Onze kunst- & reisverhalen

(Travel Tales)


Marcel Verhoeven en Judith de Groot schrijven wekelijks reisverhalen over kunst, cultuur, geschiedenis, bezienswaardigheden en gastvrijheid.

Mr. drs. Marcel Verhoeven

Marcel:"Ik ben kunsthistoricus en ga graag op zoek naar bijzondere musea, indrukwekkende architectuur  en unieke kunstcollecties. Regelmatig gaan mijn verhalen dan ook over opmerkelijke kunstwerken of opvallende gebouwen. Ook verdiep ik me vaak in de geschiedenis van de stad waar ik op dat moment ben. Typische gewoontes of gebruiken en bijzondere persoonlijkheden komen ook geregeld in mijn blogs aan de orde."


"Wie verre reizen maakt kent vele verhalen!"

Wilt u automatisch wekelijks onze blogs ontvangen? Meldt u dan hieronder aan voor de Travel Tales.

* indicates required


Judith: "Ik ben een echte kenner van het fenomeen reizen. Ik heb mij gespecialiseerd in alles wat met reizen en hospitality (gastvrijheid) te maken heeft en over mijn bevindingen schrijf ik graag. Gemiddeld check ik meer dan 80 maal per jaar voor één of meerdere nachten in bij hotels. Daarnaast ben ik met mijn computer vaak te vinden in hotellobby's, waar ik dan aan het werk ben. Regelmatig sta ik stil bij mijn verblijf in een bepaald hotel, of schrijf ik over dingen mij opvallen in de (buitenlandse) horeca." 

Veel leesplezier!

Judith de Groot



Bijna af!

Dinsdagmiddag daalde ik met een groep geïnteresseerden af in de bouwput van de Noord/Zuidlijn in de Amsterdams wijk De Pijp. De naam bouwput mag volgens mij eigenlijk niet meer gebruikt worden, want op enkele details na is de nieuwe Amsterdamse metrolijn inclusief de verschillende stations helemaal af. Het is echt indrukwekkend en een buitengewoon bijzonder gezicht om de enorme voltooide metrohalte onder de Ferdinand Bolstraat te zien liggen. En met name voor mensen die in het verleden ook wel eens tijdens de voorafgaande bouwfases diep in de grond naar de voortgang van de bouw hebben gekeken mag het resultaat er zeker zijn.

We hebben er wel op moeten wachten want toen men in 2003 met de aanleg van de Noord/Zuidlijn startte voorzag men een opening in 2011. Echter in de loop der jaren is de voorgenomen openingsdatum acht keer verschoven. Als zich aankomende maanden verder geen grote vertragingen voordoen dan is de huidige streefdatum voor de opening 22 juli 2018.

De Noord/Zuidlijn, die officieel lijn 52 heet, krijgt een lengte van 9,7 kilometer en daarvan is circa 7,1 kilometer ondergronds gelegen. 


meer lezen

Een beetje orde in de gang

Weer aangekomen in Amsterdam denk ik terug aan de afgelopen weken. Zoals de trouwe lezers weten verbleef ik de afgelopen tijd in onder meer een hotel in Porto en daarna in Berlijn. Anders dan waarschijnlijk de meeste mensen heb ik niet zoiets dat ik het weer fijn vind om ‘thuis’ te zijn. Ik ben echt een ‘hotelmens’ en mis nu al weer de spanning die ik ervaar als ik weer eens een voor mij nieuw hotel kom binnenwandelen en alle faciliteiten die de hotellerie te bieden heeft.

Het is soms echt weer even wennen als aan het eind van de middag mijn bed niet is opgemaakt. En het is soms ook wel vreemd als in mijn badkamer de handdoeken niet verschoond zijn en dat de shampoofles niet vervangen is door een nieuwe. Tja, thuis moet je dit soort zaken gewoon zelf doen. Nee, zonder dollen, het is natuurlijk een ware verwennerij die mijn werk met zich meebrengt en dat realiseer ik me vaak weer al te goed als ik op mijn huisadres ben. In hotels kijk ik dan ook altijd met welgenoegen en dankbaarheid naar het kamermeisje dat door de gangen van het hotel druk in de weer is. Zij (het zijn inderdaad meestal dames) is duidelijk herkenbaar aan de grote kar met spullen die zij voor zich uit duwt. Op dit wagentje staan schoonmaakmiddelen, attributen om de badkamer mee aan te vullen zoals zeepjes en vaak liggen er ook stapels opgevouwen schonen handdoeken op haar karretje.


meer lezen

De Fernsehturm was mijn trouwe getuige

Op dit moment kijk ik uit het raam van mijn hotelappartement en zie ik in de verte de Fernsehturm, het beroemde icoon van de stad Berlijn. Ik denk tegelijkertijd terug aan mijn geslaagde vijftigjarige verjaardagsfeest dat ik afgelopen zaterdag met meer dan 65 bekenden heb gevierd. Wat een onvergetelijke gebeurtenis was dit!

