te maken van een hele bijzondere KUNSTSTAD-reis. 

Na aankomst bij het natuurgebied ‘Het Nationaal Park De Hoge Veluwe’ waar het Kröller-Müller Museum een onderdeel van is, zei de mevrouw bij het kassahuisje bij de entree van het natuurgebied dat het vanaf daar ongeveer 10 kilometer rijden was naar het museum en dat klonk eigenlijk best wel ver. 


meer lezen

Hip stoeltje en een kleurig behangetje

Van een kleurtje hier en daar hou ik best. Dus een leuk bont design voor de inrichting van een luxe hotel kan ik soms wel waarderen. Ik ben echter van mening dat je bij de keuze van het interieur van een sjiek hotel hiermee wel moet oppassen, want het moet niet te uitbundig worden en daarbij dien je zoveel mogelijk rekening te houden met de smaak van gasten van allerlei pluimage. Het is natuurlijk de bedoeling dat het design bij zoveel mogelijk bezoekers in de smaak valt waarbij je te maken hebt met mensen van allerlei nationaliteiten, van alle leeftijden en vele gezindten.

Kortom, in dat kader is mijn devies dat viersterren-, en vooral vijfsterrenhotels, zoveel mogelijk neutraal ingericht dienen te worden. Dat wil zeggen chic, comfortabel, degelijk en dus zonder al te veel poespas en gedoe. Gewoon mooie luxe uitziende meubels, liefst in effen kleuren, die niet te veel ‘vloeken’ met andere kleuren, en verder een rustige uitstraling. Mijn stelling geldt trouwens, met name als het gaat om kleur, niet alleen voor het meubilair maar ook voor de vloerbedekking en wandbekleding. 

Het heeft mijn inziens verschillende voordelen om deze neutrale keuze te maken. Allereerst dat de door mij voorgestelde hotelinrichting door zijn neutraliteit tevens heel erg tijdloos kan zijn en hierdoor wat jaartjes mee kan gaan.


meer lezen

“Sinte, sinte Maarten, de koeien hebben staarten....”

Morgen, 11 november, is het zo’n dag waar vele kinderen in Nederland zich enorm op verheugen. Ze mogen morgenavond, met lampion in de hand, langs vele Hollandse deuren gaan. Bij elk huis waar men open doet zingen ze dan uit volle borst“Sinte, sinte Maarten, de koeien hebben staarten....” en als het lied volledig is gezongen hopen zij daarna als beloning een flink portie snoep te krijgen. Sint Maarten is eigenlijk een bedelfeest. Als in vroegere tijden de winterse kou aantrad hadden arme kinderen echt behoefte aan zoete lekkernijen om een beetje op kracht te komen. Waarom men sint Maarten uitkoos voor het moment op dat snoep te verzamelen dat zal ik zo uit leggen 

Ook in Utrecht vieren de kinderen sint Maarten en deste leuker is het dat Sint Maarten tevens de beschermheilige van deze bekende Nederlandse stad is. Wist je trouwens dat de Utrechste Dom oorspronkelijk de Sint Maartenskathedraal heet? 

Geregeld heb ik tijdens mijn lezingen en rondleidingen uitgelegd dat heiligen in de kunstgeschiedenis vaak te herkennen zijn aan hun symbolen en attributen. 


meer lezen

Halloween een nieuw fenomeen

Afgelopen woensdag liep ik door de supermarkt en verbaasde me over de talloze pompoenen die er door de hele winkel lagen. Verschillenden waren uitgehold en zo ‘omgetoverd’ tot een soort lampion met een angstaanjagend gezicht. Ook zag ik vervolgend dat men de zaak met allerlei plastic skeletten en andere griezelige attributen had versierd. Opeens realiseerde ik me dat het 31 oktober was en dat er zich in Nederland, zoals ook in de rest van Europa, een nieuwe traditie aan het ontwikkelen is, namelijk die van het fenomeen Halloween

Vroeger werd Halloween alleen in Ierland, Engeland en Amerika gevierd, echter het griezelfeest blijkt een aantal jaar geleden overgewaaid naar het vaste land van Europa. De naam "Halloween" is afgeleid van het Iers-Engelse woord Hallow-e'en, oftewel All Hallows Eve (Allerheiligenavond) en wordt gevierd op de avond voor het Christelijk feest Allerheiligen, dus voor 1 november. De Kelten geloofden dat op die dag de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terug kwamen om op deze manier te trachten een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar.


meer lezen

Een beetje orde in de gang

Ik ben echt een ‘hotelmens’ en als ik in Nederland ben mis ik al snel weer de spanning die ik ervaar als ik weer eens een voor mij nieuw hotel kom binnenwandelen en alle faciliteiten die de hotellerie te bieden heeft mag ervaren.

