Onze kunst- & reisverhalen

(Travel Tales)


Marcel Verhoeven en Judith de Groot schrijven wekelijks reisverhalen over kunst, cultuur, geschiedenis, bezienswaardigheden en gastvrijheid.

Mr. drs. Marcel Verhoeven

Marcel:"Ik ben kunsthistoricus en ga graag op zoek naar bijzondere musea, indrukwekkende architectuur  en unieke kunstcollecties. Regelmatig gaan mijn verhalen dan ook over opmerkelijke kunstwerken of opvallende gebouwen. Tevens verdiep ik me vaak in de geschiedenis van de stad waar ik op dat moment ben. Typische gewoontes of gebruiken en bijzondere persoonlijkheden komen daarnaast geregeld in mijn blogs aan de orde."


"Wie verre reizen maakt kent vele verhalen!"

Wilt u automatisch wekelijks onze blogs ontvangen? Meldt u dan hieronder aan voor de Travel Tales.

* indicates required


Judith: "Ik ben een echte kenner van het fenomeen reizen. Ik heb mij gespecialiseerd in alles wat met reizen en hospitality (gastvrijheid) te maken heeft en over mijn bevindingen schrijf ik graag. Gemiddeld check ik meer dan 80 maal per jaar voor één of meerdere nachten in bij hotels. Daarnaast ben ik met mijn computer vaak te vinden in hotellobby's, waar ik dan aan het werk ben. Regelmatig sta ik stil bij mijn verblijf in een bepaald hotel, of schrijf ik over dingen die mij opvallen in de (buitenlandse) horeca." 

Veel leesplezier!

Judith de Groot



Je hoeft niet ver te reizen om mooie dingen te zien!

Soms hoef je niet een hele grote reis te maken om op een buitenlandse bestemming te komen waar heel veel te zien valt op het gebied van kunst en cultuur. Zoiets maakte ik namelijk dit weekend weer eens mee, want toen reisde ik in iets meer dan een uur tijd naar de Duitse stad Essen. Alhoewel ik deze plaats in de Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen in het verleden al vele malen had bezocht, was het al weer enige jaren geleden dat ik voor het laatst in Essen was geweest, dus het werd weer eens tijd om hier naar toe te gaan. Te meer omdat we volgende maand tijdens een bijzondere driedaagse KUNSTSTAD-reis deze stad ook zullen aandoen. 

Dit keer besloot ik niet met de auto naar Essen af te reizen maar met de trein. De ICE, dat is de naam van de extra snelle Duitse trein, bracht me zogezegd vliegensvlug naar deze echte KUNSTSTAD. Het gros van de mensen denkt bij Essen eigenlijk direct aan een grauwe industriestad in het zogenoemde ‘Ruhrgebied’, echter niets is minder waar. De meeste industrie in Essen is inmiddels verdwenen en heeft plaats gemaakt voor veel interessante bezienswaardigheden waarvan een substantieel deel aan die industrietijd doen herinneren en die absoluut de moeite waard is om te bezoeken. 


meer lezen

En nu even ontspannen

De mensen die regelmatig deelnemen aan de reizen van KUNSTSTAD weten dat ik altijd zeer kritisch op zoek ga naar goede kwaliteitshotels om tijdens onze stedentrips in te verblijven. Dit vind ik niet alleen belangrijk voor mezelf maar uiteindelijk ook voor de deelnemers van de reizen van KUNSTSTAD. Ik ben van mening dat een uitstekende hotelaccommodatie de stedentrip helemaal compleet maakt en dat hierdoor een reis een onvergetelijke ervaring kan worden.

Ik heb dan ook altijd zogezegd behoorlijk wat ‘noten op mijn zang’ en menig hotel komt niet door mijn strenge (zelfopgelegde) criteria heen. Zo als ik ooit al eens eerder heb geschreven dient het hotel minimaal aan de vier, maar nog liever aan de vijfsterren eisen te voldoen met alles wat daarbij hoort. 

Voor mij moet het kwaliteitshotel zich allereerst in (of zeer nabij) het centrum van de te bezoeken stad bevinden want ik vind het gewoon belangrijk dat ik weinig moeite hoef te doen om de bezienswaardigheden te bewonderen en ik vind het tevens leuk om echt even een onderdeel van de stad te zijn. Echter, ik wil niet de nadelen van de binnenstad ervaren en dan bedoel ik dat ik verschoond wil blijven van stadse herrie en geluidsoverlast. 


meer lezen

Een augurk om in te werken

Het is momenteel een hele uitzonderlijke warme zomer in Nederland, zo verneem ik ook uit de media, en het blijkt zelfs dat deze buitengewoon hoge temperaturen zoveel weken achter elkaar al decennia niet meer in ons land is voorgekomen. Ik geniet met volle teugen van dit heerlijke warme zomerse weer, vooral nu ik, tussen het reizen door, verblijf op onze ‘kantoorboerderij’ in het Oosten des Lands. De tuin rondom de boerderij heeft ogenschijnlijk niet zo’n last van de droogte en dat de augurken in mijn moestuin het goed doen dat weten de trouwe lezers inmiddels uit mijn Travel Tales van de afgelopen twee weken (klik hier en hier voor deze verhalen).

Geïnspireerd door mijn augurken was ik inmiddels, tijdens mijn onderzoek naar de symbolische betekenis van deze groente, in de (jeugd)literatuur en in de oude schilderkunst beland. Ik kreeg zelfs enige reacties op mijn voorgelegde mysterie omtrent de augurk op het renaissance altaarstuk van Carlo Crivelli, echter ik ben er nog steeds niet achter wat die augurk nu precies op dat prachtige schilderij doet. Ook in de bouwkunst speelt de augurk trouwens een rol. Er is namelijk een aantal opvallende gebouwen die de opmerkelijke vorm van deze groene lekkernij heeft. Het eerste gebouw dat ik in dit kader kan noemen is een 180 meter hoog glazen kantoorgebouw in Londen ontworpen door de beroemde architect Sir Norman Foster. 


meer lezen

Als je schoenen er maar goed uitzien

De luxe hotels die wij tijdens onze vele reizen aandoen hebben vaak een prachtige ambiance en uitstraling. Dit lokt bijna vanzelfsprekend uit om er zelf ook verzorgd uit te zien. We hebben in onze koffertjes naast de ‘gewone’ dagelijkse kleding dan ook altijd nette kledij bij ons. Ik heb enkele elegant jurkjes in mijn bagage en Marcel een geklede broek met bijpassend colbertjasje en zelfs een mooi kostuum ontbreekt niet in zijn reisgaderobe.

Natuurlijk hebben we dan ook bijpassende schoenen mee; ik een paar pumps met hoge hakken en Marcel zijn paarse Van Bommels. Meestal gaan de schoenen gepoetst mee in de koffer maar het wil nog wel eens gebeuren dat we er tijdens onze reis een wandelingetje mee maken en dat ze op een gegeven moment wel weer aan een goede poetsbeurt toe zijn. Ik herinner me van oude foto’s en films dat je vroeger in hotels ‘s avonds je schoenen op de gang kon zetten en dat ze ’s ochtends dan glanzend weer voor je hotelkamerdeur stonden. Dat fenomeen had ik eigenlijk tot voor kort nog nooit in een hotel waar ik verbleef meegemaakt maar het blijkt dat zo’n service toch nog steeds bestaat, want ik kwam het verleden maand in ons hotel in Bremen nog tegen.


meer lezen

Het Mysterie van de Zure Bom

Wat een ontzettend leuke reacties kreeg ik op mijn Travel Tales van verleden week! Ik ontving allerlei opmerkingen over mijn relaas over de augurken die momenteel in mijn moestuintje naast onze ‘kantoorboerderij’ groeien. Eén lezer vroeg mij sympathiek waarom ik mijzelf in de titel van mijn verhaal “De Augurkenkoning uit het Oosten” noemde. Ik ben me natuurlijk volkomen bewust dat ik als stadse jongen uiteraard niet direct te hoog van de toren moet blazen als ik enkele uit de kluitengewassen augurken uit mijn tuintje pluk en mezelf dan beslist nog niet augurkenkoning mag noemen. De titel was echter eigenlijk meer gebaseerd op allerlei associaties uit mijn jeugd. 

Allereerst was ik namelijk in mijn jonge jaren kind aan huis bij de zuurkraam op de Ten Katemarkt in Amsterdam. Naast talloze porties zure Amsterdamse uitjes, verorberde ik wekelijks daar ook vaak ‘zure bommen’, oftewel reusachtige augurken in het zuur. Mijn voorliefde voor zuurwaren nam op een gegeven moment zulke grote proporties aan dat ik langzaamaan steeds meer bijzondere zoetzure gerechten ging proberen zoals ‘zure leverworst’ en ‘gebakken panharing in het zuur’ en jawel die vielen eveneens bij mij in de smaak. 


meer lezen

Alarmerende geluiden

Van de week zat ik lekker in onze ‘kantoorboerderij’ te werken toen ik werd opgeschrikt door een zeer luid piepend geluid. Eén van de brandalarmen bleek af te zijn gegaan en snel keek ik verder in de boerderij of ik tekenen van rook of brand zag. Gelukkig ontwaarde ik niets, het was ‘vals alarm’ en kon ik, nadat ik de brandmelder had uitgezet, met een gerust hart weer verder werken.  

Toevalligerwijs overkwam mij laatst iets soortgelijks toen ik zat de werken in de lobbybar van een hotel. Ook die keer schrok ik van een oorverdovend lawaai en realiseerde ik me al vlot dat dit met grote waarschijnlijkheid het brandalarm van het hotel was. Ik wilde al bijna mijn spullen bij elkaar zoeken om naar buiten te lopen. Het hotelpersoneel informeerde echter alle gasten al snel dat er gelukkig niets aan de hand was en dat het slechts om een oefening ging. 

Verscheidene malen heb ik trouwens dit soort brandmeldingen tijdens mijn talloze hotelverblijven meegemaakt. Soms werd het van te voren aangekondigd dat er een brandoefening voor een betreffende dag stond gepland en dan was ik er op voorbereid dat het alarm zou afgaan. Als men dit soort calamiteitenoefeningen midden op de dag doet (als veel hotelgasten op pad zijn) en men het van te voren aankondigt dan heb ik hier absoluut geen moeite mee en juich ik dit zelfs toe, want ik vind namelijk dat veiligheid op nummer één moet staan in een kwaliteitshotel.


meer lezen

De Augurkenkoning uit het Oosten

Toen ik anderhalve week geleden arriveerde op onze ‘kantoorboerderij’ in Giesbeek was ik natuurlijk uitermate nieuwsgierig hoe alles in de tuin erbij stond na mijn lange afwezigheid die bijna zes weken had geduurd. Voordat ik op reis ging had ik om teleurstellingen te voorkomen mijn dochters al meegedeeld dat waarschijnlijk onze moestuin door de droogte het loodje zou leggen en mijn verwachting was dan ook dat ik een verzameling verdorde groenteplantjes aan zou treffen. Maar niets was minder waar! De kleine augurkenplantjes van voor me vertrek waren tot volwassen exemplaren uitgeroeid en droegen zelfs ‘vruchten’. Grote augurken lagen onder de stengels en bladeren die de gehele grond overwoekerden en waren klaar om geoogst te worden. 

Ik wist niet wat ik zag als stadsjongen en op z’n Amsterdams gezegd waren deze joekels geschikt om ‘zure bommen’ van te maken. En zo zouden we begin deze week ook het hele procedé doorlopen om ze hier voor geschikt te maken. We kochten grote weckpotten die we met kokendheet water schoonmaakten. Naast natuurazijn werden er nog meer ingrediënten ingeslagen waaronder paprika’s, peperkorrels, mosterdzaadjes, Spaanse pepertjes, die tezamen met de rijpe augurken door ons werden ingemaakt. 


meer lezen

Daar gaat een lichtje branden

Afgelopen jaren schreef ik regelmatig over waarom ik me zo op mijn gemak voel in bepaalde kwaliteitshotels en daarbij gaf ik aan dat dit door een combinatie van factoren. Zonder nou weer al de zaken op te noemen die voor mij in een hotel belangrijk zijn kan ik toch nog wel één cruciaal fenomeen benoemen dat een grote rol speelt in het gevoel dat je als gast krijgt in een hotel en dat is het lichtgebruik. 

Het is me al vaak overkomen dat ik in een prachtig hotel arriveerde met alles erop en eraan, maar waarbij ik echt een afknapper kreeg door het afschuwelijke elektrische licht dat men gebruikte om alle ruimtes hel te verlichten. 

Het is in eerste instantie wellicht moeilijk in woorden uit te leggen wat ik precies met ‘verkeerd’ lichtgebruik bedoel maar misschien kan ik het best termen als ‘koud’ en ‘onsfeervol’ gebruiken als ik spreek over de onjuiste manier van verlichten. Soms is er in een hotel sprake van fel schijnende lampen die een ruimte te hel maken en waarbij je meer het gevoel hebt dat je in hal van een fabriek of ziekenhuis staat dan in een luxe lobby van een vier- of vijfsterrenhotel. 


meer lezen

Prachtige musea bij onze oosterburen

Wat heeft Duitsland toch prachtige musea! Dat heb ik de afgelopen week weer eens mogen ondervinden tijdens mijn verblijf in het land van onze oosterburen. Verleden week schreef ik al over de tijd die wij recent met de groep van KUNSTSTAD in Bremen doorbrachten. Daar bezochten we onder meer met elkaar het Paula Modersohn-Becker Museum, dat aan de gelijknamige Duitse modernistische kunstenares gewijd is en dat een onderdeel is van de karakteristieke Böttcherstraße die in opdracht van mecenas en koffiemagnaat Ludwig Roselius in de jaren ’20 van de twintigste eeuw gebouwd is. Het Paula Modersohn-Becker Museum staat in verbinding met Ludwig Roselius Museum, waar de genoemde rijke industrieel de rest van zijn kunstcollectie tentoon heeft gesteld, waaronder werken van Lucas Cranach de Oudere. Zeer bijzonder zijn hier de portreten die Cranach van zijn vriend, de kerkhervormer Maarten Luther en zijn vrouw Katharina von Bora heeft gemaakt. In een prachtige ambiance kan men hier in het centrum van Bremen dus twee interessante musea bewonderen. 

Wat nog bijzonderder was was dat ons hotel ook deel uitmaakte van de totaalarchitectuur van de Böttcherstraße.


meer lezen

Een watersnoodramp

Het is bij elke bestemming die wij bezoeken telkens weer afwachten, of we in ons vier- of vijfsterren hotel waar we verblijven een bad of een douche in de badkamer hebben. Of is er zelfs naast een ligbad ook nog een aparte doucheruimte aanwezig? Dit laatste is altijd heel prettig want dan kun je een keuze maken waar je gebruik van wilt maken.

Het is als kwaliteitshotel natuurlijk lastig om elke gast honderd procent tevreden te stellen, ook als het gaat om de lichamelijke verzorging. De ene gast heeft meer behoefte aan een snelle douchebeurt en de ander neemt het er lekker van tijdens een vakantie en gaat uitgebreid in de ‘wastobbe’ liggen. 

Ik zelf gebruik vrijwel nooit het bad want ik word altijd een beetje ongeduldig als ik ‘zomaar’ in het warme water lig, maar voor de kinderen is een bad wel weer ideaal. Een separate douche en bad is dus de beste optie voor ons gezin, maar ik kan me eigenlijk in allerlei varianten wel aardig vinden. 

Wat ik echter het belangrijkste vind is de veiligheid in de badkamer en dan heb ik het met name over het voorkomen van valpartijen doordat het door nattigheid nog al eens glibberig kan zijn. Er zijn verschillende eenvoudige manieren om de veiligheid te vergroten, het beste voorbeeld vind ik het plaatsen van handels aan de muur bij de badkuip zodat je je kunt vasthouden. 


meer lezen

Er waren eens vier stadsmuzikanten

Al enkele dagen ben ik in het prachtige Bremen en als ik de naam van die stad noem dan zal bij velen direct het beroemde sprookje van de ‘Bremer Stadsmuzikanten’in de gedachten schieten. Het aloude sprookje is trouwens niet geschreven door de Gebroeders Grimm, echter het werd al vele eeuwen aan de kinderen (mondeling) verteld en het is uiteindelijk slechts op papier gezet door de gebroeders Grimm en vervolgens uitgegeven tezamen met nog meer oude vertellingen. 

Het oeroude verhaal gaat over vier dieren, namelijk een ezel, een hond, een kat en een haan, die allen afgedankt werden door hun eigenaren en elkaar één voor één toevalligerwijs ontmoetten. Ze besluiten om muzikant in de stad Bremen te worden en tijdens hun tocht daar naar toe komen ze langs een huis waar een aantal rovers wonen. Omdat ze ontzettende honger hebben weten ze door op elkaar te klimmen de rovers uit het huis te verjagen, die denken namelijk dat er een spook voor het raam staat, en zo een uitgebreide maaltijd en lekkere slaapplaats te bemachtigen. Aan het einde van het verhaal blijven de vier vrienden in dit huis wonen. Weliswaar is het verhaal natuurlijk veel uitgebreider dan ik hier in een paar zinnen aangeef, maar een feit is dat ze nooit in de stad Bremen aankomen. 


meer lezen 0 Berichten

Hoor wie klopt daar

Laatst zei één van deelnemers van onze kunstreizen dat er, toen ze de avond ervoor na het diner op haar hotelkamer was aangekomen, op haar deur werd geklopt. Ze verwachtte eigenlijk zo laat op de avond geen bezoek en was dus enigszins verbaasd dat er iemand voor haar deur stond. Het bleek ‘goed volk’ te zijn, want het was het kamermeisje dat klaar stond met een aantal schone handdoeken en twee heerlijke chocolaatjes. Ook bleek ze een kaartje bij zich te hebben met de weersvoorspelling van de volgende dag daarop aangegeven.   