Zoals ik verleden week al schreef in mijn Travel Tale heb ik meerdere keren in mijn leven mijn verjaardag gevierd in de Duitse hoofdstad; ik werd er ooit 17, 37, 40 en nu uiteindelijk 50. In de jaren die in de tussentijd verstreken is de stad Berlijn enorm veranderd, echter één ding dat mijn hele leven er al stond, en er nog steeds staat, is de genoemde Fernsehturm.

Deze televisietoren is een soort baken in de geschiedenis van Berlijn en ook een beetje van mijn leven. De toren is gebouwd tussen 1965 en 1969 en op het moment van mijn geboorte (1967) was de bouw inmiddels al zo ver gevorderd dat men al bezig was om de enorme bol, die deels op de grond in elkaar gezet was, op ongeveer zo’n 200 meter hoogte te voltooien. Net voor mijn tweede verjaardag, op 3 oktober 1969, was de Fernsehturm klaar en kon op mijn verjaardag feestelijk geopend worden. Deze 7 oktober 1969 was in de DDR heel belangrijk want dat was precies de viering van de twintigste verjaardag van het bestaan van de socialistische Duitse heilstaat.


meer lezen

Een sprintje trekken voor de bus

Afgelopen dinsdagmorgen was ik druk bezig met het afronden van allerlei dingen die nog te maken hadden met de geslaagde vijftigjarige verjaardagsreis van Marcel en vervolgens stortte ik mij ook alweer op de werkzaamheden rondom allerlei activiteiten die de aankomende maanden voor KUNSTSTAD op het programma staan. Kortom, ik was ijverig aan het werk, de tijd vloog voorbij en ik was bijna helemaal vergeten dat ik met Marcel en mijn dochters had afgesproken bij de bar van het Park Inn Hotel op Alexanderplatz. Gelukkig vertrekt er elke tien minuten een rechtstreekse bus van vlak voor ons hotel naar ‘Alex’ en toen ik de deur van mijn hotel uitstapte en links de straat uitkeek richting de bushalte zag ik dat de stadsbus daar stond en zijn deuren al sloot om weg te rijden. Hmm, dat werd minimaal tien minuten wachten op de volgende bus, of…… als ik nou eens hard zou rennen naar de volgende halte dan zou deze bus mij halverwege mijn route passeren en misschien zou ik dan toch bij de volgende halte alsnog kunnen instappen. Het was het proberen waard en ik dacht aan het gezegde ‘niet geschoten is altijd mis’. Terwijl ik aan het rennen was geslagen, wat voor mijn gevoel leek op een soort slow motion filmopname, hoorde ik de motoren van de betreffende bus al en ik dacht ‘die volgende halte ga ik nooit meer op tijd halen’.   


meer lezen

In een hotel voel ik me lekker

Terwijl ik in de lobby van mijn hotel hier in Berlijn zit, denk ik terug aan de periode dat ik hier meer dan een half jaar ‘gewoond’ heb. De trouwe lezers van mijn Travel Tales weten hoe ik deze tijd heb ervaren want vanaf het moment dat ik mij in dit hotel installeerde, begin juni 2014, zijn we begonnen met het schrijven van een wekelijkse blog, die wij aan alle geïnteresseerden per e-mail toesturen. Al meer dan drie jaar vertel ik over mijn (reis)belevenissen waarbij de nadruk ligt op de hospitality en mijn langdurig verblijf in dit hotel heeft daar ook een rol in gespeeld. Mijn grote kennis en ervaring in de hospitality is trouwens gebaseerd op bijna vijfentwintig jaar reiservaring waarbij ik heel veel hotels in allerlei soorten en maten heb mogen aanschouwen en heb mogen meemaken. Eén conclusie die ik inmiddels heb mogen trekken is het feit dat het ideale hotel niet bestaat. Zijn bijvoorbeeld de kamers in mijn ogen perfect, dan is het personeel weer niet helemaal zoals ik zou willen. En andersom komt het ook voor want soms ontmoet ik zulke aardig hotelmedewerkers inclusief een sympathieke directeur en dan blijkt dat ik weer veel op- en aanmerkingen heb op het interieur en op het hotelgebouw. En als die beide zaken redelijk in overeenstemming zijn dan blijkt de buurt waar het hotel ligt of het uitzicht niet om naar huis te schrijven te zijn. 