Het is soms echt weer even wennen als aan het eind van de middag thuis mijn bed niet is opgemaakt. En het is soms ook wel vreemd als in mijn badkamer de handdoeken niet verschoond zijn en dat de lege shampoofles niet vervangen is door een nieuwe. Tja, thuis moet je dit soort zaken gewoon zelf doen. Nee, zonder gekkigheid, het is natuurlijk een ware verwennerij die mijn werk met zich meebrengt en dat realiseer ik me vaak weer al te goed als ik op mijn huisadres ben. In hotels kijk ik dan ook altijd met dankbaarheid naar het kamermeisje dat in de gangen van het hotel druk in de weer is. Zij (het zijn inderdaad meestal dames) is duidelijk herkenbaar aan de grote kar met spullen die zij voor zich uit duwt. Op dit wagentje staan schoonmaakmiddelen, attributen om de badkamer mee aan te vullen zoals zeepjes en vaak liggen er ook stapels opgevouwen schonen handdoeken op haar karretje.


meer lezen

Een uurtje terug in de tijd

Terwijl het zonnetje inmiddels in Nederland weer heerlijk schijnt, breekt toch vannacht echt de wintertijd al weer aan. Althans het is bedoeling dat we in de nacht van zaterdag op zondag, om precies te zijn om 3 uur de klok een uur achteruit zetten. In de krant las ik deze ochtend dat er inmiddels in Nederland en de rest van Europa een hele discussie is los gebarsten over het feit of we nog wel de klokken elk half jaar moeten verzetten. Het blijft inderdaad een bijzonder fenomeen dat we uur ‘erbij’ krijgen. Het verschijnsel tijd is voor mij sowieso echt een mysterie. 

Het fenomeen ‘tijd’ houdt mij al jaren bezig en hoe langer ik er over denk hoe groter mysterie het voor mij aan het worden is. Wat is tijd eigenlijk? De kerkvader en filosoof Augustinus zei ooit: ‘Wanneer maar niemand het me vraagt, weet ik het; wil ik het echter uitleggen aan iemand die het vraagt, dan weet ik het niet’. Kortom het is echt heel moeilijk om te verklaren wat tijd is. Wij gaan er in onze moderne samenleving vanuit dat tijd lineair is, want we spreken van gisteren, vandaag, volgende week alsof we ons over een tijdlijn bewegen. Echter als je er goed over nadenkt is er maar één moment dat bestaat op die tijdlijn en dat is het moment nu! Om je een lange discussie te besparen; dingen in de toekomstige tijd, zijn en blijven ongrijpbaar.


meer lezen

Te warm of te koud?

Ik ben een behoorlijke koukleum en thuis, maar ook in hotelkamers waar ik regelmatig verblijf, stook ik de verwarming graag lekker op. Maar sinds ik zeer vaak naar warme plekken in Zuid-Europa reis waardeer ik het ook enorm als een hotel over een goed airconditioningsysteem beschikt en ik mijn kamer juist wat kan verkoelen.

In mediterrane landen zijn airco’s gelukkig meestal standaard in een hotelkamers aanwezig. Zoiets is trouwens geen overbodige luxe, want de temperaturen zowel buiten als in de kamer stijgen er vaak enorm. Helaas kan het in de winter zelfs in Spanje en Zuid-Italië wel eens gebeuren dat het kwik ’s avonds beneden de tien graden daalt. Als je dan na een dag op ontdekkingstocht door de stad een beetje verkleumd terug komt in het hotel is het heerlijk om bijvoorbeeld een warm bad te nemen en de stand van de kachel een standje hoger te draaien.

Nu wil het feit dat, hoewel een airco voor verkoeling dus standaard is, een verwarming in een hotel in deze genoemde Zuid-Europese landen wel eens geheel ontbreekt. Dit komt waarschijnlijk omdat kou op dit soort plekken een uitzondering is en de investering voor een centrale verwarming in het hotel te groot is.


meer lezen

Heen en weer!

Dit weekend komt helaas een einde aan het gebruik van een heel handig vervoermiddel waar ik het afgelopen half jaar, als ik niet op reis in het buitenland was, meerdere keren per week gebruik van maakte. Ik heb het dan over de vaartochtjes met het veerpontje dat mij over de rivier de IJssel bracht om mij van onze ‘kantoorboerderij’ in het Gelderse Giesbeek naar het plaatsje Rheden op de Veluwe te brengen. 

Zoals ik laatst al schreef wandel en fiets ik graag over de nabij gelegen Veluwezoom (klik hier voor mijn verhaal hierover) en de snelste manier om daar met de fiets te komen is met het genoemde kleine fietserspontje. In ongeveer een half uur is het hierdoor mogelijk, mits ik flink doortrap, om vanaf de boerderij een tijdje later op de Posbankte staan. De Posbankis het hoogste punt op de Veluwezoom en je hebt vanaf daar een schitterend uitzicht over de omgeving waarbij je onder meer de uitgestrekte heidevelden kunt zien en je hebt zelfs een panaroma op het Duitse Reichswald, dat je aan de horizon kunt zien liggen.

Zogezegd speelt de veerpont een belangrijke rol tijdens mijn fietstochten want als ik de brug over de IJssel zou moeten nemen om de Veluwe te bereiken dan dien ik aanzienlijk om te rijden. 


meer lezen

Hardlopen stimuleren

Kwaliteitshotels bieden regelmatig veel extra’s aan hun gasten aan die het verblijf op zo’n plek nog aangenamer maken. Er zijn in dit kader talrijke diensten te noemen die hotels kunnen organiseren om het oponthoud te verreiken. Eén van de dingen die ik hier wil aankaarten is een service die ik regelmatig tegenkom en dat is dat het hotel zorgt voor de lichaamsbeweging van haar gasten. Natuurlijk bedoel ik dan niet dat je als hotelgast gedwongen wordt om de trap te nemen (omdat de lift niet functioneert) of dat je lange gangen moet doorlopen om bij je kamer te komen. Nee, ik heb het over de faciliteiten die een hotel biedt om vrijwillig, als je daar behoefte aan hebt, aan je lichamelijke conditie te werken. De meeste viersterren (en vijfsterren) hotels beschikken over een (al dan niet bescheiden) sportzaal waar je op hypermoderne fitnessapparaten kunt gaan staan om je overtollige calorieën te verbranden.