Ik legde haar uit dat deze dame van de housekeeping langs was gekomen voor de zogenaamde ‘turn down service’. Verleden week vertelde ik al uitgebreid over deze aardige dienstverlening in een hotel. Toen ik zelf vele jaren geleden echter voor het eerst met deze service kennis maakte was ik ook enigszins verrast. Natuurlijk wist ik dat in een goed vier- en vijfsterrenhotel elke ochtend je hotelkamer grondig wordt schoongemaakt, je bed wordt opgemaakt, je handdoeken worden verschoond, de minibar wordt aangevuld en nog veel meer zaken worden gedaan om je hotelkamer weer spik en span te krijgen. Echter op een avond kwam ik erachter dat er wederom iemand in mijn hotelkamer was geweest, want de gordijnen waren dicht getrokken, het laken van mijn bed was aan de bovenzijde een beetje opengeslagen en er lag een snoepje op mijn kussen met een briefje er bij waarop de hotelstaff mij een goede nacht wenste (lees hier mijn blog van verleden week hierover). 


meer lezen

Geef mij maar alle dagen zon

Op dit moment geniet ik van een prachtig uitzicht over Berlijn. Vanuit de lounge op de tiende verdieping van mijn hotel nabij de Potsdamer Platz heb je echt een fenomenaal panorama over de Duitse hoofdstad. Ik ben hier omdat ik op doorreis ben van het Spaanse Valencia naar de Noord-Duitse stad Bremen. Afgelopen week hebben we een geslaagde reis in Valencia afgerond en ik ben me aan het opmaken voor de bijzondere KUNSTSTAD-reis naar de Duitse Hanzesteden Hamburg en Bremen. 

De hele week heeft de thermometer in Valencia rond de 30 graden celcius aangegeven, daarbij was het meest van de tijd de hemel helder blauw en deed de zon enorm haar best. Het zijn gangbare temperaturen deze tijd van het jaar in dit deel van Spanje en daar kan ik ook erg van genieten. Het is trouwens een ander soort warmte dan we in Nederland (heel) soms wel eens hebben en dan spreken we bij ons over een hittegolf, terwijl het hier in Valencia ‘normaal’ is. 

Natuurlijk ga je je vanzelf anders gedragen bij dit warme weer en is ook voor mij een lange middagpauze op het warmst van de dag, bekend als ‘siesta’, bijna een vanzelfsprekendheid. 


meer lezen

Turn down service

Wat is er tijdens je verblijf in een hotel nou anders dan waneer je thuis bent? Eén van de meest voor de hand liggend dingen is natuurlijk de luxe dat je even niet hoeft na te denken over het schoonmaken van je kamer. Elke dag komt in een hotel iemand van de afdeling Housekeeping met een emmer met sopje, een stofzuiger en schoonmaakdoekjes langs om je hotelkamer netjes aan kant te maken. Wat een heerlijkheid is dat! Je hoeft geen boodschappenlijstje te maken waarop items als toiletpapier, schoonmaakmiddel en zeepblokjes voor de vaatwasser staan. Dit wordt allemaal voor je geregeld. Je hoeft er zelfs niet bij stil te staan of je die avond de vuilniszak buiten moet zetten, want bij de dagelijkse schoonmaak hoort natuurlijk ook het legen van de prullenbakken en dergelijke. Allemaal zaken die je verblijf anders maken dan thuis en waardoor je zo van je welverdiende vakantie kunt genieten.

Toen ik van de week mijn hotelkamer in Valencia weer binnen kwam was het dan ook een goed gevoel dat alles weer spik en span was. 


meer lezen

Het kost wat, maar dan heb je ook wat!

Nadat ik de afgelopen weken tweemaal een poosje in Bilbao heb vertoefd, afgewisseld met een boeiend intermezzo in Toledo en Madrid, bevind ik me nu al weer enige dagen in het prachtige Valencia. Ik geniet met volle teugen van wat deze mooie Spaanse stad te bieden heeft. Ik ben hier de afgelopen jaren al talrijke keren geweest, echter de stad gaat mij nog lang niet vervelen want er is zoveel te zien en te beleven.

Valencia is qua grootte de derde stad van Spanje (na Madrid en Barcelona), maar dat merk je eigenlijk in positieve zin niet. Ik bedoel dat je niet het gevoel hebt dat je in een enorme drukke metropool bent, maar eerder in een vriendelijk rustig provinciestadje met zelfs wat dorpse invloeden. Dat laatste uit zich onder meer in de sfeer die heerst op allerlei stadspleintjes in het centrum van de stad. De gemoedelijke manier van omgang van de Valencianen, aangevuld met het mooie zomers weer, maakt het een heerlijke plek om eigenlijk op alle momenten van het jaar te vertoeven. 

Toch heeft Valencia ook grootstedelijke allure en dat zie je onder meer terug bij de zogenaamde Ciudad de las Artes y las Ciencias oftewel de Stad van de Kunst en Wetenschap.


meer lezen

Een bijzonder hotelconcept

Toen we een aantal jaar geleden weer eens voor een mooie reis van KUNSTSTAD vertrokken vanaf Schiphol, hoorde ik dat één van de deelneemsters besloten had om de avond voorafgaande aan de reis al in een hotel op het luchthaventerrein te overnachten. Dit deed zij om op deze manier de volgende ochtend ontspannen aan de vliegreis te beginnen. Na een relaxt hotelontbijt kon zij immers zo naar de vertrekhal lopen en dat scheelde een hoop gedoe in de ochtend.

Ik vond dat een ontzettend goed idee van haar. Toen ik tijdens de reis vroeg hoe zij de hotelovernachting beleefd had antwoordde ze dat het haar heel goed beviel om een dag eerder al naar Schiphol af te reizen, maar dat het betreffende hotel op de luchthaven haar erg was tegengevallen. Natuurlijk wilde ik weten waarom haar hotelervaring niet aan haar verwachtingen had voldaan. Ze vertelde me toen dat het betreffende hotel erg apart en buitengewoon modern was. De hotelkamer was klein, alle gebruikelijke faciliteiten waren aanwezig, maar volgens haar was het allemaal zeer onpraktisch. Zij vond onder meer dat de apparatuur in haar kamer moeilijk te bedienen was. Zij kreeg bij het inchecken namelijk een iPad in haar handen geduwd, waar ze onder meer de gordijnen mee dicht kon doen, het licht mee in kon schakelen en ook de televisie mee kon activeren. 


meer lezen

Kunst maakt een hotel nog bijzonderder!

Verschillende keren heb ik in Hospitalityblogs al eens geschreven over hoe je een nog grotere uitstraling aan je hotel kunt geven door middel van kunst. Geregeld kiest de hoteleigenaar ervoor om een designer het hotelgebouw te laten inrichten en die persoon nodigt dan vaak (hedendaagse) kunstenaars uit om schilderijen voor de hotelwanden te maken. Dit kan soms heel bijzonder zijn, maar het kan ook wel eens iets obligaats hebben en zelfs een allegaartje worden. En wat nou als je als hotelgasten niet van moderne kunst houdt? Heel bijzonder is het dan ook dat er hotels zijn die door allerlei gunstige omstandigheden de mogelijkheid hebben om de hotelmuren met oude kunst op te sieren.

Het hotel dat ik uitgekozen heb voor de Madridreis en waar Marcel toevallig deze week vertoefde, is zo’n plek waar hele bijzondere historische kunstschatten het hotelinterieur decoreren. Meer dan honderd Romeinse mozaïeken, die stammen uit de tweede eeuw voor Christus tot de zesde eeuw na Christus, zijn er in het hotel te zien. Niet alleen in de algemene ruimtes zoals de lobby en de ontvangstzalen zijn deze mozaïeken te bewonderen, maar ook in de hotelkamers hangen ze aan de muur. Heel bijzonder om ’s avonds onder zo’n oudheidkundige schat in slaap te vallen en dat maakt het verblijf in dit hotel toch wel heel bijzonder.


meer lezen

Een beroemde Griekse kunstenaar in Toledo

De stad Toledo was mijn eerste reisbestemming van deze week. Terwijl het reisgezelschap van de KUNSTSTAD-reis naar Bilbao onder deskundige begeleiding van Judith naar de Rioja-wijnstreek ging, vloog ik al naar Madrid om daar met een gereedstaande taxivan naar het zuidelijker gelegen pittoreske Toledo te rijden. Na een autorit van ongeveer vijf kwartier arriveerde ik in mijn aangename viersterrenhotel genaamd ‘El Pintor El Greco’. De naam van dit centraal gelegen hotel is een verwijzing naar de beroemde 16de eeuwse schilder Domenikos Theotokopoulos, die in Spanje beter bekend is als El Greco, en die meer dan 37 jaar in Toledo werkzaam is geweest. El Greco kwam oorspronkelijk uit Griekenland, namelijk van het eiland Kreta en vandaar ook dat de Spanjaarden hem de bijnaam ‘De Griek’ gaven. El Greco kwam via een omzwerving via Rome en Venetië, waar hij onder andere les kreeg van Titiaan, op een geven moment in Spanje terecht alwaar hij populair werd bij allerlei hoogwaardigheidsbekleders.

De schilderijen van El Greco zijn heel herkenbaar want ze onderscheiden zich van collega-kunstenaars uit die tijd door de langgerekte vormen en de expressieve kleuren. Zijn manier van werken is mede de reden geweest om de periode van de laat-renaissance de naam maniërisme te geven. 


meer lezen

Ouderwets kassie kijken

Ik kijk er zelden of nooit naar, alhoewel ik er alle gelegenheid toe heb. Maar of ik nu wil of niet, ik word toch continu tijdens al mijn reizen met het apparaat geconfronteerd. In alle soorten en maten zijn ze voorhanden in elk hotelkamer waar ik kom en soms heb ik de beschikking over meerdere tegelijk. Bijna in elk vier- en vijfsterrenhotel waar ik verblijf staan ze in alle openbare ruimtes zoals bij de receptie, in de lobby, in de bar en zelfs in het restaurant tref je ze aan. Je snapt waarschijnlijk wel waar ik het over heb; namelijk televisies. Waar zouden we vandaag de dag zijn zonder een kijkbuis, dus hotels kunnen daarin niet achter blijven, sterker nog zij voldoen ruimschoots aan de (eventuele) behoefte om televisie te kijken.

Gek genoeg, moet ik zeggen dan ik sinds een aantal jaar, anders dan vroeger, niet of nauwelijks nog naar televisie kijk en dat bevalt mij eigenlijk uitstekend. Des te meer valt het me op dat ik in hotels omringd word door talloze televisietoestellen. Zoals ik al aangaf kan een kwaliteitshotel waarschijnlijk niet meer zonder en is er natuurlijk minimaal één in de hotelkamer te vinden en daarbij ook op allerlei andere plekken in het hotel. En je hoeft er tegenwoordig eigenlijk ook nooit echt naar te zoeken, want de afmetingen van de platte beeldbuizen zijn zo enorm dat je ze niet over het hoofd kan zien. 


meer lezen

Het Bilbao-effect

Verleden week heb je al in onzeTravel Tales kunnen lezen dat we ons momenteel bevinden in Bilbao. Met veel enthousiasme schreef ik al over de opvallende luchthaven van Bilbao, die door de gerenommeerde Spaanse architect Santiago Calatrava ontworpen is. De architectuur op het vliegveld van de Baskische hoofdstad is slechts een ‘opwarmertje’ voor de liefhebber van bouwkunst want als je uiteindelijk het centrum van Bilbao nadert dan word je echt getrakteerd op allerlei verschillende hoogtepunten uit de recente bouwkunstgeschiedenis; indrukwekkende creaties van beroemde hedendaagse architecten zoals onder meer Phillip Starck, Cesar Pelli, Arata Isozaki, Norman Foster en wederom van Calatrava zijn er in het stadshart van Bilbao te zien. Maar waarschijnlijk het allerbelangrijkst moderne stukje bouwkunst is het Guggenheim Museum ontworpen door de Canadees-Amerikaanse architect Frank O. Gehry. 

Dankzij de opvallende creatie van Gehry aan de rivier de Nervión heeft de stad Bilbao eind twintigste eeuw een enorme verandering ondergaan. Bilbao moest het ooit van de (scheeps)industrie hebben, maar in de loop van de ’70 jaren ging het steeds slechter met deze bedrijfstak en eind jaren ’80 lag de scheepsbouw in Bilbao volledig op zijn gat. De stad zag er mistroostig uit met vervallen fabrieken en loodsen, roestige hijskranen die hun functie hadden verloren. Het jongere deel van de bevolking trok langzaam weg om zijn heil ergens anders te zoeken en van de Baskische hoofdstad was slechts nog een ‘schim’ over.


meer lezen

Een luchthaven om trots op te zijn

Na een comfortabele vlucht arriveerde ik eergisteren in de namiddag in de Baskische hoofdstad Bilbao. De eerste indruk kreeg ik vanzelfsprekend van de luchthaven alhier die echt een magnifiek stukje bouwkunst is. Natuurlijk mag ik niet klagen over onze nationale luchthaven Schiphol maar ik mag toch onomwonden zeggen dat dit een erg groezelig doolhof is dat hoofdzakelijk bestaat uit allerlei gangen en pieren, waarbij het meestal ook nog eens ontzettend druk is met een onaflatende stroom passagiers wat het er niet overzichtelijker op maakt. Daarbij is er op Schiphol altijd wel ergens een verbouwing gaande die, hoe goed bedoeld ook, voor extra chaos op onze luchthaven zorgt. 
Tja, en nu ik toch even mijn negatieve gedachten over Schiphol spreekwoordelijk op tafel leg kan ik zeggen dat ik vind dat er ook niet echt sprake is van een mooi architectonisch ontwerp van het hele Nederlandse vliegveldcomplex. Het is meer een organisch door de jaren heen gegroeid ‘geheel’ waar telkens weer wat bijgebouwd is. Het valt mij op dat deze uitbreidingen met name uitgevoerd zijn in de vorm van relatief lage gangetjes met lelijke systeemplafonds die ook nog niet eens uniform zijn. Echter ik krijg de indruk dat Schiphol, uitgezonderd stroomstoringen of andere calamiteiten, redelijk goed in dit ‘labyrint’ functioneert en dus moet ik het hier als (bouw)kunsthistoricus mee doen.
Heel anders ervaar ik het als ik op andere internationale luchthavens aankom, zoals eergisteren op ‘Aeropuerto de Bilbao’. Dit is echt een vliegveld met allure en een heuse attractie voor de liefhebbers van mooie architectonische ontwerpen. Het begint al direct als je de deur van het vliegtuig uitstapt met de vliegtuigslurf; op een slanke witte console rust een strakke metalen brugconstructie die een reeks ramen heeft die in een esthetische halve boog lopen. Als je de slurf vervolgens uitgewandeld bent dan kom je in een grote hoge overzichtelijke ruimte die je leidt naar het hoofdgebouw, die bestaat uit twee slanke symmetrische terminals in de vorm van twee vleugels. 


meer lezen

Midden in het centrum

Terwijl ik uitkijk op het belangrijkste plein midden in het centrum van Bilbao denk ik aan de ideale stedenreis. Al meer dan twintig jaar organiseer ik samen met Marcel reizen naar talrijke bijzondere steden in Europa (en soms zelfs naareen stad in Amerika zoals New York en Washington). Ons motto is de kunst van belevenen dat doe je naar onze mening het beste als je midden in het centrum van de te bezoeken stad verblijft. Alleen dan ‘adem’ je zogezegd de atmosfeer van die speciale plek in en op die manier voel je pas goed hoe zo’n stad is. Daarbij zijn de beroemde bezienswaardigheden en de bekende musea meestal slechts op enkele tientallen meters van je vandaan en dat verhoogt ook het reisgenot. 

Dus de centrale plek van het kwaliteitshotel is al jarenlang één van onze belangrijkste reiskenmerken waar we ons met veel plezier aan houden. Soms kijken we wel eens naar de informatie van andere reisorganisaties die vaak verhuld zeggen dat ze tijdens hun betreffende reis in een ‘goed’ hotel ‘nabij het centrum’ zitten. En mooi zijn dan bij die genoemde reisfirma’s ook de zinsneden in hun reisbeschrijving als ‘slechts enkele metrohaltes van het centrum en de bezienswaardigheden’. 


meer lezen

Fluitenkruid en Passiebloem

Een heuse bloemenzee openbaart zich momenteel rondom onze ‘kantoorboerderij’ in Giesbeek. Een deel van de bloeiende planten hebben wij zelf in de afgelopen weken in de tuin gezet en een ander deel kwam spontaan uit de grond. Zo’n plant die ineens in groten getale op ons erf begon te groeien is het fluitenkruid. Prachtige witte bloemen bekronen de lange groenen stengels en de talrijke fluitenkruidplanten vormen op sommige plekken rondom ons kantoor echte mooie wit-groene hagen. 

Het fluitenkruid staat meestal in bloei rond Pinksteren, wat het trouwens afgelopen weekend was. In lang vervlogen tijden vierde men tijdens deze periode het zogenaamde voorjaarsfeest. Pas nadat wij in onze contreien tot het Christendom bekeerd werden is men ons heidense Germaanse voorjaarsfeest Pinksteren gaan noemen. Dit is trouwens niet vreemd want oorspronkelijk was Pinksteren ook bij de Joden, evenals het Loofhuttenfeest, een landbouw- of oogstfeest. Op die dag vierde het joodse volk het binnenhalen van de eerste vruchten van het veld: ook wel de ‘eerstelingen van de tarwe’ genoemd. Pinksteren was dus oorspronkelijk voor zowel de Joden als voor Germaanse stammen een dankdag voor de rijkdom die de landbouw bood.


meer lezen

Verbeter de wereld, begin bij de hospitality

Bijna alle kwaliteitshotels doen tegenwoordig mee met de trend om verantwoord te ondernemen. Zo poogt men allemaal een steentje bij te dragen aan de bescherming van het milieu. 