meer lezen

'An die Freude'

Gisteren liep ik over de Gendarmenmarkt hier in Berlijn en bewonderde ik weer eens het standbeeld van de beroemde Duitse schrijver en dichter Friedrich von Schiller (1759-1805) dat hier prominent voor het imposante Schauspielhaus staat. Ook in de prachtige stad Weimar wordt Schiller geëerd met een mooi standbeeld. Hij staat daar gebroederlijk naast zijn gevierde collega Goethe, die beiden geleefd hebben in deze schilderachtige stad in Thüringen. Ik herinner me nog goed dat ik enige jaren geleden tijdens een reis van KUNSTSTAD voor dit beeld stond. Erg grappig is het dan ook dat ik een paar weken geleden in een andere Duitse stad, namelijk München, bij een beeldhouwwerk van Schiller bleef stil staan. Ik droeg voor de KUNSTSTAD-groep toen een gedicht getiteld ‘An die Freude’ van hem voor.

De eerste acht regels van dit gedicht van Schiller ken ik uit mijn hoofd omdat ze gebruikt zijn door de componist Ludwig van Beethoven (1770-1827) en dit het gezongen slot vormt van Beethoven’s negende symfonie. Deze hymne wordt tegenwoordig gebruikt als het Europese volkslied, waarbij met name de regel ‘Alle Menschen werden Brüder’ heel toepasselijk is.


meer lezen

Waar blijft de tijd?

Op dit moment geniet ik van het uitzicht op het prachtige Volkspark Friedrichshain. Ik kom een beetje bij van de vliegreis die ik gisteren vanuit Porto naar Berlijn heb gemaakt. De vlucht duurde bijna drie uur en dat is eigenlijk niet verwonderlijk want Porto ligt behoorlijk zuidelijk en daarbij is het één van de westelijkste steden van het Europese vastenland. Berlijn daarentegen ligt een stuk noord-oostelijker in ons werelddeel en ik moest dus een behoorlijk stuk overbruggen om van de ene plek naar de andere te komen.

De reden dat ik naar Berlijn wilde is het feit dat ik volgende week een hele bijzondere jubileumreis naar de Duitse hoofdstad heb georganiseerd. Met een trouwe groep klanten van KUNSTSTAD zal ik mijn vijftigste verjaardag in Berlijn op 7 oktober vieren en rondom de datum van mijn verjaring wil ik hen graag ‘mijn Berlijn’ laten zien.

Dat ik deze memorabele gebeurtenis in Berlijn wil laten plaatsvinden heeft verschillende redenen, maar één van de belangrijkste motieven is het feit dat ik op andere bijzondere momenten in mijn leven ook in mijn geliefde Berlijn was. 


meer lezen

“Een bad of geen bad, dat is de vraag”

Wellicht heb je in de Travel Tales van Marcel van deze week al gelezen dat we momenteel weer met veel plezier in ons favoriete viersterrenhotel in Berlijn verblijven. Dit is, zoals Marcel al in zijn verhaal aangaf, de plek waar we drie jaar geleden in een mooi tweekamerappartement een half jaar ‘gewoond’ hebben. De kamer voldeed op vele vlakken aan onze wensen. Zo waren we onder meer tevreden over de enorme grote woonkamer, die zo ruim is dat we er zelfs wel eens met een reisgroep van KUNSTSTAD gedineerd hebben. Daarnaast zijn er nog talrijke andere zaken die ons hier in ons hotel bevallen; zo hebben we een mooi uitzicht op het groen van het Volkpark Friedrichshain en vangen we zelfs een glimp van de beroemde Fernsehturm op. Ook ligt het hotel erg centraal en op een loopafstand van verschillende Berlijnse bezienswaardigheden. Kortom, net als drie jaar geleden zijn we weer erg tevreden met deze Berlijnse uitvalsbasis.

Er is echter één ding waar ik nog niet helemaal uit ben als het om onze huidige Berlijnse hotelkamer gaat en dat is het feit dat onze badkamer weliswaar ruim en comfortabel is, maar dat er geen ligbad in zit. Verschillende mensen zullen zeggen dat maakt toch niet uit, want een heerlijke douche is evenwel een goede manier om schoon te worden. Sterker nog, er zijn regelmatige deelnemers die tijdens onze reizen veel liever een douche dan een bad hebben. 


meer lezen

Genieten van de schoonheid van Porto

Regelmatig moet ik aan steden waar ik voor het eerst kom een beetje wennen, echter er zijn ook plaatsen waarmee ik direct een ‘klik’ heb. Dat laatste geldt voor Porto, waar ik eind december van het afgelopen jaar voor het eerst kwam. Ik was bijzonder onder de indruk van deze plek en voelde me toen direct op mijn gemak in deze tweede stad van Portugal.