Zo’n gym in het hotel is praktisch, maar nog veel leuker vind ik het als het hotel je stimuleert om je ‘exercises' buiten de deur te doen door middel van een fiks hardlooprondje in de omgeving. 

Al verschillende keren heb ik meegemaakt dat hotels bij de receptie plattegronden hebben liggen waarbij men voor hotelgasten die van hardlopen houden, enkele hardlooproutes als suggestie heeft aangeven.


meer lezen

Dat ben ik vergeten

Je vergeet als mens wel eens iets, ook als je op reis gaat. Ook al ben je nog zo goed voorbereid, maak je gebruik van een doortastend afvinklijstje van de spullen die je mee wilt nemen en heb je ervaring in het ‘koffer inpakken’, ook dan kun je wel eens voor een situatie komen te staan dat je je bagage opendoet op de plaats van bestemming en denkt ‘verrek, waarom heb ik dat nou niet in mijn koffer gestopt!’

Nu hoef je je als dat gebeurt meestal geen zorgen te maken, want vooral in Europa is alles wat je maar nodig zou hebben te koop in de nabijheid van je hotel. Veel winkels die je in Nederland aantreft vind je elders ook en het assortiment aan producten komt ook veelal overeen. Mocht je dus iets niet meegenomen hebben op reis dan kun je dit eventueel vrij snel ter plaatse nog aanschaffen. Behalve natuurlijk dingen van persoonlijke aard of bijvoorbeeld dat ontzettend goede Nederlandstalige boek dat je aan het lezen bent, want dat is in Boedapest, München, Valencia of Bilbao waarschijnlijk lastig te verkrijgen. Maar verder kun je vermoedelijk zogezegd alles in die steden vinden wat je nodig hebt en vaak hetzelfde als thuis, dat maakt het dus makkelijk. Of het er ook leuker op wordt is een tweede.


meer lezen

Oude liefde roest niet!

Nu het mooie nazomerweer maar blijft aanhouden is het heerlijk om aan het einde van de dag een heerlijke boswandeling te maken. En één van de mooiste plekken om dit te doen is op de prachtige Veluwe. Zoals je inmiddels al weet verblijven wij met onze ‘kantoorboerderij’ slechts op enkele kilometers van dit beroemde natuurgebied en vanuit het raam op de bovenverdieping kunnen wij de bomen van de Veluwezoom al zien liggen.  

Verschillende keren hebben we deze week al zo’n prachtig tochtje gemaakt en gisteren besloten we een wandeling te maken die Natuurmonumenten had aanbevolen. Het was de zogenaamde “Bronsroute Veluwezoom” en die zou ongeveer acht en halve kilometer lang zijn. Het eerste stuk wandelden we in de heerlijke namiddagzon die langgerekte schaduwen gaf op het zandpad dat tussen de heidevelden liep. Ondanks het zomerse weer was het inmiddels in de natuur al herfst en passeerden we op de route regelmatig mooie paddenstoelen. Sommige exemplaren waren de moeite waard om even bij te stoppen en nader te bestuderen. Vooral die ene rode paddenstoel met witte stippen, daar moest ik gewoon even bij stil staan om voor mijn dochters dat liedje van die kabouter spillebeen te zingen, die daar altijd op heen en weer zat te wippen. 


meer lezen

Citrusvruchten in allerlei soorten en maten

Valencia is dé stad van de sinaasappels en over deze bijzondere vrucht schreef ik verleden week al over (klik hier voor dit verhaal). Verspreid door het centrum van Valencia staan zo’n 17.000 sinaasappelbomen, die overigens niet voor de consumptie maar slechts voor de sier zijn. In het vroege voorjaar verspreiden deze siersinaasappelbomen een heerlijke geur veroorzaakt door de prachtige bloesem.  

Toen ik deze week door Valencia wandelde zag ik dat op dit moment de vele sinaasappelbomen in de stad talrijke groene vruchten dragen. Uit ervaring weet ik dat deze binnen enkele weken zullen verkleuren naar het opvallende oranje en dat maakt het wederom een feest om door de stad de wandelen. Al die ‘appeltjes van oranje’ in het  Valenciaanse straatbeeld zijn echt een genot voor het oog. 

Valencia is weliswaar de hoofdstad van de sinaasappel, echter de teelt ervan vindt natuurlijk buiten de stad plaats. Aan de rand van de stad letterlijk langs de snelweg en onder de landingsbaan van het vliegveld bekeek ik verleden week al een kleine veld met sinaasappelbomen. Deze week besloot ik om veel verder buiten de stad naar een grote professionele citruskwekerij te gaan. 