Er zijn natuurlijk veel ‘ingeburgerde’ acties die je als hotel in dit kader kunt ondernemen. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de kaartjes of stickers over het milieu die in de badkamer van je hotelkamer hangen en die je tegenwoordig eigenlijk wel in elk hotel ziet. Ik vermoed dat je ze ook wel eens aangetroffen hebt tijdens jouw hotelverblijf in binnen- of buitenland. Op deze kaartjes staat de mededeling geschreven dat het aan te bevelen is dat je je handdoek hergebruikt en niet slechts na één afdroogbeurt al ter verschoning aanbiedt. Je kunt kenbaar maken dat je de handdoeken nogmaals wil gebruiken, door ze weer op te hangen aan de haakjes of aan de speciaal daar voor geschikte radiator en ze dus niet nonchalant op de grond of in het bad te gooien. Het personeel van de afdeling housekeeping weet door de bovengenoemde handeling dat ze deze handdoeken in de kamer kunnen laten hangen en ze dus niet in de wasmand met vuile was hoeven te gooien. Het kan natuurlijk een behoorlijke hoeveelheid wasgoed schelen als vele gasten er voor kiezen niet dagelijks hun hotelhanddoeken te laten verschonen. Volgens sommige mededelingen op de informatiefolders die in de hotelbadkamer hangen zou deze actie flink het milieu sparen. 


meer lezen

Voor goede wijn hoef je niet ver te zijn

De omgeving van ons kantoor lokt echt uit om op ontdekkingstocht te gaan. Dat doe ik dan ook erg graag en, mede door het zomerse voorjaarsweer, heb ik deze weken fietsend al heel wat van de omgeving gezien. Heerlijk op de pedalen van de ene plek naar de andere, zoals ik voorheen hele stukken te voet aflegde door Amsterdam. Natuurlijk ben ik me er van bewust dat er binnenkort al weer allerlei trips voor mij naar het buitenland staan aan te komen. En daarnaast denk ik tijdens mijn recente fietstochten aan de voorjaarscursus die ik dit weekend geef in Breukelen. Eergisteren dacht ik ‘laat ik het aangename met het nuttige combineren’ en de wijn voor de twee proeverijen van de genoemde cursus hier in de regio kopen. De eerste wijnboerderij die ik wilde bezoeken bevond zich in de omgeving van het historische plaatsje Doesburg. En alhoewel ik dit stadje niet zou aandoen, was de hoge kerktoren van Doesburg wel een uitstekend baken ter oriëntatie. 

Vrij spoedig passeerde ik een mooi landhuis genaamd ‘huis Bingerden’, dat volgens het informatiebord dat er voor de oprijlaan stond in het jaar 970 al in een oud historisch document genoemd werd. 


meer lezen

Ik zoek contactpunten

Tegenwoordig hebben we bijna allemaal de behoefte om, ook tijdens het reizen, voortdurend bereikbaar te zijn per mobiele telefoon, tablet of laptop. Ook hebben we een elektrische tandenborstel bij ons, onze föhn van thuis gaat in de koffer en andere apparatuur die op stroom werkt behoort tot onze reisbagage. Al deze apparaatjes dienen opgeladen te worden en als we in een hotel verblijven hebben we als hotelgast in een kamer dus behoefte aan een goedwerkend stopcontact!

Als je op reis gaat naar het buitenland kom je echter geregeld in landen waar de stopcontacten er net even anders uitzien dan in Nederland en waar je dus met geen mogelijkheid je stekker in het stopcontact kunt krijgen. Uiteraard heb ik het wel eens geprobeerd en dacht met een beetje harder duwen, of door een enigszins wrikkende beweging te maken wel succes te hebben. Maar helaas, mijn stekker wilde echt contact niet in. 

In vele Europese landen zijn stopcontacten gelukkig vaak hetzelfde als in Nederland, maar er is ook een aantal bestemmingen zoals het Verenigd Koninkrijk, Ierland of Italië waar dat niet het geval is. 


meer lezen

Ik zie Washington helemaal voor me!

Door een samenloop van omstandigheden hadden we recentelijk besloten dat Judith, met al haar reiskennis en ervaring, alleen de speciale KUNSTSTAD-reis naar Washington zou gaan begeleiden. Ik zou samen met mijn dochters op de (kantoor)boerderij in Nederland blijven en zeer nauw contact met Judith houden. Mijn rol zou bij deze reis, als ik toch was mee gegaan, zeer bescheiden zijn geweest want tijdens deze Amerika-trip stonden allerlei afspraken met museumdirecteuren en (hoofd)conservatoren in musea op het programma. Deze prominenten uit de kunstwereld wilden met veel genoegen onze reisgroep welkom heten en over hun collecties vertellen. Tja, dan was er voor mij vanzelfsprekend geen taak als rondleider tijdens deze reis weggelegd en was ik zelfs een beetje ‘overbodig’.

Echter zogezegd is het tegenwoordig mogelijk om gevoelsmatig heel nauw bij zo’n reis betrokken te zijn ook al ben je niet op de plaats van bestemming. Zo zag ik voortdurend prachtige foto’s doorkomen op mijn computer, praktisch een real live weergave van wat Judith en de groep op dat moment meemaakten want zo snel Judith fotografeerde zag ik het vaak al op mijn laptop! 


meer lezen

Bent u niet tevreden over de service?

Een beetje verbaasd keek ik afgelopen week op toen de dame van het ontbijtrestaurant bij het afrekenen aan me vroeg of ik niet tevreden was over de service. Wellicht door het vroege tijdstip was ik even van mijn à propos en begreep niet direct waar ze het over had. Oh ja, ik was in de hoofdstad van de Verenigde Staten en daar is het, net als in de rest van Amerika trouwens, belangrijk dat je in elk horeca-etablissement een niet geringe fooi geeft. Dat wil zeggen dat je maar liefst minimaal 15 procent bovenop het bedrag dat op de bon staat ‘moet’ betalen. Het is een gebruik waar met name toeristen uit Europa erg aan moeten wennen. Voor ons is immers het geven van een fooi een blijk van waardering en zeker geen plichtmatigheid.

Ik vertelde de serveerster dat ik best tevreden was en zoals het Amerikaanse gebruik betaamt gaf ik vervolgens ook de 20 dollar fooi waar ze zogenaamd ‘recht’ op had. 

Zoals je kunt lezen verschillen sommige gebruiken in de horeca en hospitality in Amerika op sommige vlakken behoorlijk met de Europese normen en waarden. Ik heb mijzelf, toen ik dit ‘verplichte fooien’ voor het eerst meemaakte, zo’n twintig jaar geleden, wel eens verder hierover geïnformeerd. 


meer lezen

Een schitterend Nederlands landschap

Normaal reis ik door plekken in Europa die ver afgelegen zijn van mijn vaderland, echter sinds wij vertoeven in onze ‘kantoorboerderij’ in Giesbeek ben ik ook regelmatig op pad in het oosten van Nederland. Het landschap hier in de provincie Gelderland is gevarieerd; weilanden wisselen zich af met hagen en bosschages, kleine dorpjes en gehuchten zijn er te vinden, de rivier de IJssel met z’n groene uiterwaarden en een prachtig panorama over de horizon dat gedomineerd wordt door de nabij gelegen Veluwezoom, wat voor een schitterend uitzicht zorgt. 

Het kantoor van KUNSTSTAD ligt op de grens van twee kleine dorpjes in de bovengenoemde streek, vanuit het raam van mijn werktafel zie ik een officiële plaatsnaambord ‘Giesbeek’met een rode streep er doorheen, dat betekent dat je vanaf die plek deze dorpskern verlaat. Vervolgens ligt een stukje verderop het gehucht Lathum, waar ik  de laatste tijd regelmatig doorheen rijd. Beide plaatsjes liggen aan een grote recreatieplas genaamd Rhederlaag, die onder meer bestaat uit de Lathumse Plasen de Gieseplas. Dit waterrijke gebied is door menselijke activiteit ontstaan; door twee meanders in de IJssel was hier veel rivierklei te vinden en werd hier vele honderden jaren klei gedolven om bakstenen van te maken. 


meer lezen

Bloemen houden van mensen

De lente is inmiddels goed begonnen in Nederland en talrijke bomen staan vol in de bloei; overal fruitbomen met witte en roze bloesems, ook de seringenboompjes voor onze boerderij dragen prachtige witte bloemen en allerlei wilde bloemen en planten, waaronder het fluitenkruid, beginnen steeds meer te ontspruiten. Vlakbij ons kantoor kwam ik van de week een groot kleurrijk veld vol met schitterende tulpen tegen en ik merkte weer eens dat bloemen en planten een positieve invloed op mensen hebben en dat je er daadwerkelijk vrolijk van wordt. Dus het nut van ‘groen’ om de receptie van een hotel, in de lobby en de hotelkamer mee op te fleuren begrijp ik helemaal. 

Er zijn keren geweest dat ik echt buitengewoon onder de indruk was van de prachtige bloemstukken die in een hotel stonden. In een mooi vijfsterrenhotel in Rome zag ik bijvoorbeeld ooit een man, het bleek de bloemist zelf te zijn, met een imposante vaas bloemen in de vestibule bezig. Hij haalde uitgebloeide exemplaren eruit en vulde de weelderige bos vervolgens aan met frisse nieuwe bloemen zodat het er echt heel sjiek en luxueus uitzag. 


meer lezen

Na het plassen, handen wassen!

Verleden week tijdens mijn bezoek aan Napels bezocht ik geregeld de toiletten van de bar en die waren gelukkig luxueus en schoon. Toen ik mijn handen stond te wassen functioneerde alles naar behoren en kon ik na afloop mijn handen, zoals het hoort, keurig afdrogen. Ik ben altijd een beetje pietluttig als het om die dingen gaat. Allereerst vind ik het belangrijk dat de kraan van de wastafel in het toilet een goede straal water geeft. Niet te weinig en niet te veel, maar natuurlijk helemaal niet ineens een stoot water zonder dat je dat verwacht. Dat laatste is me namelijk wel eens overkomen en toen waren niet alleen mijn handen en armen ineens kleddernat, maar ook mijn broek en shirt zaten onder het water. Ik moest toen denken aan de komische sketch van het Britse komische typetje ‘Mister Bean’ die dit ook eens meemaakte. Hij schaamde zich toen rot omdat het door de enorme watervlek op zijn kleding leek alsof hij in zijn broek had geplast. Hij probeerde toen uit wanhoop zijn broek droog te blazen met de ‘blower’ die naast de wastafel hing. Dit leidde in de film tot een nog grotere hilarische situatie, want andere bezoekers van het toilet schrokken zich dood en vroegen zich af wat ‘Mister Bean’ met zijn kruis zo hoog bij het droogblaas apparaat stond te doen. 


meer lezen

“Het leven is een schouwtoneel”

Terwijl ik momenteel uit mijn raam van onze ‘kantoorboerderij’ kijk geniet ik onder meer van de prachtige bloesems in de fruitbomen die het gebouw omringen. Het is inmiddels schitterend zomerweer in Nederland en het klimaat doet niet onder voor de weersomstandigheden die we verleden week in Zuid-Italië hadden. Want zoals je de afgelopen tijd gelezen hebt vertoefde ik recent bijna twee weken in Napels en zag daar zowel voor mij bekende bezienswaardigheden, echter ook nieuwe dingen kwamen op mijn pad. Afgelopen zondag bezocht ik zo’n nieuwe hotspot voor mij in Napels, namelijk het Teatro San Carlo

Regelmatig was ik in de afgelopen jaren al langs dit wereldberoemde theater midden in het centrum van Napels gewandeld en ik begreep uit allerlei bronnen dat het interieur echt heel bijzonder moest zijn, echter het kwam er maar steeds niet van om het eens van binnen te bewonderen. Ik had natuurlijk een kaartje voor een concert of opera kunnen boeken maar telkens als ik Napels bezocht was er helaas geen (interessante) muziek- of operavoorstelling. Dit keer besloot ik om me aan te melden voor een rondleiding door dit eeuwenoude muziekgebouw, het stamt namelijk uit 1737, en zo kon ik van dichtbij kennisnemen van de overweldigende ambiance. 


meer lezen

“Geen mens gaat voortijdig naar huis”

Laatst las ik een toepasselijk citaat op internet namelijk “Geen mens gaat voortijdig naar huis - tenzij de baas vroeg gaat”. De schrijver hiervan wilde eigenlijk zeggen dat de baas het goede voorbeeld geeft aan zijn medewerkers en ik ben het daar roerend mee eens. Ook in de hospitalitybranche gaat deze vlieger op en ik ben van mening dat de energie, de aanwezigheid en de uitstraling van de leidinggevende van eminent belang is voor de prestaties van de rest van het hotelpersoneel. 

Zoals je weet spendeer ik veel van mijn tijd in goede vier- en vijfsterrenhotels. Tijdens mijn verblijf regel ik meestal een afspraak met de directeur van het hotel en ben ik dus direct op de hoogte van wat voor persoon de general-manager van het betreffende hotel is. Mocht het niet makkelijk lukken om een afspraak met zo’n iemand te maken dan google ik in ieder geval even wie de persoon die de dagelijkse leiding heeft in mijn hotel op dat moment is. Mocht ik er ook op die manier niet achter komen dan doe ik navraag bij het hotelpersoneel en wordt het me op die wijze vaak wel duidelijk wie diegene is die aan het roer staat.  


meer lezen

Den Vaderland getrouwe!

Inmiddels ben ik al bijna een volle week in het prachtige Napels. Net als in Nederland is het hier in het zuiden van Italië volop lente en ik geniet dagelijks van onder meer de schitterende vergezichten die je hier in de stad hebt. Wederom heb ik, gelijk aan verleden jaar toen ik hier rond dezelfde tijd was, vanuit mijn hotel een adembenemend uitzicht op de vulkaan Vesuvius en alleen dat feit al maakt het verblijf in Napels heel bijzonder.

Terwijl ik door deze bekende dynamische stad wandelde werd ik voortdurend herinnerd aan de geschiedenis van dit intrigerende gebied. Verschillende vorstenhuizen uit den vreemden hebben de heerschappij in de lange geschiedenis over deze mooie stad gehad. Op het Palazzo Reale, dat midden in het centrum nabij de zee ligt staan reusachtige standbeelden van prominente koningen die hier ooit heer en meester waren. Mijn oog viel direct op Koning Karel V (1500-1558) want de 19de eeuwse beeldhouwer heeft hem weliswaar niet naar het leven echter toch enorm levensecht willen weergeven. Dat betekent dat de kunstenaar de historische schilderijen van Karel V goed heeft bekeken en daardoor de opvallende uitstekende Habsburgse kin ook op het sculptuur goed tot uitdrukking laten komen.


meer lezen

De Mysteries rond Pasen

Vandaag is het donderdag 5 april en kijk ik terug op een mooi paasweekend. De paashaas had op het erf rond onze ‘kantoorboerderij’ enorm veel gekleurde eieren gelegd en het was voor onze hele familie een behoorlijke toer om ze allemaal te vinden, maar de paasstemming zat er wel al goed in. Het paasgevoel werd nog eens vergroot tijdens de avondschemering want we roken de brandlucht van de paasvuren die hier in het oosten van Nederland een eeuwenoude tradities zijn. Een paar jaar geleden ben ik eens naar zo’n paasvuurplek toegegaan en ik zag toen dat men in het veld een enorme stapel met hout aanstak. Zo’n buitengewone brand in de avond ziet er mysterieus uit en behoort tot één van de heidense Germaanse lenterituelen. De herkomst van deze vaak gigantische vuren is een mysterie. Sommigen denken dat het oorspronkelijk bedoeld was als een Germaans vuuroffer, men verlangde na de winter naar warmte en licht. Het past uitstekend als viering van de overwinning van de lente op de winter.

De Germaanse lenterituelen hebben met name met vruchtbaarheid te maken en de meeste symbolen met Pasen zijn dan ook vruchtbaarheidssymbolen. Het mysterie rond het paasei heb ik verleden week in mijn Travel Tales al verklaard (klik hier voor dit verhaal) want, mits bevrucht, komt uit het ei nieuw leven. 


meer lezen

“Mij bekruipt, hoe weet ik niet, een zalig gevoel”

Met veel plezier en inzet ben ik altijd op zoek naar leuke plekken in Europese steden, naar een prettig en centraal gelegen kwaliteitshotel en naar de meest comfortabele manier om op die plaatsen te komen. Tijdens mijn vele reizen ben ik dus eigenlijk voortdurend bezig om mooie (vakantie)reizen, voor onze klanten, te bedenken en samen te stellen. Het is dan ook een soort beroepsdeformatie dat ik eigenlijk altijd aan het nadenken ben, waar ik ook ben, of de locatie geschikt zou zijn om hier tijdens een reis van KUNSTSTAD terug te komen. Zou onder andere het restaurantje waar ik op dat moment zit aardig zijn voor mijn gasten? Voldoet het hotel waar ik verblijf aan de eisen die ik stel aan een type hotel voor een KUNSTSTAD-reis?

Verschillende facetten van een goed hotel en gastvrijheid heb ik in de afgelopen jaren in de Travel Tales al beschreven, maar toch is de ideale reis niet altijd alleen op rationele gronden onder woorden te brengen. Een goed hotel bijvoorbeeld kan in eerste instantie aan veel van onze eisen en behoeften voldoen maar toch uiteindelijk niet geschikt zijn voor één van onze KUNSTSTAD-reizen. Waar ligt dat aan?


meer lezen

Alle komende dagen zijn een christelijke feestdag

Verleden week schreef ik al dat ik erg geniet van het uitzicht vanuit mijn raam van het nieuwe kantoor van KUNSTSTAD (klik hier voor dit verhaal). Het is een vermakelijk schouwspel om de talrijke verschillende vogels en andere bijzondere dieren druk in de tuin in de weer te zien. De laatste dagen vallen mij ook de hazen op die door de weilanden rondom onze ‘kantoorboerderij’ springen. In mijn fantasie hebben ze inmiddels mandjes op hun rug met bontgekleurde eieren erin want over enkele dagen is het Pasen.

Het ritueel dat dezer dagen door de (paas)hazen eieren worden ‘rondgestrooid’ en door de kinderen gezocht moeten worden behoort tot een heidensfeest dat onze verre voorouders, ver voor dat ze tot het christendom bekeerd werden, vierden rond deze tijd van het jaar. Dit heidense feest, waarvan de oorsprong onbekend is, vierden de Germanen ter ere van het opnieuw ontwaken van het leven. We eren de natuur, die na de winter, zijn vruchtbaarheid weer terug krijgt. Op deze manier is het mysterie rond het (paas)ei verklaard, want hier komt dus het nieuwe leven uit.

Toen het Germaanse lentefeest christelijk gemaakt werd, maakte men met een beetje ‘kunst en vliegwerk’ een link tussen het ei, dat dus voor nieuw leven stond, en het feest van de opnieuw tot leven gekomen Jezus Christus. En nu wordt dus rond deze periode de verrijzenis van Christus herdacht.


meer lezen

Ja, ook hier maken wij schoon!

Een van de belangrijkste zaken van een horecagelegenheid vind ik de hygiëne. Als een restaurant, bar of hotel vies is dan kunnen alle andere facetten nog zo goed zijn, maar dan vertrek ik het liefst altijd zo snel mogelijk.

Hetzelfde geldt voor de toiletten in restaurants en cafés. Het valt me vaak op dat de properheid hier vaak te wensen overlaat. Ik begrijp dat deze wc-ruimte door heel veel mensen gebruikt wordt en het bijhouden van de hygiëne op deze plek is daarom des te belangrijker. Medewerkers moeten naar mijn mening regelmatig de toiletruimte inspecteren, reinigen, opfrissen en aanvullen met noodzakelijke artikelen.

Ik heb voor mezelf een soort persoonlijke theorie gecreëerd, die ik tegenwoordig gebruik om de hygiëne van een horecazaak te testen: in mijn optiek is het zo dat het toilet van een gelegenheid laat zien hoe het verder met de kwaliteit en reinheid van het bedrijf is gesteld. Is de ‘kleine ruimte’ vuil, is er geen zeep en toiletpapier voorhanden of kun je je handen niet drogen, dan vertelt mij dit dat ik van de rest van het etablissement ook niet veel hoef te verwachten. 


meer lezen

Vogels kijken in de Achterhoek

Na vele weken in het buitenland te hebben vertoefd (onder meer in het mooie Parijs, Bonn, Hamburg en Bremen), dat natuurlijk in het kader was voor allerlei speciale kunstreizen die we onder de vlag van KUNSTSTAD organiseren, is het toch wel weer lekker om een tijdje in ons eigen Nederland door te brengen. Helemaal bijzonder is het feit dat wij met KUNSTSTAD sinds 1 maart jongstleden een nieuw kantoor hebben betrokken. Trouwe deelnemers weten dat wij in de afgelopen twintig jaar op allerlei locaties kantoor hebben gehouden. Wellicht weten sommigen nog te herinneren dat wij een mooi plek hadden op het KNSM-eiland in Amsterdam in het voormalige hoofdkantoor van de Koninklijke Nederlandsche Stoomboot Maatschappij (KNSM). Wij konden toen niet alleen onze administratieve werkzaamheden daar verrichten, maar we hadden ook een prachtige lezingzaal, de sjieke wachtruimte voor de passagiers genaamd ‘kompaszaal’, tot onze beschikking hadden. Daarna huurden we een tijdlang een kantoorruimte op Schiphol-Oost en met name het uitzicht dat we daar hadden over de landings- en startbanen maakte deze locatie voor ons erg uniek. Vooral als je zoals wij reizen organiseert is het natuurlijk geweldig om voortdurend vliegtuigen te zien opstijgen en landen.


meer lezen

Blijven sleutelen

Tijdens mijn recente verblijf in Parijs viel me weer iets speciaals op en dat ging over een eenvoudig klein voorwerp waar iedere hotelgast een exemplaar van krijgt uitgereikt. Je ontvangt namelijk als je incheckt bij een hotel vanzelfsprekend een kamersleutel, waar best wel wat over te vertellen valt. Tegenwoordig hebben de meeste moderne kwaliteitshotels een handig systeem van digitale sleutelkaarten. De receptiemedewerkers activeren een plastic kaartje ter grootte van een bankpasje waarmee je deur van je hotelkamer kunt openen. Ditzelfde kaartje heb je daarnaast ook vaak nodig om onder meer de lift te activeren en om de elektriciteit in je kamer in te schakelen. Dit is een efficiënt systeem en de tijd van grote ouderwetse sleutels met daaraan een pluim of een houten klos is dan ook voorbij. Althans voor KUNSTSTAD zoek ik efficiënte en gemoderniseerde hotels waar het handige sleutelkaartje eigenlijk onderdeel is van het hotelgemak.

In sommige gedateerde hotelletjes kom je nog steeds van die grote ‘sleutelgevaarten’ tegen. Ze hangen dan in een enorme kast achter de receptie, wat er trouwens niet erg opgeruimd en netjes uit ziet. Persoonlijk vind ik dat zo’n grote fysieke sleutel voor de gast een aantal nadelen heeft. Ten eerste neem je zo’n kolos niet zomaar mee in je zak of je handtasje. 


meer lezen

Doorspoelen doe je zo

Telkens vallen mij weer andere dingen op in de hospitality branche, dit keer intrigeerde het sanitair en het toilet in de hotels mij. Zo blijkt bijvoorbeeld het doorspoelsysteem van het toilet een boeiend studieobject. Er zijn namelijk talloze methodes om het toilet na gebruik door ‘te trekken’. Met name gemak maar ook hygiëne zijn hierbij belangrijke uitgangspunten. De meest hygiënische en gebruiksvriendelijk doortrekmethode vind ik het systeem waarbij je geen knop of vergelijkbaars met je handen hoeft aan te raken om de doorspoeling in werking te stellen. Er is in zo’n geval dan meestal sprake van een sensor die in eerst instantie ‘ziet’ dat er iemand arriveert en vervolgens ook weer constateert dat de persoon voor de sensor is verdwenen, om hierna het doortrekmechanisme zijn werk te laten doen.

Zo’n automatisch doortreksysteem zie je in hotels meestal bij de algemene toiletten op de begane grond die bedoeld zijn voor de bezoekers van de bar en/of de lobby. 

Dit handige systeem is helaas niet altijd volledig ‘waterdicht’ in zijn functioneren, weet ik uit ervaring. 


meer lezen

Paris, Je t’aime!

Parijs blijft voor mij als groot liefhebber, en natuurlijk ook als kenner, van kunst en architectuur een heerlijke stad! Wat is er in Parijs toch een hoop op dit gebied te zien en te beleven. Tijdens mijn verschillende wandelingen die ik deze afgelopen twee weken door de Franse hoofdstad maakte zag ik bekende gebouwen waar ik wederom enthousiast over werd en ook weer heel veel nieuwe architectuur die meer dan de moeite waard is om te bekijken.

Verleden week schreef ik al (klik hier voor mijn verhaal) dat het hotel waarin we verblijven in de wijk Bercy in het 12de arrondissement staat. Hier is op zich al veel te zien, maar als je verder wandelt vanuit deze Parijse buurt kom je steeds weer andere bijzondere dingen tegen. Zo liep ik afgelopen zondag vanaf mijn hotel onder een aantal viaducten door waar meerdere spoorlijnen overheen liepen. Dit waren de treinlijnen die naar de nabijgelegen treinstations van Gare de Bercy en Gare de Lyon lopen en daar hun eind- of hun beginpunt hebben, want Parijs kent immers alleen zogenaamde kopstations. Tegenwoordig heeft het centrum van Parijs, dus het gedeelte binnen de Boulevard Périphérique, nog ‘slechts’ zeven van deze kopstations. Ooit waren dit er veel meer, maar vanwege een uitstekend openbaar vervoernetwerk van metro’s en RER’s (metro-achtige treinen die gedeeltelijk onder de grond naar de buitenwijken gaan) werden de verouderde treinstations bovengronds opgeheven. 


meer lezen

Wilt u een glas wijn van het huis?

Niets is zo lekker om na een heerlijke culturele dag met een uitgebreid kunstprogramma nog een glaasje wijn in de hotelbar te drinken. Eén van de vele criteria van onze hotelkeuze voor al onze reizen is het feit dat er in ons hotel een gezellige hotelbar dient te zijn waar men na een intensieve plezierige dag met elkaar onder genot van een heerlijk wijntje nog even kan bijpraten.

In dat kader valt me de laatste tijd wat op en dat is dat de prijzen in heel Europa voor een (normaal) glas wijn zo enorm hoog zijn geworden. Meestal is in de hotelbar een eenvoudig glaasje witte of rode huiswijn rond de zeven euro en geregeld gebeurt het dat ik er zelfs negen euro of meer voor moet betalen. De hoge prijzen voor een glaasje wijn kunnen natuurlijk kenmerkend zijn voor de tijd waarin wij leven want in de Amsterdamse horeca, waar ik regelmatig café’s en restaurants bezoek, zie ik dat een wijntje vaak ook al niet meer onder de vijf euro te krijgen is. En het is gebruikelijk dat hotelbars iets duurder zijn dan de gangbare horecaprijs, dus dan zit je zogezegd al snel aan de zeven euro in een hotel.  

De meeste van onze klanten nemen de fikse prijs voor een glaasje wijn vaak op de koop toe want je bent immers een paar dagen op reis en dan is het niet de bedoeling dat je je druk maakt over een glas wijn dat wat duurder is.


meer lezen

Je raakt niet uitgekeken in Parijs

Verleden week schreef ik al met veel enthousiasme over mijn verblijf in Parijs. En inmiddels ben ik al meer dan een week in de Franse hoofdstad en hebben Judith en ik al een reisgezelschap tijdens de KUNSTSTAD-trip allerlei belangrijke bezienswaardigheden laten zien. Ik noemde verleden week al een aantal hoogtepunten zoals het nieuwe indrukwekkende expositiegebouw van Fondation Louis Vuitton dat ontworpen is door Frank Gehry en waar ik uiteindelijk met de deelnemers van mijn reis afgelopen zaterdag voor stond. Ook het Musée de Louvre waar ik ter voorbereiding enige dagen eerder was en waar ik verleden in mijn Travel Tales (zie hier) al over schreef was voor de groep een echt hoogtepunt van de Parijsreis. Een ervaren Nederlandse kunstkenner die al vele jaren in Parijs woont maakte met hen een rondtour door het wereldberoemde museum. Het is altijd weer bijzonder om de sculpturen van de ‘Venus van Milo’, de ‘Nike of Samothrace’ en de ‘Slaven van Michelangelo’ te zien. En ondanks de drukte bij de Mona Lisa van Leonardo da Vinci wierp de KUNSTSTAD-groep hier natuurlijk ook nog even een blik op. De hartstochtelijke connaisseur nam de groep ook mee naar de wijk Le Marais om daar met hen de collectie van het Picasso Museum te bekijken. Topstukken van de beroemde meester zijn hier in het prachtige stadspaleis Hôtel Salé tentoongesteld en het is een waar genot voor iedere kunstliefhebber om hier al dit fraais te mogen bewonderen.


meer lezen

Parijs is altijd mooi, wat er ook gebeurt

Het was al weer enige jaren geleden dat ik in de Franse hoofdstad was. Door mijn drukke reizende leven en het bezoeken van vele andere Europese steden in de afgelopen jaren was Parijs een beetje op het ‘tweede plan’ geraakt en kwam ik er eigenlijk niet meer. Parijs was echter wel de stad waar ruim 23 jaar geleden mijn eerste KUNSTSTAD-reis naar toe ging en wat toen direct een enorm succes was. In die beginjaren ben ik verscheidene malen met een touringcar naar Parijs gereden. Het waren prachtige busritten maar het duurde ook lang om uiteindelijk op de plaats van bestemming te komen. Via verschillende opstappunten waaronder Zaandam, Amstelveen en Utrecht, reden we dan naar het zuiden. Op een weliswaar vlotte manier, maar toch gehinderd door het drukke verkeer en de verschillende stops waaronder voor de koffie en de lunch, kwamen we dan rond half vier bij ons hotel in Parijs aan. Ik had dan, nadat we ons geïnstalleerd hadden in ons hotel, net nog tijd om een bescheiden introductietocht door Parijs te maken. Dat is nu allemaal anders. Door de snelle treinverbinding van Amsteram CS naar Parijs-Garde du Nord staan we binnen 3 uur en 15 minuten van de ene in de andere hoofdstad. Dat scheelt enorm veel tijd, dit is zelfs sneller dan vliegen. 


meer lezen

Krassen op…de hotelvloer

Zoals je als trouwe lezer van mijn Travel Tales over hospitality al zou vermoeden, ben ik nog lang niet uitgeschreven over alles wat ik meemaak en ontdek in de talrijke hotels waar ik tijdens mijn reizen in verblijf. Ik heb het vaak over hele tastbare zaken die je direct om je heen in je hotelkamer kunt tegenkomen, maar soms gaat het om dingen die je pas bemerkt als je een tijdje in de kamer logeert, zoals bijvoorbeeld onbedoelde geluidsoverlast van andere hotelgasten, veroorzaakt door de vloerbedekking. 

Prachtig vind ik het als ik een hotelkamer binnenkom en er ligt houten parket op de vloer en het kan soms ook mooi zijn als er tegels of plavuizen op de grond liggen. Een praktisch voordeel van zulke vloerbedekking is het feit dat het uitermate goed te reinigen is en dat is toch wel heel prettig in hotelkamers, waar vele verschillende mensen intensief gebruik van maken. Een groot nadeel is echter dat parket, plavuizen en dergelijke nogal veel ‘contactgeluid’ maken, dat wil zeggen dat alles wat een hotelgast op zo’n vloer boven je doet uitermate goed door de gasten in de hotelkamer eronder (soms zelfs ook enkele kamers verder weg) gehoord wordt.


meer lezen

Ook de liefde heeft zijn beschermheilige

Gisteravond zat ik in een heel leuk restaurantje en vroeg me af waarom het zo druk was. Alle tafeltjes waren bezet en het leek erop dat het voornamelijk verliefde stelletjes waren, want veel koppels zaten elkaar zwijmelend aan te kijken. Ik zag zelfs dat het interieur in de horecagelegenheid versierd was met allemaal roze ballonnen in de vorm van hartjes en toen herinnerde ik mij dat het op 14 februari Valentijnsdag was, de dag dat men de heilige van de liefde Valentijn eert.

Volgens de traditie geven mensen die elkaar lief vinden elkaar op deze zogenaamde Valentijnsdag cadeautjes, bloemen of sturen elkaar kaarten. Soms doet men dat zelfs anoniem. Dat laatste heb ik persoonlijk nooit zo begrepen. Ik vraag me af of de liefde dan toch een raadspelletje is, maar dat even terzijde. Valentijnsdag komt eigenlijk overgewaaid uit Amerika (het zal weer eens niet) en pas in de laatste 20 jaar is het een enorm (commercieel) succes in Nederland en de rest van Europa. Sint Valentinus leefde ten tijden van de Romeinse Oudheid, rond het jaar 270 na Christus. Hij is als christelijke martelaar gestorven en we weten eigenlijk voor de rest niet zo veel van hem. 

Misschien waren er zelfs wel twee heiligen met deze zelfde naam. De ene was priester in Rome en de andere was bisschop in de Umbrische stad Terni


meer lezen

Hoofdbrekers

Wat is er belangrijker tijdens je verblijf in een hotel of in een andere accommodatie dan het genieten van een goede nachtrust? Het antwoord is: niets. Het lekker kunnen slapen, waarbij alle factoren die daar een rol bij spelen met elkaar kloppen, is ontzettend van belang.

Je goede nachtrust kan echter door een aantal aspecten in het gedrang komen, bijvoorbeeld door lawaai van buitenaf, waar ik al eerder eens over schreef in een Travel Tale  (klik hier voor mijn vorige verhaal hierover). Iets anders dat een cruciale rol speelt is het bed waarin je slaapt. Ik zal binnenkort in mijn Travel Tales ruimschoots op dit (hotel)bed en het bijbehorende beddengoed terug komen. Nu wil ik me daarentegen beperken tot een ogenschijnlijk detail, maar voor mij wel van grote importantie, namelijk het hoofdkussen.

Toen ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging nam mijn vader regelmatig zijn eigen hoofdkussen van thuis mee. Ik vond dat toen een beetje raar en het nam op reis bij de bagage ook veel plaats in beslag. Ik snap nu, dat ik zelf veel op reis ben, echter waarom hij dit deed en geef ik hem alsnog groot gelijk. De kwaliteit van kussens in hotelkamers verschilt namelijk enorm en soms kom je peluws tegen waarop je echt niet lekker slaapt. Het interessante is wel dat dit soort slaapattributen vaak ook cultureel bepaald is.


meer lezen

We roken ze de tent uit

Zoals je waarschijnlijk in de Travel Tales van Marcel al hebt kunnen lezen waren we zowel verleden week als ook nog begin deze week in Hamburg en Bremen. We waren daar  uiteraard om de voorbereidingen van een mooie KUNSTSTAD-reis af te ronden. Een selectie van een aantal kwaliteitshotels die ik in optie had wilde ik graag nog even zien alvorens ik de definitieve boeking doe voor de genoemde reis van deze zomer. Vaak maak ik bij wat verschillende hotels een (tijdelijke) reservering en deel dan mee dat ik (ruim) van te voren nog even langs kom om nog even te komen kijken.

Gelukkig dat ik dat dit keer ook weer deed, alhoewel bijna alle hotels die ik op het oog had aan mijn wensen voldeden en dan bedoel ik onder meer dat ze allemaal zeer geriefelijk, schoon en comfortabel waren en daarbij ook centraal in het centrum waren gelegen. Echter in Bremen had ik uiteindelijk de keuze uit twee fraaie hotels en ik moest zogezegd dus beide hotels testen.

Bij binnenkomst bij het eerste viersterrenhotel, dat trouwens enkele meters van de beroemde Bremer Markt met al zijn belangrijke monumenten lag, werd ik verrast door een sigarettenrooklucht. Hmm, vreemd, want ik zag direct bij de receptie dat het hele hotel, zoals tegenwoordig gebruikelijk is, rookvrij was. 


meer lezen

Elke Duitse stad een eigen kunsthal!