meer lezen

Ontbijt op bed

Verleden week schreef ik over de minibar en het bijbehorende ijskastje op de hotelkamer (lees hier mijn blog erover) en zoals beloofd kom ik hier deze keer nog even op terug. Laatst had ik namelijk weer eens een minibar op mijn hotelkamer met een geavanceerde ‘fridge’ die elektronisch bijhield of ik een drankje eruit nam. Zoals ik in mijn blog van vorige week al schreef vind ik zo’n digitaal verfijnde minibar niet echt gastvrij en sympathiek naar je hotelgasten toe en het schept mijns inziens enorm veel wantrouwen naar je klanten; alsof ze bij het uitchecken die paar drankjes die zij uit de minbar verbruikt hebben niet zouden vermelden en ze zomaar zonder afrekenen zouden verdwijnen. Het andere nadeel is in mijn ogen dat het elektronische systeem van de hotelijskast erg gevoelig is en dus zodra je een drankje slechts oppakt om te bekijken het reeds al beneden bij de receptie aangeslagen word op je rekening. En dan maakt het niet meer uit of je het na 30 seconden weer snel terug zet. En ja hoor, zoiets gebeurde uiteraard prompt net weer de afgelopen tijd. Er stond dus het één en ander op mijn hotelconto vermeld dat ik helemaal niet genuttigd had en dat leverde weer een kleine ‘discussie’ op met de medewerkers van de hotelreceptie. 


meer lezen

Een gevulde of lege minibar

Deze week ben ik in Valencia aanbeland. Ik verblijf wederom in het fijne Westin Hotel waar we altijd tijdens de kunstreizen van KUNSTSTAD in verblijven. Het hotel heeft zichzelf de 5-sterrenkwalificatie gegeven en zoals ik ook al eens eerder beschreven heb moet voor mij in zo’n geval een hotel aan een aantal eisen voldoen. Een van de diensten die een 5-sterrenhotel mijns inziens bijvoorbeeld dient te hebben is een goed gevulde minibar. En dat is hier inderdaad gelukkig het geval. Ik vind het namelijk belangrijk dat ik na bijvoorbeeld een intensieve reis- of werkdagnog even met een drankje bij kan komen van een drukke dag. Ik moet dan natuurlijk op de koop toenemen dat zo’n glas wijn of een blikje fris uit de hotelminibar wat hoger geprijsd is, maar dat is logisch. Ook ben ik blij als er een fles gekoeld water in staat, dat uitkomst bied als ik ’s nachts met een droge mond wakker word. Deze bekende ‘hoteldorst’,zoals ik het noem, wordt vaak veroorzaakt door een combinatie van een gekruider avonddiner dan thuis en de droge lucht van de hotelairco in mijn hotelkamer. Wat ook meespeelt vind ik is dat men tegenwoordig in restaurants wereldwijd wel erg veel zout gebruikt bij het bereiden van gerechten, dat ben ik niet echt gewend. Al met al ben ik vaak blij dat ik midden in de nacht een glas heerlijk koud (bubbel)water aan mijn droge lippen kan zetten.


meer lezen

Walnoten maken plaats voor sinaasappels

Zoals ik verleden week in mijn Travel Tales al aankondigde heb ik inmiddels het Gelderse Giesbeek verruild voor het mooie Spaanse Valencia. En dit betekent dat mijn interesse in de walnoten rondom onze boerderij nu verschoven is naar een andere vrucht (zoals ik al eens beschreven heb is een walnoot geen ‘noot’ maar een ‘vrucht’), namelijk naar de sinaasappel die echt onlosmakelijk verbonden is met Valencia. 

Net als de walnoot, die zoals ik verleden week als schreef eigenlijk niet zijn oorsprong in Nederland had maar uit de Mediterrane wereld kwam en daardoor door de Germanen ook wel ‘Waalse noot’ (oftewel ‘noot van de Kelten’) werd genoemd, is de naam van de sinaasappel ook verbonden met een uitheemse plek van herkomst. In het oud-Nederlands en in het Vlaams spreekt men namelijk ook wel over de appelsien en dan kom je dichter bij de oorspronkelijke naam. Dit woord is afgeleid van het Franse ‘pomme de Sine’ dat ‘China-appel’ betekent, en Sina is het oude woord voor China. Dan weten we dus meteen waar de sinaasappel vandaan komt. Portugese missionarissen stuurden rond 1548 voor het eerst zaden van de zoete Chinese sinaasappel naar Europa. De vrucht werd in eerste instantie populair in Portugal, maar veroverde al snel Italië en vervolgens de rest van Europa. 


meer lezen

De walnoot is een vrucht om eens bij stil te staan

Terwijl ik dit schrijf heb ik uitzicht op een heleboel walnoten die voor me op tafel liggen te ‘drogen’. Ze zijn een (klein) deel van de opbrengst die ik afgelopen dagen heb verzameld vanonder de hele reeks walnotenbomen die bij ons op het erf van de kantoorboerderij staan. De walnoot fascineert me enorm allereerst vanwege zijn bijzondere mooie vorm en daarnaast vanwege de geschiedenis van deze vrucht. Jawel de walnoot is een vrucht en geen noot en beter gezegd is de walnoot een steenvrucht en dat is een verzamelnaam voor diverse vruchten met een harde pit in het hart. Voorbeelden hiervan zijn ondermeer kersen, perziken, abrikozen, pruimen, bramen en olijven. In de pit (de "steen") zit het eigenlijke zaad en bij de walnoot is dit het deel wat wij opeten. Het vruchtvlees, die bij de walnoot opvalt door zijn opvallende groenen bolster, is niet eetbaar. De bolsters ‘springen’ in de loop van de maand september open en de houtachtige walnoten vallen vervolgens op de grond. Tussen het hoge gras van het weiland waar de walnootbomen staan is het toch een hele klus om alle walnoten te vinden en af en toe doet het denken aan het eierzoeken tijdens de paasdagen. 


meer lezen

Een aantrekkelijke warme herfst en winter

Na de twee recente drukke reisweekenden zijn wij ons al weer aan het opmaken voor de volgende reizen van KUNSTSTAD die binnenkort gaan plaats vinden. Judith vertrekt aanstaande dinsdag naar Malta om daar samen met een aantal lokale deskundigen een prachtige reis naar de culturele hoofdstad Valletta te begeleiden en ik ben me zelf al weer aan het voorbereiden op de reis naar Valencia die de week hierna zal zijn. 