Wat heb ik afgelopen anderhalve week weer genoten van mijn reis door Duitsland. En hoewel ik tijdens zo’n reis druk aan het werk ben met al mijn voorbereidingen voor de verschillende reizen die dit jaar gaan plaatsvinden is het natuurlijk voor mij als kunsthistoricus geen straf om alle musea en andere bezienswaardigheden te mogen bezoeken. Zogezegd bekijk ik de kunstmusea met als doel om de collecties goed te leren kennen en hier tijdens de reizen over te kunnen te vertellen.

Verleden week schreef ik al dat ik mijn trip door Duitsland begon met een bezoek aan Bonn, aangezien ik daar eind deze maand met een groep geïnteresseerden naar toe zal gaan. De voormalige hoofdstad van West-Duitsland heeft een aantal bijzondere musea waaronder de zogenaamde Kunsthalle Bonn. De Bundeskunsthalle, zoals dit museum ook wel genoemd wordt, is tussen 1989 en 1992 ontstaan uit een samenwerkingsverband met het Kunstmuseum Bonn, dat enkele tientallen meters tegenover de Kunsthalle ligt. Beide gebouwen zijn in eerste instantie heel interessant voor liefhebbers van moderne architectuur; de Kunsthalle is ontworpen door de gerenommeerde Oostenrijkse architect Gustav Peichl en het nabij gelegen Kunstmuseum is van de bekende Duitse architect Axel Schultes. 


meer lezen

Er moet nog veel water door de Rijn stromen

Vele steden zijn onlosmakelijk met rivieren verbonden. Als je bijvoorbeeld aan Wenen denkt dan zeg je meteen ‘de Donau’, hoewel ik echter bij deze rivier ook gelijk aan de Hongaarse hoofdstad Boedapest moet denken. Bij Parijs komt bij mij natuurlijk direct de Seine in mijn gedachten en bij Londen uiteraard de Theems. En verleden week in mijn blog schreef ik nog met veel enthousiasme over de Amstel, die onmiskenbaar bij onze hoofdstad hoort.

Ook deze week werd ik weer bij twee verschillende steden herinnerd aan hun belangrijke rivier. Om de laatste puntjes op de spreekwoordelijke “i” te zetten voor een aankomende groepsreis was ik afgelopen weekend in de mooie Duitse stad Bonn. Ofschoon ik zeer regelmatig in deze voormalige hoofdstad van West-Duitsland ben geweest wilde ik toch als extra voorbereiding op de KUNSTSTAD-reis die binnenkort in februari gaat plaatsvinden kennis nemen van de actuele stand van zaken aldaar. Zogezegd kom je in de stad letterlijk en figuurlijk dan niet om de beroemde rivier die door deze plaats stroomt heen. Een goede kenner van de Europese aardrijkskunde weet dan natuurlijk dat ik het dan over de Rijn heb. Mijn hotel tijdens mijn recente verblijf, waar we trouwens ook overnachten tijdens de genoemde KUNSTSTAD-reis over een paar weken, is mooi gelegen aan de Rijn


meer lezen

Zoals het klokje thuis tikt

Het is misschien een understatement als ik schrijf dat ik het heerlijk vind om veelvuldig op reis te zijn. Ik heb van mijn hobby mijn werk heb gemaakt en dit betekent in praktijk dat ik een zeer groot deel van het jaar op pad ben in het buitenland en dat ik dus voortdurend in ‘vreemde bedden’ slaap. De titel van mijn blog van deze keer slaat dus ook niet echt op het feit dat ik het liefst thuis zou willen zijn. Voor mij geldt eigenlijk niet het spreekwoord eigen haard is goud waard, want zoals trouwe lezers van mijn verhalen weten geniet ik telkens weer van het verblijf op andere plekken.

Tijdens mijn huidige oponthoud hier in Hamburg dacht ik weer eens na over alle zaken die mij opvallen aan mijn hotelkamer. Over veel heb ik reeds geschreven echter er zijn toch telkens wel weer nieuwe dingen die mij opvallen. Zo mis ik geregeld (kleine) extraatjes in mijn hotelkamer die het verblijfsgenot voor mij (en ook andere gasten) enorm zouden verhogen.

Ik heb het dan over faciliteiten die bijna niets kosten en die toch ten goede komen aan het comfort. Zo ben ik geregeld op zoek naar een (digitaal) klokje waarop je kunt zien hoe laat het is. Het gaat zoals je begrijpt om iets kleins en eenvoudigs dat absoluut niet duur in de aanschaf hoeft te zijn.


meer lezen

Stadhuis van Nieuwer-Amstel

Van de week liep ik tijdens één van mijn wandelingen door Amsterdam langs de prachtige rivier de Amstel. Op een gegeven moment passeerde ik een opvallende gebouw in eclectische stijl dat uit het eind van de 19de eeuw stamt. Het ‘paleisje’ was ooit gebouwd als gemeentehuis van de gemeente Nieuwer Amstel, maar is nooit als zodanig in gebruik geweest. Toen het gebouw voltooid was had de gemeente Amsterdam dit gebied aan de Amstel al geannexeerd en stond het raadshuis van Nieuwer Amstel niet meer in de juiste gemeente. In de decennia hierna heeft het gebouw verschillende functies gehad, zo was er jarenlang het Amsterdamse Gemeentearchief gevestigd. Het hoofdstedelijk archief is al weer enige tijd geleden verhuisd naar een monumentaal pand aan de Vijzelstraat bekend als

de Bazel en het genoemde bouwwerk aan de Amstel stond weer leeg tot dat men verleden jaar met verbouwen startte en sinds kort heeft het een nieuwe functie gekregen; het is namelijk een luxe 5-sterrenhotel geworden. Als liefhebber van reizen en hotels was ik natuurlijk nieuwsgierig geworden naar deze nieuwe aanwinst voor onze hoofdstad en wilde ik dit hotel wel eens bezoeken. In de glazen aanbouw, dat dienst doet als hotelbar, nam ik plaats en vandaar had ik een goed zicht op de oude gevel. Een mooie nieuwe bestemming voor dit stedelijk monument.


meer lezen

A room with a view

Toen ik een jaar of twintig was en ik op het HBO Toerisme studeerde, ging ik voor het eerst op kamers wonen in Amsterdam. Spannend om een eigen plekje in de grote stad te hebben. Na in een kleine ruimte te hebben gewoond op het Stadionplein in Zuid kwam ik terecht op de Brouwersgracht. Wat een fijne centraal gelegen locatie was dat! Midden in het centrum, heerlijk aan de grachten, alles wat ik nodig had bij de hand.

Ik woonde destijds bij een jongen in die de voorkant van de verdieping bewoonde en ik had de achterkamer tot mijn beschikking met een kleine keuken. We deelden de badkamer. Prima geregeld voor een jonge meid zou je zeggen, wat kon ik me nog meer wensen. Nou, er was wel iets dat ik op dat moment heel graag zou willen hebben, dat was namelijk een leuk uitzicht. Vanuit mijn kamer aan de achterkant van het huis keek ik namelijk op een blinde muur, zo’n tien meter van mijn raam verwijderd. Als ik bij het raam ging staan en omhoog keek kon ik nog wel net zien wat voor weer het was, maar daar moest ik wel moeite voor doen. De onderbuurman, die het kleine stukje grond beneden in zijn bezit had, werkte ook niet echt mee om het een gezellig aanzicht te geven, want hij liet er alleen maar rotzooi slingeren.


meer lezen

Het is stil op straat

Op dit moment verblijf ik weer eens in het Van der Valkhotel in Breukelen, omdat ik Marcel vergezel die hier de tweedaagse Wintercursus geeft. Telkens als ik in dit bekende hotel kom verbaas ik me over de ligging, aan de ene kant van het hotelgebouw ligt namelijk op enkele meters afstand de drukke autosnelweg A2 en aan de andere zijde is het veel gebruikte spoor, waar de treinen tussen Amsterdam en Utrecht over heen zoeven (als er geen storingen of afgebroken leidingen door hevige storm zijn). Je zou in eerste instantie zeggen dat verkeersgeluid in dit hotel een belangrijk gegeven is, maar toch is dat niet het geval.

We hadden een hotelkamer aan het einde van de gang en het eerste wat me weer eens opviel toen ik binnen kwam was dat het zo heerlijk rustig is. Een prettige sfeer en ik voelde, net als tijdens de andere keren dat ik in dit hotel was, dat ik hier best een aantal dagen zou kunnen doorbrengen. De avond viel en toen het tijd was om naar bed te gaan was het nog steeds muisstil in mijn kamer. Er was zogezegd weinig te horen van het verkeer, maar ook niet van overige gasten of andere eventueel denkbare hotelgeluiden. Het was zelfs zo stil dat ik even schrok toen ik zacht wat water in de badkamer hoorde lopen. Ik dacht dat ik misschien de kraan aan had laten staan, maar dat was niet het geval. Ik vermoed dat de bovenbuurman zijn bad leeg liet lopen en dat ik het water daarvan langs de afvoerbuis door mijn badkamer hoorde stromen. Binnen een paar minuten was het weer afgelopen en viel ik heerlijk in slaap.


meer lezen

Het Rijk(s) voor je alleen

Er wordt mij regelmatig gevraagd wat mijn favoriete schilderij is en daar kan ik meestal kort in zijn, namelijk ‘Het Melkmeisje’ van Johannes Vermeer. Al van jongs af aan heb ik een fascinatie voor dit kleine werkje. Regelmatig ga ik met mijn dochters naar het Rijks toe, als ik na een periode van reizen weer in Amsterdam ben. Mijn meiden hebben altijd een vast repertoire dat ze in onze nationale kunstgalerij willen afwerken: natuurlijk willen ze eerst naar ‘De Nachtwacht’ ofwel ‘Het meisje met de kip’ zoals Alizia het eerst altijd noemde (lees hier een eerder verhaal van mij hierover). Van dit formidabele schilderij van Rembrandt kunnen zij door hun geringe lengte en de enorme meute toeristen die er voor staat meestal slechts maar een kleine glimp opvagen. Daarna komen ‘Het Joodse Bruidje’, ‘De Staalmeesters’, het zelfportret van de ‘oude Rembrandt’ en ‘Titus als monnik’ aan bod. En vervolgens roepen zij ook al om ‘Het Melkmeisje’ van Johannes Vermeer. Groot was de teleurstelling begin vorig jaar dan ook toen dit schilderij plotseling was verdwenen. Ik kwam er al snel achter dat het beroemde meesterwerk was uitgeleend aan het Louvre in Parijs voor een overzichtstentoonstelling van onze Delftse Meester. Ach, ik dacht toen ‘er is nog genoeg te zien in het Rijksmuseum’. Maar toch mistte ik haar direct wel al een beetje. Vreemd is dat. Inmiddels is dit pronkstuk uit de collectie van het Rijks gelukkig al weer lang en breed terug in Amsterdam en kunnen we het weer bewonderen.


meer lezen

Telkens wat nieuws te ontdekken in Málaga

Zoals ik verleden week al schreef ben ik momenteel in mijn geliefde stad Málaga en de trouwe lezers weten dat dit inmiddels in de afgelopen jaren een beetje onze tweede woonplaats is geworden. Veel heb ik in de afgelopen drie jaar hier al ontdekt, maar toch heeft deze Andalusische stad steeds weer nieuwe dingen voor mij te bieden. De talrijke musea die de stad rijk is organiseren natuurlijk telkens nieuwe tentoonstellingen. Zo heeft het Picassomuseum, naast zijn vaste opstelling met schilderijen van de gelijknamige grote meester, elk half jaar ook weer een tijdelijke expositie. Op dit moment was een grote overzichtstentoonstelling van vrouwelijke surrealisten vanaf de jaren ’20 van de vorige eeuw. Erg bijzondere werken van kunstenaressen die ik als kunsthistoricus helemaal niet kende, dus dit was zeer de moeite waard om hier van de week een bezoek aan te hebben gebracht. Dat gold ook voor de expositie in het Picassomuseum die hieraan voorafging, met de titel ‘The School of Londen’, die ik tijdens mijn vorige verblijf in Málaga heb bezocht. Werken van grote namen uit de laatste 50 jaar van de Britse kunstgeschiedenis hingen er, zoals schilderijen van Francis Bacon, Lucian Freud, Ronld Brooks Kitaj en vele andere bekende Engelse kunstenaars. 


meer lezen

Licht in de duisternis

Eerlijk gezegd is het één van mijn grootste irritaties in een hotelkamer. Zodra je de kamer binnen stapt heb je er in eerste instantie nog geen erg in. Je kijkt eens om je heen en velt een oordeel over bijvoorbeeld de inrichting van de kamer, het ruimtegevoel en het uitzicht. Wellicht ziet alles er heel rooskleurig uit en waarschijnlijk voel je je heel prettig in dit vertrek. Voor een hotelkamer geldt ook dat een goed begin natuurlijk het halve werk is. Maar dit werk moet natuurlijk wel goed afgemaakt worden met diverse zaken die ook moeten kloppen.

Je zet je koffer neer, wast je handen en loopt vaak gelijk weer naar buiten om de stad te verkennen of om bijvoorbeeld naar je zakelijke afspraak te gaan die in de lobby op je staat te wachten. ’s Avonds trek je in je kamer de gordijnen dicht, maak je je klaar voor de nacht en duik je lekker je bed in. Je kijkt uit naar een goede nachtrust zodat je ook de volgende dag weer vol energie kunt besteden. En dan komt het…

Om 05.15 uur word je op die zomerochtend wakker en je weet eigenlijk niet waarom. Om de een of andere reden lig je met je ogen wijd open en als je op je klokje kijkt zie je tot je ergernis dat het veel te vroeg is om op te staan, maar je bent toch klaar wakker. De reden dat je wakker werd? 


meer lezen

Het is pas feest als zij zijn geweest!

De jaarwisseling heb ik dit keer gevierd in mijn geliefde Málaga en de trouwe lezers weten dat ik de afgelopen jaren regelmatig in deze Zuid-Spaanse stad vertoef. Inmiddels ken ik allerlei bijzondere plekken in deze stad en ik ben al aardig op de hoogte van de plaatselijke gewoontes en gebruiken. Kerst is net als op vele plekken ter wereld ook hier in Andalusië een belangrijk feest, echter ik ben er achter gekomen dat het hoogtepunt niet zozeer kerstavond of eerste kerstdag is, maar eigenlijk pas het moment dat na de geboorte het Christuskind bezoek krijgt van drie Wijzen uit het Oosten, die ook wel als drie koningen worden getypeerd. De aankomst van de Tres Reyes Magos, zoals de drie koningen hier genoemd worden is echt een groot kinderfeest dat met veel bombarie gevierd wordt. De afgelopen dagen zie ik ze al regelmatig op bepaalde plekken zitten en kunnen kinderen hun cadeauwensen per brief  kenbaar maken. Het roept een beetje het gevoel van ons sinterklaasfeest op en het hoogtepunt is aankomend weekend want op zowel 5 als 6 januari (de officiële driekoningendag) vinden er optochten in Málaga en de rest van Spanje plaats.

Grappig dat het eerbetoon van drie notabele mannen aan het kindje Jezus uitgeroeid is tot zo’n gigantisch evenement terwijl het niet eens zeker is of ze überhaupt wel echt bestaan hebben en in de Bijbel nergens het aantal ‘drie’ vermeld wordt. 


meer lezen

Dag en nacht reuring

Terwijl ik dit weblog schrijf kijk ik vanuit de lobby van mijn hotel hier in Málaga op een karakteristieke Spaanse straat. Ik geniet van mijn uitzicht dat bestaat uit onder meer wandelende Spaanse oudere dames en heren die ondanks de aangename temperaturen, het is zo rond de twintig graden, dik aangekleed zijn. De muts, de sjaal en dikke jas hebben ze waarschijnlijk aangetrokken omdat het immers januari is en dan past deze kledingstijl in hun ogen het best bij de Andalusische ‘winter’. Een groot contrast is het moment als er toeristen voorbij komen die afkomstig zijn uit onze contreien, want voor hun gevoel is het hoogzomer en met korte broeken en frivole rokjes sjokken zij op strandslippers door het oude straatje waar ik zogezegd op uitkijk. Het is een bijzonder en vermakelijk schouwspel.

Opeens passeert een Spaanse hondeneigenaar van middelbare leeftijd, die het aan zijn outfit te zien ook niet echt warm heeft, en die zich een ware dierenliefhebber toont. Hij heeft namelijk zijn trouwe kleine viervoeter een dikke jas aangegeven en je ziet aan het gehijg van de hond dat die dit goedbedoelde warmhoudertje niet echt waardeert.


meer lezen

Lift waar blijf je nou?

Eergisteren arriveerden we met de familie bij een mooi boetiekhotel in het Zuid-Spaanse Almería. Een kenmerk van een boetiekhotel is dat het vaak een vier- en soms zelfs een vijfsterrenstatus heeft en meestal luxueus is, maar slechts een beperkt aantal hotelkamers heeft en mede daardoor een aantrekkelijke intieme sfeer uitstraalt. Het is ook dikwijls in opmerkelijke historische panden gevestigd. Echter een nadeel is vaak dat men via een kunstgreep slechts één kleine lift in het monumentale pand heeft weten aan te brengen. Dat is dus ook bij mijn Spaanse boetiekhotel van deze week het geval en alhoewel ik slechts op de tweede verdieping verblijf, wilde ik bij aankomst vanwege mijn bagage en kinderwagen toch ‘eventjes’ de lift nemen. De vriendelijke dame van de receptie liep met ons mee en drukte op het knopje om de enige lift die het schattige hotel rijk was naar de benedenverdieping te halen. Echter er leek helemaal niets te gebeuren. De receptioniste verexcuseerde zich en legde uit dat waarschijnlijk een hotelgast op een hogere verdieping de lift tijdelijk blokkeerde (misschien was deze op zijn gemak koffers aan het uitladen) en het duurde minuten lang voordat de lift uiteindelijk op de begane grond arriveerde.


meer lezen

Een drakendoder in Barcelona

Al enige tijd hadden we als plan om onze kerstdagen door te brengen in ons geliefde Andalusië, echter omdat we wat te lang gewacht hadden met het boeken van een vliegticket bleek verleden week dat er alleen nog een interessante en aantrekkelijke geprijsde mogelijkheid om in Zuid-Spanje te komen was via een tussenstop in Barcelona. We besloten om dit te doen en dan van de paar uur overstaptijd aldaar twee volle dagen te maken.

Wat een feest was het om door de tweede stad van Spanje te wandelen en hoewel wij hier al veel vaker geweest zijn, zo waren we zelfs dit voorjaar nog voor een overstap van 48 uur in Barcelona, ontdekten we toch ook nu weer allerlei bijzondere nieuwe dingen in deze schitterende stad.
Waarschijnlijk door de actuele stand van zaken, een groot deel van de Cataloniërs heeft kortgeleden door een referendum weer eens geprobeerd ‘los’ van Spanje te komen, hing de heel Barcelona vol met Catalaanse vlaggen.
Het onafhankelijkheidsstreven van de Cataloniers is al eeuwen oud en in de landstreek en dus ook in Barcelona zie je dan ook allerlei subtiele verwijzingen naar een zelfstandig Catalonië. 


meer lezen

“Your home far away from home”

Toen ik nog thuis woonde bij mijn ouders gebeurde het met enige regelmaat. Op een onverwacht moment, als ik bijvoorbeeld thuis kwam van school, trof ik de woonkamer anders aan dan toen ik ‘s morgens was vertrokken. Er was sprake van een geheel andere indeling, de bank stond opeens tegen de andere muur en de eettafel was overdwars gezet. Mijn moeder vond het (en vindt het nog steeds) leuk om eens in de zoveel tijd het interieur een beetje te veranderen en sleepte dan in haar eentje met de meubels door het huis heen of kocht een ander kleur kussentje voor op het bankstel. Het was altijd weer even wennen, maar ik vond het ook wel verfrissend.

Soortgelijke acties van met meubels schuiven in mijn huis doe ik niet want zoals jullie weten ben ik daar niet zoveel, omdat ik het meeste van de tijd op reis ben. Waar ik het echter wel direct doe, is na aankomst in mijn hotelkamer. Ik kijk rond en bezie hoe de meubels staan en ik betrap mezelf erop dat ik gelijk bedenk hoe ik het praktischer zou kunnen inrichten. Hup, de stoel gaat tegen de muur in plaats van midden in de kamer. Dat kleine tafeltje naast het bureau schuif ik er onder, dat gebruik ik toch niet en staat alleen maar in de weg. Oh ja, die koffiekopjes en dat mandje met lekkernijen van de minibar gaan gelijk het kastje in. Dat ziet er veel te troeperig uit en mijn twee dochters zitten er toch maar met hun kleine handjes aan.


meer lezen

De donkere dagen voor kerst

Het is toch wel weer even wennen om vanuit het mooie en heldere weer van Spanje in het grijze en donkere Nederland te zijn beland. Ik begrijp inmiddels als geen ander wat men met de uitdrukking ‘het zonnige zuiden’ bedoelt. Het Verkeersbureau van Valencia, en trouwens ook dat van Málaga, beweert dat ze gegarandeerd driehonderd dagen zon per jaar hebben. Dat kunnen we helaas in Nederland niet zeggen en met name in de winterperiode is een dik grijs wolkendek wat ons is gegeven. Het is dan ook niet verwonderlijk dat onze verre voorouders tijdens deze donkere dagen een feest hadden dat in het teken van het licht stond. Dat vierde ze op het moment dat de langste nacht had plaatsgevonden en het (zon)licht langzaamaan weer stapsgewijs terug zou komen. Tijdens deze uiterst lange, donkere nachten zocht men bomen op die groen bleven en niet hun bladeren verloren, om die te eren en men hing daar als eerbetoon dan kaarsjes in. De dennenboom en de sparrenboom waren hiervoor geschikt, maar ook maretakken en hulst werden binnenshuis gehaald om met lichtjes te versieren. Om nog wat preciezer te zijn, de Germanen, want daar heb ik het dus over, vierden rond de decembermaand het zogenaamde ‘joelfeest’ om het kwade (het donker van de nacht) te verdrijven en het licht te begroeten. In de Scandinavisch landen heet kerst vandaag de dag overigens nog altijd ‘Jul’.


meer lezen

Voor het eerst naar de opera

Inmiddels kijk ik terug op een geslaagde KUNSTSTAD-reis die we met een klein select groepje naar het mooie Valencia hebben gemaakt. Eén van de hoogtepunten van deze reis was het bezoek aan de operavoorstelling ‘Don Carlos’. Het operabezoek was om meerdere redenen heel bijzonder, allereerst omdat het plaats vond in het futuristische operagebouw dat op een unieke manier ontworpen is door de bekende architect Santiago Calatrava. Dit bouwwerk, dat officieel Palau de les Arts Reina Sofia heet, is zeer opvallend en is een bezienswaardigheid op zich in Valencia. Vanwege het feit dat we ’s avonds in de zaal van dit stukje bijzondere architectuur zouden zitten, hebben we de ochtend hieraan voorafgaande met ons reisgezelschap een rondleiding ‘achter de schermen’ van het operatheater gemaakt. Zelfs mijn twee jonge dochters, die met de bezichtiging meededen, waren enorm onder de indruk. Dit enthousiasme deed me besluiten om mijn oudste dochter, die vierenhalf jaar oud is, ’s avonds mee te nemen naar de operavoorstelling. Door een samenloop van omstandigheden had ik voor haar een kaartje weten te bemachtigen en toen ik haar vertelde dat ze mee naar de opera mocht wist zij die middag, voor dat deze speciale gebeurtenis ging plaats vinden, het over niets anders meer te hebben. Ik wist dat ze nog wel heel erg jong was om naar de opera te gaan, maar haar vreugde en bezieling zorgden ervoor dat ik haar gewoon mee zou gaan nemen, immers het moet toch eens de eerste keer zijn dat je naar de opera gaat.


meer lezen

Laat je het doen of niet?

Als vaste lezer van mijn blog weet je vast wel dat ik best gesteld ben op luxe en comfort. Deze zaken zie ik dan ook graag terug bij de talrijke hotels waar ik jaarlijks in verlijf. Er zijn meerdere redenen dat ik gerief en gemak in hotels waardeer en dat is onder andere omdat ik zogezegd vaak op pad ben en reizen kan, hoe leuk ik het ook vind, zeer vermoeiend zijn. Hoe prettig is het dan om goed tot rust te kunnen komen in een tophotel dat me allerlei comfortabelheden geeft zodat ik lekker kan relaxen. Natuurlijk hoef je absoluut geen medelijden met me te hebben als het gaat om mijn reisvermoeidheid, want ik vind onze ontdekkingstochten heerlijk en er staat mijn inziens veel tegen over.

Ook als we bezig zijn met een KUNSTSTAD-reis en we deelnemers een bijzondere tijd geven zijn we aan het eind van de dag best wel moe en dan is het heerlijk om in een schone opgeruimde hotelkamer ‘thuis’ te komen. Ik schreef al eerder dat ik bijna letterlijk van een ‘gespreid bedje’ hou en heerlijk is het tijdens buitenlandse verblijf dat dagelijks mijn hotelkamer aan kant is; er hangen schone handdoeken, mijn bed is opgemaakt, de vuilnisbakjes zijn geleegd, de wc is weer spik en span, er hangt een nieuwe rol toiletpapier enzovoort, enzovoort. Ik snap niet dat er mensen zijn die dit niet fijn vinden, ik vind het zelfs pure verwennerij.


meer lezen

‘Het is een vreemdeling zeker’

Vandaag is het zes december en ik besloot deze ochtend, tijdens mijn wandeling door een zonovergoten Valencia, met mijn dochters een speciaal bezoek te brengen aan de kerk die in deze grote Spaanse stad gewijd is aan Sint Nicolaas. Waarschijnlijk hebben vele Nederlanders de sint gisteren al een eerbetoon gegeven, op vijf december, tijdens onze traditionele pakjesavond. Het is vandaag echter zijn sterfdag en daarom een mooi moment om hier in Valencia bij de ‘San Nicolas’ kerk even stil te staan bij deze belangrijke christelijke heilige. Eenmaal aangekomen bij de ‘Iglesia de San Nicolás de Bari’, zoals deze kerk hier in Valencia officieel heet, was het een drukte van jewelste. Vele Spanjaarden uit de omgeving waren massaal naar de kerk, waar de goedheiligman wordt vereerd, toegekomen.

De Valenciaanse Sint Nicolaaskerk stamt uit de 13de eeuw en heeft allerlei verbouwingen en toevoegingen in de eeuwen hierna ondergaan. In de 15de eeuw was Alfons de Borja, een telg uit de beroemde Borgia-familie, rector van deze parochiekerk en hij schopte het later tot hoogste ambt in de katholieke kerk want hij werd namelijk Paus Calixtus III.


meer lezen

Om koud van te worden

Tijdens mijn huidige verblijf in Valencia zit ik te rommelen aan de airconditioning op mijn hotelkamer. Moet ik hem nou op verwarmen zetten of op koelen? Ik moet denken aan Marcel’s lijfspreuk namelijk: “Ik stik liever van de hitte, dan dat ik sterf van de kou”. Ik sluit me bij dit moto inmiddels helemaal aan, want ik ben een echte koukleum. Thuis stook ik de kachel in de koude maanden dan ook altijd lekker warm op, maar natuurlijk mag het geen saunatemperatuur worden. Wat ik trouwens ook heel prettig vind is om de warmte en koude zelf te kunnen regelen, dus om bijvoorbeeld eventueel een raam open te kunnen zetten of op een andere manier de temperatuur in de ruimte waar ik me bevind naar mijn eigen wens te kunnen beïnvloeden. Dit zelfde geldt uiteraard ook tijdens mijn verblijf in hotels als ik op reis ben.

De eerste gedachte die bij mij in dit kader opkomt is dat ik het vaak in hotelkamers erg warm vind, zelfs soms té warm. Ik weet niet precies wat de oorzaak van die warmte is en dat doet er ook niet zo veel toe. Het feit is dat je als hotel je gasten een comfortabel verblijf wilt aanbieden, waar ook een aangename temperatuur bij hoort.


meer lezen

Amsterdam, de springplank van de wereld

Zoals de trouwe lezers weten was ik afgelopen twee weken in Venetië en werd daar op allerlei plekken herinnert aan het roemrijke verleden van de Venetianen. In de middeleeuwen bezat Venetië de grootste handelsvloot op de Middellandse Zee dat de lagunestad tot de rijkste van de Maritieme Republieken maakte en restanten van die rijke historie zie je overal in de stad terug. Venetië vormde in die tijd tevens ‘een brug’ tussen Europa en het Midden-Oosten wat hen een belangrijke positie gaf. Deze rol bleven zij vertolken tot de 17de eeuw en toen werd hun plaats ingenomen door een andere zeevarende republiek namelijk de Republiek der Verenigde Nederlanden. We hebben het dan inderdaad over ‘onze republiek’ die ontstaan was in 1588 tijdens de Nederlandse Opstand toen onze verre voorvaderen in opstand kwamen tegen de Spaans-Habsburgse koning Fillips II. Ondanks de daaruit voortvloeiende vrijheidsoorlog, die zoals bekend maar liefst 80 jaar duurde, maakte in die periode ons jonge land een enorme bloei door die bekend is als onze Gouden Eeuw. De jonge Nederlandse Republiek verwierf in de zeventiende eeuw grote politieke en economische macht en speelde geruime tijd een belangrijke hoofdrol op het wereldtoneel. Het gebied waar de Nederlanders heer en meester waren overtreft het bereik dat de Venetianen ooit daarvoor hadden gehad.


meer lezen

Ook kleine gasten zijn welkom

Regelmatig verbaas ik mij in prachtige vier- en vijfsterrenhotels over de enorme lacunes in hun service die zij behoren te bieden. Het valt mij bijvoorbeeld dankzij mijn twee jonge dochters vaak op dat kwaliteitshotels deze jonge gasten helemaal vergeten. Ik heb over dit fenomeen al eens eerder geschreven (zie hier mijn eerder verhaal over dit onderwerp) en ik heb toen als eens vermeld dat er hotels zijn die wel hieraan denken en bijvoorbeeld direct bij het inchecken al de jeugdige bezoekers begroeten door bij aankomst bij de balie al knuffelbeertjes uit te reiken. Zielsgelukkig zijn mijn dochters hier meestal mee en zo’n knuffel wijkt dan tijdens het hele hotelverblijf niet meer van hun zijde.

Ook waardeer ik het zelf altijd enorm als het hotel ook iets kleins voor mijn meiden heeft om zich te vermaken. Het meest voor de hand liggend is een kleurplaat of kleurboekje met een setje kleurpotloden. Al is het tekenassortiment vaak wel heel schamper, vaak maar vijf verschillende kleurpotloodjes, maar Chloé en Alizia maken hier schitterende kunstwerken mee.


meer lezen

Venetië en moderne kunst

Zowel met de groep deelnemers van de KUNSTSTAD-reis als zelfstandig liep ik deze week intensief door Venetië en genoot ik van alle schitterende kunstschatten die de lagunestad te bieden heeft. Naast een stad met vele oude kunstschatten profileert Venetië zich ook graag als een centrum van moderne kunst. Eens in de twee jaar vindt er al meer dan honderd jaar een belangrijke kunstmanifestatie plaats die bekend staat als ‘De Biënnale’ en dit jaar is dat wederom het geval. Speciaal hiervoor hadden wij een kunstreis naar Venetië georganiseerd om met geïnteresseerden de stand van zaken in de hedendaagse kunst te gaan bewonderen. Deze zomer hadden we al met een groep kunstminnaars grondig alle kunstuitingen op ‘De Documenta’ in Kassel bekeken en we waren dus al aardig op de hoogte van wat er speelde op het gebied van de contemporaine kunst. Toch zagen we op ‘De Biënnale’ hier in Venetië weer allerlei andere nieuwe zaken op modern kunstgebied.

Niet alles op de Venetiaanse Biënnale roept het zogenaamde ‘wow-gevoel’ op en ook niet alles heeft eeuwigheidswaarde maar een aantal dingen zette je wel aan het denken of blijven je minimaal bij vanwege een zekere esthetiek. 


meer lezen

Lekker kopje koffie

Nederlanders staan er bekend om dat we echte koffieleuten zijn! Een kopje koffie hoort bij het vaste ritueel van de dag en ook op reis wijken we daar niet vanaf. Vaak al bij het ontbijt, maar zeker halverwege de ochtend, ontstaat de behoefte aan een bakkie leut en maken we graag even tijd vrij om een kopje te nuttigen. Iedere nationaliteit heeft zijn eigen gebruiken en gewoontes als het om koffiedrinken gaat. De Italianen bijvoorbeeld voorzien in de koffiebehoefte door in een barretje een kleine espresso te bestellen en die in één teug, staand aan de bar, naar binnen te klokken, zoals ik nu ook weer hier in Venetië constateer. Nederlanders trekken er echter graag wat meer tijd voor uit. En wat is nu een kopje koffie zonder koekje? Daar ga je toch echt even voor zitten?

Tijdens de reizen van KUNSTSTAD proberen we zo goed mogelijk met deze Nederlandse gewoonte rekening te houden en pauzeren dan ook altijd in de loop van de ochtend op een gezellig terras of in een gastvrij koffiehuis. Na een lekker bakkie koffie kan iedereen weer vol energie verder met het genieten van de bijzondere stad, het culturele programma of het museumbezoek.


meer lezen

Sint Marcus en de Venetiaanse leeuw

Al de hele week geniet ik met volle teugen van alle pracht en praal die de kunststad Venetië te bieden heeft. Op vele plekken in de lagunestad raakte ik wederom geïnspireerd en werd ik als vanouds aan het denken gezet. Zo liep ik dezer dagen al verscheidene keren over de beroemde Piazza San Marco met haaks hierop staand het zogenaamde Piazetta. Dit iets kleinere ‘pleintje’ verbindt het grote San Marcoplein met de Canal Grande. Eigenlijk direct viel mijn oog weer op de twee granieten zuilen die daar dominerend aan het water staan. Hoog op de ene zuil staat een sculptuur van een ridder die met een lans in een draak steekt en in eerste instantie denk je dat dit de beroemde drakendoder Sint Joris is, maar het is zijn collega Sint Theodorus die een zelfde soort handeling verricht. De heilige Theodorus staat hier omdat hij in eerste instantie de patroonheilige van Venetië was. Op de andere immense zuil staat een grote bronzen gevleugelde leeuw en die verwijst naar de andere beschermheilige van de beroemde eilandenstad namelijk de evangelist Sint Marcus.


Wie is San Marco en waarom heeft hij een leeuw als symbool?



meer lezen

Over wc-papier en het kleine kamertje

Zojuist heb ik in de badkamer van mijn hotelkamer in Venetië, waar ik me op dit moment bevind, inspiratie opgedaan voor mijn Travel Tale van deze week. Ik verwonderde mij namelijk over een heel simpel voorwerp, te weten over de toiletrol. Met name voor de ‘grote boodschap’ is wc-papier natuurlijk van eminent belang. Niemand kan op zo’n dagelijks moment zonder enige stukken papier van de closetrol. Het blijkt echter dat bij de ‘kleine boodschap’ er een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen optreedt; heren schijnen wat minder behoefte te hebben aan een papiertje na een plasbeurt. Ik erger me als vrouw echter vaak dood als ik ergens ga plassen en het toiletpapier op is. Dit is natuurlijk meestal niet het geval op een hotelkamer in een luxueus hotel, maar in de algemene toilet van de hotelbar of van de hotellobby kan dat wel eens zo zijn. Zogezegd is dit echt een minpunt als een hotel dit niet regelmatig controleert en bij het ontbreken hiervan direct aanvult.