In de tussentijd geniet ik nog steeds van de omgeving rondom onze ‘kantoorboerderij’ in het oosten des lands en ik vind het erg leuk om te weten dat er inmiddels een groot aantal trouwe klanten van KUNSTSTAD weten hoe deze plek eruit ziet. 

Wat heb ik hier tussen de verschillende reizen door een prachtige zomerperiode gehad en alhoewel natuurlijk alle jaargetijden zijn charmes hebben, kijk ik toch een beetje met weemoed naar de blaadjes aan de bomen om mij heen die langzaam verkleuren. De herfst is in aantocht en persoonlijk heb ik altijd erg veel moeite met het vaak regenachtige en gure weer dat hier bij hoort. Gelukkig koester ik de gedachten dat ik aankomende maanden regelmatig op reis zal zijn naar het zuiden van Europa waar de zomer meestal gewoon nog een tijdje doorgaat. 


meer lezen

Laat geen spullen onbeheerd achter

Toen ik nog op de universiteit studeerde heb ik zelf een tijdje als bijbaantje in een hotel in Amsterdam gewerkt. Ik moet zeggen dat ik daar veel geleerd heb en het waarschijnlijk een mooie basis is geweest voor mijn huidige werkzaamheden. Verschillende functies heb ik er bekleed, van receptioniste, tot hoofd-housekeeping en duty manager. Je begrijpt natuurlijk dat je in een hotel in hartje centrum van onze hoofdstad best het een en ander meemaakt, zowel in positieve als in negatieve zin. Zo heb ik heel wat gezellige gezelschappen ingecheckt, zijn er talloze rookmelders afgegaan door zowel stoom vanuit de badkamer als het illegaal roken van sigaretten op de hotelkamer en heb ik meerdere cadeaupakketjes op kamers neergelegd voor mensen die iets te vieren hadden. Een situatie die ik mij echter ook nog goed herinner heeft zich meerdere keren in de lobby van het hotel voorgedaan. 

Veel reizigers zijn tijdens een reis gespannen en opgelucht als ze eindelijk op de plaats van bestemming zijn aangekomen. Men komt verheugd het hotel binnenstappen om bij de receptie de kamersleutel in ontvangst te nemen. Op dat moment valt er bijna letterlijk en figuurlijk een last van ze af en men laat vaak koffer en tas naast zich neerploffen. 


meer lezen

Combinatie van kunst en natuur

Zowel afgelopen weekend als aankomende drie dagen staan bij ons kunst en natuur centraal. We combineren deze twee thema’s in een driedaagse reis die verleden week voor de eerste keer plaatsvond en die we de aankomende dagen nogmaals gaan herhalen. De genoemde trip vangt aan bij onze ‘kantoorboerderij’ in Giesbeek en het was afgelopen zaterdag dan ook een gezellige drukte op ons erf toen de hele groep met deelnemers van deze reis arriveerde. 

In de voormalige Deel, zo noemt men een hier een stal voor het vee, paste het reisgezelschap perfect en iedereen nam hier op de door ons klaargezette stoeltjes plaats. Nadat ik in de Deel aan de hand van foto’s mijn presentatie over de IJsselvallei had gegeven werd het tijd dat om daadwerkelijk de nabije omgeving rondom de boerderij te gaan ervaren. De aanwezigen werden in twee groepen verdeeld waarvan ik met de eerste groep een ontdekkingstocht(je) ging maken. Terwijl ik dit deed ging de andere groep met Judith naar de grootste kamer in het huis, alwaar zij aan een lange tafel waar achttien mensen aan konden zitten, een wijnproeverij hielt. Ik liep allereerst door onze tuin met de achttien andere geïnteresseerden en liet hen onder meer de reusachtige struik met kiwi’s zien die tegen de gevel van de boerderij groeit. De kiwi’s riepen wat verbazing op want een plant met zulke vruchten verwacht men niet in ons koude kikkerlandje. 


meer lezen

Kleine wasjes, grote wasjes

Regelmatig denk ik na over hoe het reizen in de toekomst eruit zal gaan zien en wat over tien of twintig jaar het ideale kwaliteitshotel te bieden heeft. Ik hoop in elk geval dat het op reis zijn nog comfortabeler wordt. Voor een deel heb je dat natuurlijk nu al in eigen hand. Zo vind het zelf bijvoorbeeld prettig als ik niet te veel bagage bij me heb. Ik neem altijd een ruime koffer mee, waar veel in kan, maar die toch als handbagage in de cabine van het vliegtuig is toegestaan. Ideaal voor mij want ik hoef nooit te wachten bij de bagageband en na aankomst op mijn plaats van bestemming ben ik altijd zonder enig oponthoud zo van de luchthaven weg. 

Zogezegd heb ik in mijn koffertje genoeg plek om allerlei kledingstukken mee te nemen; van onder andere chique jurkjes tot casual broeken. Echter na een dag of zes in een hotel te hebben verbleven raakt mijn bescheiden reisgarderobe toch een beetje uitgeput en dienen populaire kledingstukken even gewassen te worden zodat ik alles weer fris en schoon kan aantrekken. 