Veel kwaliteitshotels hebben het dilemma van opraken van het toiletpapier in de hotelkamers en in de algemene toiletten vaak opgelost door één of meer reserverol(len) al in het toilet klaar te zetten. Het valt mij op dat de plek waar deze reserverollen worden neergezet waarschijnlijk vaak door vrouwen wordt uitgezocht. 


meer lezen

De Mistral, de Meesterlijke Wind

Terwijl ik afgelopen maandag met mijn dochters door het schilderachtige Arles wandelde en terugkeek op een geslaagde reis van KUNSTSTAD, genoot ik tegelijkertijd nog een beetje na. Ik had de kleine meisjes beloofd dat we naar de speeltuin gingen en die was gelegen in het park waar Vincent van Gogh regelmatig doorheen wandelde in 1888 en waar hij zelfs een schilderij van gemaakt heeft. Echter, anders dan de tien dagen hiervoor, had het heerlijke rustige nazomerweer hier in Zuid-Frankrijk plots plaats gemaakt voor een onstuimige en winderige dag. Alhoewel de zon nog steeds scheen, waaiden grote wolken met een behoorlijke snelheid aan het firmament voorbij. Al op de stoep voor ons hotel hadden Alizia en Chloé al moeite om gewoon rechtop te blijven staan, want zij werden met grote kracht bijna terug het hotel in geblazen. Mijn vermoeden werd bij de beloofde speeltuin al bevestigd, gesloten vanwege “Vente Forte”. 

De harde wind zorgde ervoor dat de bomen en cipressen in het pittoreske Mediterrane stadje driftig op en neer waaiden en ik weet dat ik nu weer eens opnieuw kennis mocht maken met een bekend weersverschijnsel namelijk “De Mistral”! 


meer lezen

Het ene vijfsterrenhotel is het andere niet

Maandagochtend vertrok ik in alle vroegte uit mijn hotel in Arles en terwijl ik in de taxi zat naar de luchthaven van Marseille keek ik om mij heen naar het prachtige landschap van de Provence en dacht terug aan mijn verblijf in zowel Arles als in Marseille van de afgelopen week. In twee opvallende hotels logeerde ik dit keer, die trouwens allebei het predicaat ‘vijfsterren’ hadden.

Zoals ik ooit al eens eerder schreef blijft de sterrenkwalificatie een vreemd fenomeen (zie hier voor mijn eerder blog over dit onderwerp). Gangbaar is dat een vijfsterrenhotel aan een aantal (hoge) kwaliteitseisen moet voldoen. Om de luxe en comfort te bieden die men bij zo’n type hotel verwacht zijn zaken als (extra) goede service en bepaalde aanvullende diensten in mijn ogen een vereisten.

Het eerste vijfsterrenhotel waar ik verbleef was in Marseille en was genaamd Hôtel-Dieu, wat direct ook aangaf dat we te maken hebben met een historisch monument in het centrum van de belangrijke havenstad. Het gebouw is indrukwekkende, zeer luxueus en het maakt direct indruk als je aankomt rijden. 


meer lezen

Ontbijt op bed

Verleden week schreef ik over de minibar en het bijbehorende ijskastje op de hotelkamer (lees hier mijn blog erover) en zoals beloofd kom ik hier deze keer nog even op terug. Het toeval wil trouwens dat ik op dit moment een minibar heb met een geavanceerde ‘frig’ die elektronisch bijhoudt of ik een drankje eruit neem. Zat ik een paar dagen geleden nog in mijn vijfsterrenhotel in Arles waar handmatig door het kamermeisje werd bijgehouden of er iets uit de minibar door mij was genomen, wordt dat hier in het Intercontinental in Marseille per direct waargenomen door middel van gevoelige censoren en dus meteen op mijn rekening gezet.

Zoals ik in mijn blog van vorige week al schreef vind ik zo’n digitaal verfijnde minibar niet echt gastvrij en sympathiek naar je hotelgasten toe en het schept mijns inziens enorm veel wantrouwen naar je klanten; alsof ze bij het uitchecken die paar drankjes die zij uit de minbar verbruikt hebben niet zouden vermelden en ze zomaar zonder afrekenen zouden verdwijnen. Het andere nadeel is in mijn ogen dat het elektronische systeem van de hotelijskast erg gevoelig is en dus zodra je een drankje slechts oppakt om te bekijken het reeds al beneden bij de receptie aangeslagen word op je rekening. 


meer lezen

Bilbao-effect in Arles

Aangenaam verrast was ik deze week toen ik in het Zuid-Franse stadje Arles door het mooie oude centrum wandelde. Dat kwam dit keer niet door de pittoreske straatjes en pleintjes, die onder meer ooit de inspiratiebron waren voor Vincent van Gogh, want die blijven altijd prachtig! Ook de schitterende Romeinse restanten zoals de immense arena uit de eerste eeuw na Christus, de thermen van Keizer Constantijn en veel meer monumenten uit de klassieke oudheid in Arles blijven mij inspireren, echter de grote plezierige surprise, waar ik in mijn eerste zin op doelde, is een in aanbouw zijnde gebouw dat van heinde en verre is te zien. Men is op dit moment in Arles namelijk een opvallend bouwwerk van de wereldberoemde architect Frank Gehry aan het realiseren. Vermoedelijk kennen de meeste mensen Gehry vanwege zijn spraakmakende en opvallende gebouwen. Zo ontwierp hij onder meer ‘Het Dansende Huis’ (1996) in Praag, het MARTa Herford Museum (2005) in midden Duitsland of Neuer Zollhof (1999) in de Medienhafen in Düsseldorf. Maar waarschijnlijk de allerbekendste creatie van Frank Gehry is het markante Guggenheim Museum in Bilbao


meer lezen

Een gevulde of lege minibar

Zoals je reeds hebt kunnen lezen in de Travel Tale van Marcel ben ik inmiddels in Arles aanbeland. Ik verblijf in het prachtig hotel met de naam Jules César waar ik een jaar geleden ook al eens heb gelogeerd en dat ik uiteindelijk ook geselecteerd heb om tijdens de kunstreis van KUNSTSTAD naar Marseille en Arles met mijn reisgezelschap in te verblijven. Verleden jaar schreef ik al over het bijzondere en uitbundige interieurdesign van dit luxe hotel dat ontworpen is door de beroemde Franse modeontwerper Christian LaCroix (klik hiervoor mijn eerdere verhaal hierover). Het hotel heeft zichzelf de 5-sterrenkwalificatie gegeven en zoals ik ook al eens eerder beschreven heb moet voor mij in zo’n geval een hotel aan een aantal eisen voldoen. Een van de diensten die een 5-sterrenhotel mijns inziens bijvoorbeeld dient te hebben is een goed gevulde minibar. En dat is hier inderdaad gelukkig het geval. Ik vind het namelijk belangrijk dat ik na bijvoorbeeld een intensieve reisdag, terwijl de kinderen al lekker slapen, nog even met een drankje bij kan komen van een drukke dag. Ik moet dan natuurlijk op de koop toenemen dat zo’n glas wijn of een andere drankje uit de hotelminibar wat hoger geprijsd is, maar dat is logisch. 


meer lezen

Een Nederlander in Frankrijk

Zittend op een terrasje in Arles in de late middagzon denk ik onder andere terug aan mijn vliegreis van gisterenmiddag hier naar toe. Het blijft toch wel verbazingwekkend dat ik in enkele uren tijd vanuit het grijze en het zwaar bewolkte Amsterdam in het zonnige Zuid-Frankrijk ben aanbeland. Dat was 120 jaar geleden toch wel anders, want in die tijd was de snelste methode om in De Provence te komen met de stoomtrein en al boemelend door het Franse landschap was je minimaal een dag of zelfs twee dagen bezig om vanuit de Franse hoofdstad Parijs in Marseille te komen. Eén van de mensen die ooit deze treintocht maakte is, zoals wellicht bekend, de beroemde kunstenaar Vincent van Gogh. 

Hier in Arles word je voortdurend herinnerd aan onze Vincent en dat begint al schuin tegenover het hotel waar ik verblijf, want daar bevindt zich een bronzen sculptuur van Van Gogh. En als je verder door de stad gaat wandelen kom je voortdurend deze uitermate belangrijke Modernist tegen. Zo zijn er straattegels met zijn beeltenis en die geven een Van Gogh wandelroute aan en er zijn zuilen met reproducties van zijn schilderijen op plekken waar hij inspiratie heeft opgedaan voor zijn werken. 


meer lezen

Bijna af!

Dinsdagmiddag daalde ik met een groep geïnteresseerden af in de bouwput van de Noord/Zuidlijn in de Amsterdams wijk De Pijp. De naam bouwput mag volgens mij eigenlijk niet meer gebruikt worden, want op enkele details na is de nieuwe Amsterdamse metrolijn inclusief de verschillende stations helemaal af. Het is echt indrukwekkend en een buitengewoon bijzonder gezicht om de enorme voltooide metrohalte onder de Ferdinand Bolstraat te zien liggen. En met name voor mensen die in het verleden ook wel eens tijdens de voorafgaande bouwfases diep in de grond naar de voortgang van de bouw hebben gekeken mag het resultaat er zeker zijn.

We hebben er wel op moeten wachten want toen men in 2003 met de aanleg van de Noord/Zuidlijn startte voorzag men een opening in 2011. Echter in de loop der jaren is de voorgenomen openingsdatum acht keer verschoven. Als zich aankomende maanden verder geen grote vertragingen voordoen dan is de huidige streefdatum voor de opening 22 juli 2018.

De Noord/Zuidlijn, die officieel lijn 52 heet, krijgt een lengte van 9,7 kilometer en daarvan is circa 7,1 kilometer ondergronds gelegen. 


meer lezen

Een beetje orde in de gang

Weer aangekomen in Amsterdam denk ik terug aan de afgelopen weken. Zoals de trouwe lezers weten verbleef ik de afgelopen tijd in onder meer een hotel in Porto en daarna in Berlijn. Anders dan waarschijnlijk de meeste mensen heb ik niet zoiets dat ik het weer fijn vind om ‘thuis’ te zijn. Ik ben echt een ‘hotelmens’ en mis nu al weer de spanning die ik ervaar als ik weer eens een voor mij nieuw hotel kom binnenwandelen en alle faciliteiten die de hotellerie te bieden heeft.

Het is soms echt weer even wennen als aan het eind van de middag mijn bed niet is opgemaakt. En het is soms ook wel vreemd als in mijn badkamer de handdoeken niet verschoond zijn en dat de shampoofles niet vervangen is door een nieuwe. Tja, thuis moet je dit soort zaken gewoon zelf doen. Nee, zonder dollen, het is natuurlijk een ware verwennerij die mijn werk met zich meebrengt en dat realiseer ik me vaak weer al te goed als ik op mijn huisadres ben. In hotels kijk ik dan ook altijd met welgenoegen en dankbaarheid naar het kamermeisje dat door de gangen van het hotel druk in de weer is. Zij (het zijn inderdaad meestal dames) is duidelijk herkenbaar aan de grote kar met spullen die zij voor zich uit duwt. Op dit wagentje staan schoonmaakmiddelen, attributen om de badkamer mee aan te vullen zoals zeepjes en vaak liggen er ook stapels opgevouwen schonen handdoeken op haar karretje.


meer lezen

De Fernsehturm was mijn trouwe getuige

Op dit moment kijk ik uit het raam van mijn hotelappartement en zie ik in de verte de Fernsehturm, het beroemde icoon van de stad Berlijn. Ik denk tegelijkertijd terug aan mijn geslaagde vijftigjarige verjaardagsfeest dat ik afgelopen zaterdag met meer dan 65 bekenden heb gevierd. Wat een onvergetelijke gebeurtenis was dit!

Zoals ik verleden week al schreef in mijn Travel Tale heb ik meerdere keren in mijn leven mijn verjaardag gevierd in de Duitse hoofdstad; ik werd er ooit 17, 37, 40 en nu uiteindelijk 50. In de jaren die in de tussentijd verstreken is de stad Berlijn enorm veranderd, echter één ding dat mijn hele leven er al stond, en er nog steeds staat, is de genoemde Fernsehturm.

Deze televisietoren is een soort baken in de geschiedenis van Berlijn en ook een beetje van mijn leven. De toren is gebouwd tussen 1965 en 1969 en op het moment van mijn geboorte (1967) was de bouw inmiddels al zo ver gevorderd dat men al bezig was om de enorme bol, die deels op de grond in elkaar gezet was, op ongeveer zo’n 200 meter hoogte te voltooien. Net voor mijn tweede verjaardag, op 3 oktober 1969, was de Fernsehturm klaar en kon op mijn verjaardag feestelijk geopend worden. Deze 7 oktober 1969 was in de DDR heel belangrijk want dat was precies de viering van de twintigste verjaardag van het bestaan van de socialistische Duitse heilstaat.


meer lezen

Een sprintje trekken voor de bus

Afgelopen dinsdagmorgen was ik druk bezig met het afronden van allerlei dingen die nog te maken hadden met de geslaagde vijftigjarige verjaardagsreis van Marcel en vervolgens stortte ik mij ook alweer op de werkzaamheden rondom allerlei activiteiten die de aankomende maanden voor KUNSTSTAD op het programma staan. Kortom, ik was ijverig aan het werk, de tijd vloog voorbij en ik was bijna helemaal vergeten dat ik met Marcel en mijn dochters had afgesproken bij de bar van het Park Inn Hotel op Alexanderplatz. Gelukkig vertrekt er elke tien minuten een rechtstreekse bus van vlak voor ons hotel naar ‘Alex’ en toen ik de deur van mijn hotel uitstapte en links de straat uitkeek richting de bushalte zag ik dat de stadsbus daar stond en zijn deuren al sloot om weg te rijden. Hmm, dat werd minimaal tien minuten wachten op de volgende bus, of…… als ik nou eens hard zou rennen naar de volgende halte dan zou deze bus mij halverwege mijn route passeren en misschien zou ik dan toch bij de volgende halte alsnog kunnen instappen. Het was het proberen waard en ik dacht aan het gezegde ‘niet geschoten is altijd mis’. Terwijl ik aan het rennen was geslagen, wat voor mijn gevoel leek op een soort slow motion filmopname, hoorde ik de motoren van de betreffende bus al en ik dacht ‘die volgende halte ga ik nooit meer op tijd halen’.   


meer lezen

In een hotel voel ik me lekker

Terwijl ik in de lobby van mijn hotel hier in Berlijn zit, denk ik terug aan de periode dat ik hier meer dan een half jaar ‘gewoond’ heb. De trouwe lezers van mijn Travel Tales weten hoe ik deze tijd heb ervaren want vanaf het moment dat ik mij in dit hotel installeerde, begin juni 2014, zijn we begonnen met het schrijven van een wekelijkse blog, die wij aan alle geïnteresseerden per e-mail toesturen. Al meer dan drie jaar vertel ik over mijn (reis)belevenissen waarbij de nadruk ligt op de hospitality en mijn langdurig verblijf in dit hotel heeft daar ook een rol in gespeeld. Mijn grote kennis en ervaring in de hospitality is trouwens gebaseerd op bijna vijfentwintig jaar reiservaring waarbij ik heel veel hotels in allerlei soorten en maten heb mogen aanschouwen en heb mogen meemaken. Eén conclusie die ik inmiddels heb mogen trekken is het feit dat het ideale hotel niet bestaat. Zijn bijvoorbeeld de kamers in mijn ogen perfect, dan is het personeel weer niet helemaal zoals ik zou willen. En andersom komt het ook voor want soms ontmoet ik zulke aardig hotelmedewerkers inclusief een sympathieke directeur en dan blijkt dat ik weer veel op- en aanmerkingen heb op het interieur en op het hotelgebouw. En als die beide zaken redelijk in overeenstemming zijn dan blijkt de buurt waar het hotel ligt of het uitzicht niet om naar huis te schrijven te zijn. 


meer lezen

'An die Freude'

Gisteren liep ik over de Gendarmenmarkt hier in Berlijn en bewonderde ik weer eens het standbeeld van de beroemde Duitse schrijver en dichter Friedrich von Schiller (1759-1805) dat hier prominent voor het imposante Schauspielhaus staat. Ook in de prachtige stad Weimar wordt Schiller geëerd met een mooi standbeeld. Hij staat daar gebroederlijk naast zijn gevierde collega Goethe, die beiden geleefd hebben in deze schilderachtige stad in Thüringen. Ik herinner me nog goed dat ik enige jaren geleden tijdens een reis van KUNSTSTAD voor dit beeld stond. Erg grappig is het dan ook dat ik een paar weken geleden in een andere Duitse stad, namelijk München, bij een beeldhouwwerk van Schiller bleef stil staan. Ik droeg voor de KUNSTSTAD-groep toen een gedicht getiteld ‘An die Freude’ van hem voor.

De eerste acht regels van dit gedicht van Schiller ken ik uit mijn hoofd omdat ze gebruikt zijn door de componist Ludwig van Beethoven (1770-1827) en dit het gezongen slot vormt van Beethoven’s negende symfonie. Deze hymne wordt tegenwoordig gebruikt als het Europese volkslied, waarbij met name de regel ‘Alle Menschen werden Brüder’ heel toepasselijk is.


meer lezen

Waar blijft de tijd?

Op dit moment geniet ik van het uitzicht op het prachtige Volkspark Friedrichshain. Ik kom een beetje bij van de vliegreis die ik gisteren vanuit Porto naar Berlijn heb gemaakt. De vlucht duurde bijna drie uur en dat is eigenlijk niet verwonderlijk want Porto ligt behoorlijk zuidelijk en daarbij is het één van de westelijkste steden van het Europese vastenland. Berlijn daarentegen ligt een stuk noord-oostelijker in ons werelddeel en ik moest dus een behoorlijk stuk overbruggen om van de ene plek naar de andere te komen.

De reden dat ik naar Berlijn wilde is het feit dat ik volgende week een hele bijzondere jubileumreis naar de Duitse hoofdstad heb georganiseerd. Met een trouwe groep klanten van KUNSTSTAD zal ik mijn vijftigste verjaardag in Berlijn op 7 oktober vieren en rondom de datum van mijn verjaring wil ik hen graag ‘mijn Berlijn’ laten zien.

Dat ik deze memorabele gebeurtenis in Berlijn wil laten plaatsvinden heeft verschillende redenen, maar één van de belangrijkste motieven is het feit dat ik op andere bijzondere momenten in mijn leven ook in mijn geliefde Berlijn was. 


meer lezen

“Een bad of geen bad, dat is de vraag”

Wellicht heb je in de Travel Tales van Marcel van deze week al gelezen dat we momenteel weer met veel plezier in ons favoriete viersterrenhotel in Berlijn verblijven. Dit is, zoals Marcel al in zijn verhaal aangaf, de plek waar we drie jaar geleden in een mooi tweekamerappartement een half jaar ‘gewoond’ hebben. De kamer voldeed op vele vlakken aan onze wensen. Zo waren we onder meer tevreden over de enorme grote woonkamer, die zo ruim is dat we er zelfs wel eens met een reisgroep van KUNSTSTAD gedineerd hebben. Daarnaast zijn er nog talrijke andere zaken die ons hier in ons hotel bevallen; zo hebben we een mooi uitzicht op het groen van het Volkpark Friedrichshain en vangen we zelfs een glimp van de beroemde Fernsehturm op. Ook ligt het hotel erg centraal en op een loopafstand van verschillende Berlijnse bezienswaardigheden. Kortom, net als drie jaar geleden zijn we weer erg tevreden met deze Berlijnse uitvalsbasis.

Er is echter één ding waar ik nog niet helemaal uit ben als het om onze huidige Berlijnse hotelkamer gaat en dat is het feit dat onze badkamer weliswaar ruim en comfortabel is, maar dat er geen ligbad in zit. Verschillende mensen zullen zeggen dat maakt toch niet uit, want een heerlijke douche is evenwel een goede manier om schoon te worden. Sterker nog, er zijn regelmatige deelnemers die tijdens onze reizen veel liever een douche dan een bad hebben. 


meer lezen

Genieten van de schoonheid van Porto

Regelmatig moet ik aan steden waar ik voor het eerst kom een beetje wennen, echter er zijn ook plaatsen waarmee ik direct een ‘klik’ heb. Dat laatste geldt voor Porto, waar ik eind december van het afgelopen jaar voor het eerst kwam. Ik was bijzonder onder de indruk van deze plek en voelde me toen direct op mijn gemak in deze tweede stad van Portugal.

Inmiddels vertoef ik momenteel al weer tien dagen voor de tweede keer in deze stad en voel ik me hier al redelijk thuis. De rivier de Douro, waar Porto aan is gelegen, is echt een belangrijke bezienswaardigheid en met name de kade langs de rivieroever, in het Portugees ‘Cais da Ribeira’ genoemd, is echt een trefpunt voor menig toerist. Dit is niet zo verwonderlijk want het is hier goed toeven, vooral als de zon schijnt. En toen wij verleden week dinsdag in Porto aankwamen stonden wij dan ook al vlot op het Praça da Ribeira oftewel het plein in gelijknamige wijk Ribeira, dat op enkele meters van ons hotel was gelegen. Het weer was uitstekend, zelfs zomers, en mijn dochters begonnen meteen om een ijsje te vragen.

Over het weer in Porto in september valt sowieso niet te klagen want dagen achtereen is het terrasweer en ik heb al een aantal keren de afgelopen tijd hier prachtige zonsondergangen meegemaakt. 


meer lezen

Glas voor badkamer, geen goede keuze

Twee maal in korte tijd werd ik deze maand geconfronteerd met het fenomeen waar ik al eens eerder iets over geschreven heb, namelijk hotelbadkamers, inclusief toilet, die deels uit glazen wanden bestaan. Het was namelijk laatst het geval tijdens mijn hotelovernachting in het Apollo Hotel in Amsterdam en op dit moment heeft mijn hotel in Porto ook een grote glazen wand die mijn kamer scheidt van het badkamergedeelte.

Zoals ik ooit al beschreef (Klik voor mijn verhaal daarover hier) vind ik het persoonlijk niet raadzaam om een glazen wand, met soms zelfs een glazen deur, als afscheiding tussen sanitairruimte en hotelkamer te plaatsen.

Zo’n glazen wand als beschutting voor de badkamer en het toilet heeft volgens mij een aantal nadelen. Het eerste nadeel ligt voor de hand. Als je met iemand samen reist, of het nu je levenspartner is of je op pad bent met een goede reisvriend of reisvriendin, dan wil je toch ongestoord en vooral ongezien gebruik kunnen maken van het toilet, het bad en/of de douche. Ook al is de wand van melkglas en zie je niet letterlijk alles, toch zie je er wel schaduwen en silhouetten doorheen wat toch het gevoel van privacy wegneemt.


meer lezen

Een schitterend museum dat je niet wilt missen

Met een kopje koffie hier op een terras in Porto kijk ik uit over de prachtige rivier de Duoro en denk ik terug aan mijn presentatie van afgelopen zaterdag getiteld “25 Bijzondere Musea”. Ik liet een veelvoud van musea tijdens mijn genoemde presentatie de revue passeren en in de top tien had ik uiteindelijk een voor mijn publiek vrij onbekend musea gezet, namelijk het Hans Arp Museum in het Duitse Remagen. Dit museum scoort in mijn persoonlijke keuze zo hoog onder meer door het schitterende museumgebouw en zijn unieke ligging, die beiden namelijk ontzettend bijzonder zijn.

In een voormalig treinstation dat ook wel bekend is als Bahnhof Rolandseck zit al sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw een museum dat gewijd is aan de belangrijke modernistische kunstenaars Hans Arp en zijn vrouw Sophie Taeuber-Arp. Dit Arp Museum is pas echt bijzonder geworden sinds je vanuit het oude treingebouw via een horizontale tunnel door de achterliggende berg en een verticale trap- c.q. liftkoker in een nieuwbouw terecht kunt komen, dat hoger op de heuvel is gelegen. Deze uitbreiding is bijna exact tien jaar geleden geopend (namelijk op 27 september 2007) en is ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier, die in mijn ogen van het Arp Museum echt een heel geslaagd museum heeft gemaakt. 


meer lezen

Beter een verre buur…

Ons appartement in Amsterdam ligt midden in de bekende wijk De Pijp in Amsterdam-Zuid. Dit is een gezellige buurt, waar altijd wel iets bijzonders te beleven valt en waar het goed toeven is. Op welk tijdstip van de dag je ook buiten komt er zijn altijd mensen te vinden en ook lijkt het alsof er op ieder moment, ook in de nacht, wel ergens een lichtje brand en er iemand de slaap nog niet kan vatten, zit te werken of naar muziek luistert. Als je met zo veel mensen bij elkaar op een kluitje woont brengt dat best veel gezelligheid met zich mee, maar het kan natuurlijk soms ook irritaties opleveren. Als ik thuis ben hoor ik altijd wel ergens één van de buren de oude krakende trappen oplopen, een wasmachine centrifugeren of andere huiselijke geluiden van de buren, waar je niet altijd behoefte aan hebt. Maar zogezegd hoort dit bij deze buurt en je raakt er een beetje aan gewend.

Als ik in een hotel verblijf zijn alle omgevingsgeluiden natuurlijk nieuw en ben ik er, meestal onbewust, op de een of andere manier extra op gespitst rare geluiden te horen. Want ook in een hotel kun je natuurlijk geconfronteerd worden met ‘geluidsoverlast’ van andere gasten, personeel of apparatuur van het hotel.


meer lezen

Wat is nou mijn lievelingsmuseum?

Zoals trouwe lezers van mijn Travel Tales weten bezoek ik buitengewoon frequent allerlei musea in binnen- en buitenland. Drie musea per week betreed ik minimaal wel, echter er zijn periodes dat ik er dagelijks één of zelfs meer aandoe. De laatste jaren wordt ik vaak vergezeld door mijn twee jonge dochtertjes en die hebben mij inmiddels een hele andere kijk op musea gegeven. Op dit fenomeen kom ik in mijn Travel Tales nog wel eens terug.

Mijn opleiding als kunsthistoricus, mijn jarenlange ervaring en mijn talloze museumbezoeken hebben mij een bepaald ‘kennersoog’ gegeven. Toch blijft het moeilijk om te zeggen wat nu in mijn ogen het allermooiste museum is. Als een uitdaging, temeer omdat ik al bijna 25 geleden afgestudeerd ben als kunsthistoricus, wil ik dit weekend een uiterst afgewogen poging doen om een lijst van 25 favoriete musea te presenteren. Ik heb ter voorbereiding de vele musea die ik ooit heb bezocht nog eens op één of andere manier in mijn gedachten laten passeren. Sommigen schoten mij direct te binnen, maar dat wil niet zeggen dat ze meteen in de top vijf van mijn lijst zouden gaan eindigen. Ook de hoeveelheid kunstwerken die een museum tentoonstelt is voor mij geen graadmeter, het gaat immers om kwaliteit en niet om kwantiteit. 


meer lezen

Hip stoeltje en een kleurig behangetje

Van een kleurtje hier en daar hou ik best. Dus een leuk bont design voor de inrichting van een luxe hotel kan ik soms best wel waarderen. Ik ben echter van mening dat je bij de keuze van het interieur van een sjiek hotel hiermee wel moet oppassen, want het moet niet te uitbundig worden en daarbij dien je zoveel mogelijk rekening te houden met de smaak van gasten van allerlei pluimage. Het is natuurlijk de bedoeling dat het design bij zoveel mogelijk bezoekers in de smaak valt waarbij je te maken hebt met mensen van allerlei nationaliteiten, van alle leeftijden en vele gezindten.

Kortom, in dat kader is mijn devies dat viersterren-, en vooral vijfsterrenhotels, zoveel mogelijk neutraal ingericht dienen te worden. Dat wil zeggen chic, comfortabel, degelijk en dus zonder al te veel poespas en gedoe. Gewoon mooie luxe uitziende meubels, liefst in effen kleuren, die niet te veel ‘vloeken’ met andere kleuren, en verder een rustige uitstraling. Mijn genoemde stelling geldt trouwens, met name als het gaat om kleur, niet alleen voor het meubilair maar trouwens ook voor de vloerbedekking en wandbekleding. 

Het heeft mijn inziens verschillende voordelen om deze neutrale keuze te maken. Allereerst dat de door mij voorgestelde hotelinrichting door zijn neutraliteit tevens heel erg tijdloos kan zijn en hierdoor wat jaartjes mee kan gaan.


meer lezen

Voor prachtige kunst moet je naar München!

Inmiddels ben ik al weer meer dan anderhalve week in München en geniet nog steeds met volle teugen van deze bijzonder stad in Zuid-Duitsland. Volgens mij denken de meeste mensen als ze de naam München horen aan Lederhosen, Dirndl-jurken, Oktoberfesten en vooral (veel) bier. Dit beeld klopt, maar dan wel slechts ten delen. De genoemde typische Beierse kledij wordt niet zozeer meer op straat door de locale bevolking gedragen, maar de vele kledingzaken in het centrum van de stad hangen er wel vol mee. Waarschijnlijk koopt deels de grote meute toeristen in een opwelling een typische korte Beierse leren broek of een veelkleurig jurkje met het kenmerkende decolleté. Daarnaast schaffen de Münchenaren zelf rond deze tijd een nieuw Beiers feesttenue aan om te gebruiken tijdens de naderende Oktoberfesten. Dit beroemde bierfestijn, dat zich aan de rand van het centrum op een groot grasland in talloze enorme ‘circustenten’ afspeelt, zal half september, anders dan de naam doet vermoeden, weer losbarsten. Miljoenen mensen van heinde en verre doen hier één of meer dagen aan mee en dan is het aanhebben van een Lederhosen of Dirndl-jurk een verplicht item.


meer lezen

Waar ben ik eigenlijk?

Al eens eerder schreef ik over het feit dat ik het leuk vind als je in een hotel herkenbare elementen terugvindt van de stad waarin je verblijft (klik hier voor dit verhaal). Als de inrichting obligaat is en zonder verdere hints over de locatie dan kun je je voor je gevoel net zo goed overal wereld bevinden. Het hotel in München, waar we afgelopen week met de groep van KUNSTSTAD verbleven, had heel goed begrepen hoe je de sfeer van de stad bij de gasten kunt oproepen. Het chique hotel, gelegen midden in het centrum van de belangrijke Zuid-Duitse stad, was al een aantal generaties in handen van een Beierse familie. Hun afkomst en verbondenheid met deze plek in Duitsland wilde de huidige eigenaren graag op een charmante manier laten zien in het interieur en in de uitstraling van het hotel, zonder dat dit afbreuk zou doen aan alle moderne faciliteiten die een viersterrenhotel ook dient te hebben.

Het eerste dat mij in dit kader opviel toen ik hier een jaar geleden voor de eerste keer binnen kwam wandelen was, hoe kan het ook missen, de toepasselijke Beierse kostuums  van het hotelpersoneel. De dames van de hotelstaff droegen een jurk in de Trachtenstil (= Beierse klederdracht) die ook wel Dirndl wordt genoemd. Dat zag er gezellig uit!


meer lezen

Het menselijk lichaam in de kunst

Al enige dagen vertoef ik in de hoofdstad van Beieren en geniet van alle schitterende kunst die deze stad rijk is. In een aanzienlijk aantal musea kun je hier in München kennis maken met alle periodes uit de kunstgeschiedenis. Alhoewel ik in mijn leven al meerdere keren in deze musea geweest ben, is het na zoveel jaar echt weer een feest om alle schilderijen en kunstvoorwerpen weer hier in München te zien. Ik ben hier trouwens niet alleen maar om te genieten van al deze pracht en praal, maar ik bekijk alles ook nog eens ter voorbereiding voor mijn KUNSTSTAD-reis die hier morgen (donderdag 24 augustus) start. Met genoegen leid ik de deelnemers van deze reis rond langs een aantal bijzondere hoogtepunten.

Eén van de topstukken die je niet mag missen in München is de ‘Barberini Faun’, die tentoongesteld wordt in de Glyptothek. Met veel plezier toog ik afgelopen zondag dan ook naar dit oudheidkundig Museum, dat aan de buitenkant door zijn klassieke façade met zuilen en bekroning met fronton al aan deze periode uit de kunstgeschiedenis doet herinneren. In dit Münchener museum word je als bezoeker getrakteerd op een overvloed aan klassieke kunst, waarvan sculpturen de hoofdmoot vormen. 


meer lezen

Te warm of te koud?

Ik ben een behoorlijke koukleum en thuis, maar ook in hotelkamers waar ik regelmatig verblijf, stook ik de verwarming graag lekker op. Maar sinds ik zeer vaak naar warme plekken in Zuid-Europa reis waardeer ik het ook enorm als een hotel over een goed airconditioningsysteem beschikt en ik mijn kamer juist wat kan verkoelen.

In mediterrane landen zijn airco’s gelukkig meestal standaard in een hotelkamers aanwezig. Zoiets is trouwens geen overbodige luxe, want de temperaturen zowel buiten als in de kamer stijgen er vaak enorm. Helaas kan het in de winter zelfs in Spanje en Zuid-Italië wel eens gebeuren dat het kwik ’s avonds beneden de tien graden daalt. Als je dan na een dag op ontdekkingstocht door de stad een beetje verkleumd terug komt in het hotel is het heerlijk om bijvoorbeeld een warm bad te nemen en de stand van de kachel een standje hoger te draaien.

Nu wil het feit dat, hoewel een airco voor verkoeling dus standaard is, een verwarming in een hotel in deze genoemde Zuid-Europese landen wel eens geheel ontbreekt. Dit komt waarschijnlijk omdat kou op dit soort plekken een uitzondering is en de investering voor een centrale verwarming in het hotel te groot is.


meer lezen

Dit smaakt naar ‘more’

Afgelopen dinsdag had ik een bijzondere kunstbelevenis, die ik graag binnenkort ook met de trouwde lezers van mijn Travel Tales zou willen delen. Ik heb namelijk van de week, als voorbereiding op een reis die ik in oktober organiseer, een bezoek gebracht aan twee bijzondere nieuwe musea in het oosten van ons land, te weten Museum ‘More’ in Gorssel en Kasteel Ruurlo in het gelijknamige plaatsje. Beide museumgebouwen zijn aan elkaar gelieerd en bieden huisvesting aan een enorme collectie met modern Realisten, die zogezegd over beide genoemde locaties zijn verdeeld.

Na een fikse autorit vanuit Amsterdam, het duurde meer dan anderhalf uur, kwam ik met mijn twee dochters eerst aan in het Gelderse Gorssel en je kon bijna letterlijk en figuurlijk niet om het museum heen. Een groot terras, waar vele museumbezoekers koffie aan het drinken waren, was het eerste markeringspunt van Museum ‘More’. Achter het terras konden we door een paar hoge statige bomen heen het voormalige Gemeentehuis van Gorssel zien staan dat, nadat het in 2012 leeg kwam te staan, verbouwd is tot restaurant van het genoemde museum. 


meer lezen

Vergeten!

Je vergeet als mens wel eens iets, ook als je op reis gaat. Ook al ben je nog zo goed voorbereid, maak je gebruik van een doortastend afvinklijstje van de spullen die je mee wilt nemen en heb je ervaring in het ‘koffer inpakken’, ook dan kun je wel eens voor een situatie komen te staan dat je je bagage opendoet op de plaats van bestemming en denkt ‘verrek, waarom heb ik dat nou niet in mijn koffer gestopt!’

Nu hoef je je als dat gebeurt meestal geen zorgen te maken, want vooral in Europa is alles wat je maar nodig zou hebben te koop in de nabijheid van je hotel. Veel winkels die je in Nederland aantreft vind je elders ook en het assortiment aan producten komt ook veelal overeen. Mocht je dus iets niet meegenomen hebben op reis dan kun je dit eventueel vrij snel ter plaatse nog aanschaffen. Behalve natuurlijk dingen van persoonlijke aard of bijvoorbeeld dat ontzettend goede Nederlandstalige boek dat je aan het lezen bent, want dat is in Boedapest, München, Valencia of Porto waarschijnlijk lastig te verkrijgen. Maar verder kun je vermoedelijk zogezegd alles in die steden vinden wat je nodig hebt en vaak hetzelfde als thuis, dat maakt het dus makkelijk. Of het er ook leuker op wordt is een tweede, daar schreef Marcel eerder al eens over. (Lees hier)


meer lezen