In zo’n geval hebben bijna alle vier- en vijfsterrenhotel een ‘laundry service’ waar je vuile kleding af kunt geven en waarbij je het schoon en opgevouwen aan het eind van de dag weer terug krijgt. 


meer lezen

A candle in the wind

Vandaag, 31 augustus, moet ik terug denken aan een gebeurtenis in Parijs die precies 21 jaar geleden plaatsvond en waar ik tijdens de twee Parijsreizen van KUNSTSTAD dit voorjaar over verteld heb. Op deze dag, op 31 augustus 1997, kwam prinses Diana, de ex-vrouw van de Britse prins Charles bij een auto ongeluk in Parijs om het leven. Lady Di botste dramatisch op een muur in een tunnel bij de Ponte de l’Alma niet ver van de Seine. Ik kende deze plek in Parijs al omdat hier in 1987 in de nabijheid van deze tunnel een monument was geplaatst met de naam Flamme de Liberté. Deze Vrijheidsvlam was geschonken door een groep Amerikaanse burgers op initiatief van de krant International Herald Tribune. Het was een soort symbolische dankbetuiging aan het Franse volk, die het Vrijheidsbeeld ooit aan Amerika had geschonken. De Amerikanen gaven als het ware de vlam die het Vrijheidsbeeld in haar omhoog gestoken hand heeft in een vergulde replica weer terug. Het bronzen standbeeld van deze fakkel is op ware grote van het origineel in New York en voor toeristen erg leuk om die verhouding eens van dichtbij te bekijken. 

Frankrijk gaf in 1886 het beroemde Vrijheidsbeeld cadeau aan Amerika ter ere van het eeuwfeest van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring. 


meer lezen

Een ei hoort er bij

Ik hou er wel van om ’s morgens, naast een vers knapperig broodje, iets warms te eten en dan is een eiergerecht een goede keuze. Meestal bestel ik dan, als dat mogelijk is, een omelet of een gebakken eitje. Heerlijk en een echte traktatie!

Het is een vorm van entertainment als in de ontbijtruimte naast het buffet een kok liveeieren staat te bakken. Dit kom ik gelukkig regelmatig in Europese kwaliteitshotels tegen en deze service geeft een professionele en sfeerverhogende uitstraling. Je kunt bij de kok trouwens al je wensen omtrent het bakken van je ei kenbaar maken en meestal kun je dan ook heel veel verschillende ingrediënten laten toevoegen, zoals ham, maar ook kaas, champignons prei, paprika, Spaanse pepertjes en nog veel meer. Ik heb weleens een echt goedgevulde maaltijdomelet voor mezelf laten maken waardoor ik tot laat op de dag geen behoefte aan ander eten meer had. Dit fenomeen van ‘Live and Cooking’ vind ik echt een goede aanvulling, met name voor vijfsterrenhotels, en verhoogt zogezegd het gevoel van comfort en luxe. 

Wat ik trouwens echt not done vind in dit kader is als bij het ontbijtbuffet de eiergerechten niet inclusief bij de ontbijtprijs zijn. 


meer lezen 0 Berichten

Op een ontdekkingstocht in Amsterdam

Gisteren had ik met veel plezier voor een KUNSTSTAD-gezelschap een wandeling door een deel van Amsterdam georganiseerd. Het was voor mij een bijzondere gebeurtenis want (op een week na) was het vijfentwintig jaar geleden dat ik afstudeerde als kunsthistoricus. De dag begon eigenlijk al op een bijzondere plek namelijk in het glazen lobby-restaurant van het Conservatoriumhotel aan de Van Baerlestraat in Amsterdam-Zuid. Terwijl we koffie dronken hadden we uitzicht op het historische hotelgebouw dat ooit was ontworpen als kantoor voor de Rijkspostspaarbank. De architect Daniël Knuttel was eind jaren negentig van de 19de eeuw Rijksbouwmeester en hij kreeg de eervolle taak om hier iets bijzonders neer te zetten. Alhoewel het bouwwerk an sich in een neo-stijl is gebouwd heeft Knuttel in de gangen en trappenhuizen voor jugendstildetails gekozen in de vorm van tegeltableaus met prachtige florale motieven. Echter naast deze decoratieve elementen die zo kenmerkend zijn voor de Jugendstil zijn er ook nog allemaal symbolische figuren verwerkt in de tegeltjes die alles met de spaarbank te maken hebben; afgebeeld zijn onder meer bijen die nectar verzamelen, spaarvarkentjes en appeltjes die je moet bewaren voor de spreekwoordelijke ‘dorst’.


meer lezen

De Lift, the only way is up

Zoals de meeste van de vaste lezers van mijn wekelijkse blogs weten ben ik behoorlijk kritisch als het gaat om allerlei zaken rond vier- en vijfsterrenhotels. Er zijn ontzettend veel punten in een kwaliteitshotel die ik belangrijk vind, niet alleen voor mijn eigen verblijf maar ook als accommodatie voor de trouwe deelnemers van onze KUNSTSTAD-reizen. Waarschijnlijk beschrijf ik regelmatig dingen die je in eerste instantie helemaal niet opvallen als je zelf een hotel bezoekt. Het is echter zogezegd inmiddels een soort beroepsdeformatie van mij geworden om gelijk met allerlei ogenschijnlijk kleine dingen bezig te zijn die een hotel meteen bijzonder maken of juist niet.

Iets waar je vaak direct mee kennis maakt na het inchecken zijn de liften die je naar de verdiepingen waar de kamers gelegen zijn brengen. Ik heb het bewust over liften in meervoud, aangezien ik het als belangrijk beschouw dat er meerdere liften in het hotel aanwezig zijn. Ik vind het namelijk best irritant wanneer je lang moet wachten op een lift als je naar je kamer wilt en dat kan het geval zijn als er slechts één of twee liften in een groot hotel zijn. Er ontstaat een irritatie bij mij als een lift die maar niet wil komen als ik na een lange reis gewoon vlot naar mijn kamer wil. 


meer lezen

Hugin en Munin

We zijn, zoals gewoonlijk, druk in de weer met de organisatie van allerlei reizen die dit najaar gaan plaats vinden. Ik verheug me nu al weer op alle plekken in Europa waar ik de aankomende maanden zal gaan komen en natuurlijk zal ik daar weer met veel plezier over berichten in mijn wekelijkse Travel Tales. De eerste reis die over twee weken zal gaan plaats vinden is de driedaagse trip naar de IJsselvalei, Essen en Insel Hombroich en de eerste plek die tijdens deze reis bezocht zal gaan worden is onze kantoorboerderij in Giesbeek, nabij de rivier de IJssel. 

Vanwege dit feit moet natuurlijk alles rondom ons bijzondere kantoor in orde zijn voor het reisgezelschap. Dat betekent onder meer dat ik druk in de weer ben in de tuin en op het erf om het zo mooi mogelijk te hebben zodat de deelnemers van deze unieke excursie zich hier al goed zullen vermaken. Rondom de appel- en perenbomen dient al het onkruid natuurlijk weg te zijn. Sinds het wat koeler is geworden en er ook wat regenbuitjes zijn gevallen begint onder andere de brandnetel weer welig te tieren en die pluk ik, natuurlijk met handschoenen aan, zorgvuldig uit de boomgaard weg. 


meer lezen

Het mysterie van het knaapje

Er zijn wel eens van die kleine dingen die me opvallen in de hotels waar ik verblijf en waarbij ik me afvraag waarom iets is zoals het is. Zo heb ik al eens geschreven over attributen die in de hotelkamer aanwezig zijn die volgens mij volkomen nutteloos zijn. Er zijn echter ook dingen die absoluut zeer praktisch zijn, maar dan wel in de juiste hoedanigheid. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld de klerenhanger. 

Het knaapje, zoals deze hanger in ouderwets taalgebruik ook wel eens genoemd wordt, is eigenlijk onontbeerlijk om je kleding, dat vaak een beetje gekreukeld en verfomfaaid na een reis uit je koffer komt, netjes aan op te hangen. Vaak hang je dit gelijk in de kledingkast, maar soms wil je je jurk of blouse even laten ‘bijkomen’ op een hangertje aan een haakje ergens aan de muur van de hotelkamer en dus niet meteen weghangen in de garderobekast. Als een bepaald kledingstuk erg gekreukeld is dan hang ik het ook wel eens even na het douchen in de badkamer zodat de stoom mijn jurk weer helemaal kreukvrij maakt. Dit is trouwens ook een goed remedie voor kleding die stinkt na een avondje uit eten in een restaurant waar de afzuiging niet optimaal werkt. Wellicht ken je dit soort opfrisrituelen wel. 


meer lezen

Je hoeft niet ver te reizen om mooie dingen te zien!

Soms hoef je niet een hele grote reis te maken om op een buitenlandse bestemming te komen waar heel veel te zien valt op het gebied van kunst en cultuur. Zoiets maakte ik namelijk dit weekend weer eens mee, want toen reisde ik in iets meer dan een uur tijd naar de Duitse stad Essen. Alhoewel ik deze plaats in de Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen in het verleden al vele malen had bezocht, was het al weer enige jaren geleden dat ik voor het laatst in Essen was geweest, dus het werd weer eens tijd om hier naar toe te gaan. Te meer omdat we volgende maand tijdens een bijzondere driedaagse KUNSTSTAD-reis deze stad ook zullen aandoen. 

Dit keer besloot ik niet met de auto naar Essen af te reizen maar met de trein. De ICE, dat is de naam van de extra snelle Duitse trein, bracht me zogezegd vliegensvlug naar deze echte KUNSTSTAD. Het gros van de mensen denkt bij Essen eigenlijk direct aan een grauwe industriestad in het zogenoemde ‘Ruhrgebied’, echter niets is minder waar. De meeste industrie in Essen is inmiddels verdwenen en heeft plaats gemaakt voor veel interessante bezienswaardigheden waarvan een substantieel deel aan die industrietijd doen herinneren en die absoluut de moeite waard is om te bezoeken. 


meer lezen

En nu even ontspannen

De mensen die regelmatig deelnemen aan de reizen van KUNSTSTAD weten dat ik altijd zeer kritisch op zoek ga naar goede kwaliteitshotels om tijdens onze stedentrips in te verblijven. Dit vind ik niet alleen belangrijk voor mezelf maar uiteindelijk ook voor de deelnemers van de reizen van KUNSTSTAD. Ik ben van mening dat een uitstekende hotelaccommodatie de stedentrip helemaal compleet maakt en dat hierdoor een reis een onvergetelijke ervaring kan worden.

Ik heb dan ook altijd zogezegd behoorlijk wat ‘noten op mijn zang’ en menig hotel komt niet door mijn strenge (zelfopgelegde) criteria heen. Zo als ik ooit al eens eerder heb geschreven dient het hotel minimaal aan de vier, maar nog liever aan de vijfsterren eisen te voldoen met alles wat daarbij hoort. 

Voor mij moet het kwaliteitshotel zich allereerst in (of zeer nabij) het centrum van de te bezoeken stad bevinden want ik vind het gewoon belangrijk dat ik weinig moeite hoef te doen om de bezienswaardigheden te bewonderen en ik vind het tevens leuk om echt even een onderdeel van de stad te zijn. Echter, ik wil niet de nadelen van de binnenstad ervaren en dan bedoel ik dat ik verschoond wil blijven van stadse herrie en geluidsoverlast. 


meer lezen

Een augurk om in te werken

Het is momenteel een hele uitzonderlijke warme zomer in Nederland, zo verneem ik ook uit de media, en het blijkt zelfs dat deze buitengewoon hoge temperaturen zoveel weken achter elkaar al decennia niet meer in ons land is voorgekomen. Ik geniet met volle teugen van dit heerlijke warme zomerse weer, vooral nu ik, tussen het reizen door, verblijf op onze ‘kantoorboerderij’ in het Oosten des Lands. De tuin rondom de boerderij heeft ogenschijnlijk niet zo’n last van de droogte en dat de augurken in mijn moestuin het goed doen dat weten de trouwe lezers inmiddels uit mijn Travel Tales van de afgelopen twee weken (klik hier en hier voor deze verhalen).

Geïnspireerd door mijn augurken was ik inmiddels, tijdens mijn onderzoek naar de symbolische betekenis van deze groente, in de (jeugd)literatuur en in de oude schilderkunst beland. Ik kreeg zelfs enige reacties op mijn voorgelegde mysterie omtrent de augurk op het renaissance altaarstuk van Carlo Crivelli, echter ik ben er nog steeds niet achter wat die augurk nu precies op dat prachtige schilderij doet. Ook in de bouwkunst speelt de augurk trouwens een rol. Er is namelijk een aantal opvallende gebouwen die de opmerkelijke vorm van deze groene lekkernij heeft. Het eerste gebouw dat ik in dit kader kan noemen is een 180 meter hoog glazen kantoorgebouw in Londen ontworpen door de beroemde architect Sir Norman Foster. 


meer lezen

Als je schoenen er maar goed uitzien

De luxe hotels die wij tijdens onze vele reizen aandoen hebben vaak een prachtige ambiance en uitstraling. Dit lokt bijna vanzelfsprekend uit om er zelf ook verzorgd uit te zien. We hebben in onze koffertjes naast de ‘gewone’ dagelijkse kleding dan ook altijd nette kledij bij ons. Ik heb enkele elegant jurkjes in mijn bagage en Marcel een geklede broek met bijpassend colbertjasje en zelfs een mooi kostuum ontbreekt niet in zijn reisgaderobe.

Natuurlijk hebben we dan ook bijpassende schoenen mee; ik een paar pumps met hoge hakken en Marcel zijn paarse Van Bommels. Meestal gaan de schoenen gepoetst mee in de koffer maar het wil nog wel eens gebeuren dat we er tijdens onze reis een wandelingetje mee maken en dat ze op een gegeven moment wel weer aan een goede poetsbeurt toe zijn. Ik herinner me van oude foto’s en films dat je vroeger in hotels ‘s avonds je schoenen op de gang kon zetten en dat ze ’s ochtends dan glanzend weer voor je hotelkamerdeur stonden. Dat fenomeen had ik eigenlijk tot voor kort nog nooit in een hotel waar ik verbleef meegemaakt maar het blijkt dat zo’n service toch nog steeds bestaat, want ik kwam het verleden maand in ons hotel in Bremen nog tegen.


meer lezen

Het Mysterie van de Zure Bom

Wat een ontzettend leuke reacties kreeg ik op mijn Travel Tales van verleden week! Ik ontving allerlei opmerkingen over mijn relaas over de augurken die momenteel in mijn moestuintje naast onze ‘kantoorboerderij’ groeien. Eén lezer vroeg mij sympathiek waarom ik mijzelf in de titel van mijn verhaal “De Augurkenkoning uit het Oosten” noemde. Ik ben me natuurlijk volkomen bewust dat ik als stadse jongen uiteraard niet direct te hoog van de toren moet blazen als ik enkele uit de kluitengewassen augurken uit mijn tuintje pluk en mezelf dan beslist nog niet augurkenkoning mag noemen. De titel was echter eigenlijk meer gebaseerd op allerlei associaties uit mijn jeugd. 

Allereerst was ik namelijk in mijn jonge jaren kind aan huis bij de zuurkraam op de Ten Katemarkt in Amsterdam. Naast talloze porties zure Amsterdamse uitjes, verorberde ik wekelijks daar ook vaak ‘zure bommen’, oftewel reusachtige augurken in het zuur. Mijn voorliefde voor zuurwaren nam op een gegeven moment zulke grote proporties aan dat ik langzaamaan steeds meer bijzondere zoetzure gerechten ging proberen zoals ‘zure leverworst’ en ‘gebakken panharing in het zuur’ en jawel die vielen eveneens bij mij in de smaak. 


meer lezen