Inmiddels vertoef ik momenteel al weer tien dagen voor de tweede keer in deze stad en voel ik me hier al redelijk thuis. De rivier de Douro, waar Porto aan is gelegen, is echt een belangrijke bezienswaardigheid en met name de kade langs de rivieroever, in het Portugees ‘Cais da Ribeira’ genoemd, is echt een trefpunt voor menig toerist. Dit is niet zo verwonderlijk want het is hier goed toeven, vooral als de zon schijnt. En toen wij verleden week dinsdag in Porto aankwamen stonden wij dan ook al vlot op het Praça da Ribeira oftewel het plein in gelijknamige wijk Ribeira, dat op enkele meters van ons hotel was gelegen. Het weer was uitstekend, zelfs zomers, en mijn dochters begonnen meteen om een ijsje te vragen.

Over het weer in Porto in september valt sowieso niet te klagen want dagen achtereen is het terrasweer en ik heb al een aantal keren de afgelopen tijd hier prachtige zonsondergangen meegemaakt. 


meer lezen

Glas voor badkamer, geen goede keuze

Twee maal in korte tijd werd ik deze maand geconfronteerd met het fenomeen waar ik al eens eerder iets over geschreven heb, namelijk hotelbadkamers, inclusief toilet, die deels uit glazen wanden bestaan. Het was namelijk laatst het geval tijdens mijn hotelovernachting in het Apollo Hotel in Amsterdam en op dit moment heeft mijn hotel in Porto ook een grote glazen wand die mijn kamer scheidt van het badkamergedeelte.

Zoals ik ooit al beschreef (Klik voor mijn verhaal daarover hier) vind ik het persoonlijk niet raadzaam om een glazen wand, met soms zelfs een glazen deur, als afscheiding tussen sanitairruimte en hotelkamer te plaatsen.

Zo’n glazen wand als beschutting voor de badkamer en het toilet heeft volgens mij een aantal nadelen. Het eerste nadeel ligt voor de hand. Als je met iemand samen reist, of het nu je levenspartner is of je op pad bent met een goede reisvriend of reisvriendin, dan wil je toch ongestoord en vooral ongezien gebruik kunnen maken van het toilet, het bad en/of de douche. Ook al is de wand van melkglas en zie je niet letterlijk alles, toch zie je er wel schaduwen en silhouetten doorheen wat toch het gevoel van privacy wegneemt.


meer lezen

Een schitterend museum dat je niet wilt missen

Met een kopje koffie hier op een terras in Porto kijk ik uit over de prachtige rivier de Duoro en denk ik terug aan mijn presentatie van afgelopen zaterdag getiteld “25 Bijzondere Musea”. Ik liet een veelvoud van musea tijdens mijn genoemde presentatie de revue passeren en in de top tien had ik uiteindelijk een voor mijn publiek vrij onbekend musea gezet, namelijk het Hans Arp Museum in het Duitse Remagen. Dit museum scoort in mijn persoonlijke keuze zo hoog onder meer door het schitterende museumgebouw en zijn unieke ligging, die beiden namelijk ontzettend bijzonder zijn.

In een voormalig treinstation dat ook wel bekend is als Bahnhof Rolandseck zit al sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw een museum dat gewijd is aan de belangrijke modernistische kunstenaars Hans Arp en zijn vrouw Sophie Taeuber-Arp. Dit Arp Museum is pas echt bijzonder geworden sinds je vanuit het oude treingebouw via een horizontale tunnel door de achterliggende berg en een verticale trap- c.q. liftkoker in een nieuwbouw terecht kunt komen, dat hoger op de heuvel is gelegen. Deze uitbreiding is bijna exact tien jaar geleden geopend (namelijk op 27 september 2007) en is ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier, die in mijn ogen van het Arp Museum echt een heel geslaagd museum heeft gemaakt. 


meer lezen

Beter een verre buur…

Ons appartement in Amsterdam ligt midden in de bekende wijk De Pijp in Amsterdam-Zuid. Dit is een gezellige buurt, waar altijd wel iets bijzonders te beleven valt en waar het goed toeven is. Op welk tijdstip van de dag je ook buiten komt er zijn altijd mensen te vinden en ook lijkt het alsof er op ieder moment, ook in de nacht, wel ergens een lichtje brand en er iemand de slaap nog niet kan vatten, zit te werken of naar muziek luistert. Als je met zo veel mensen bij elkaar op een kluitje woont brengt dat best veel gezelligheid met zich mee, maar het kan natuurlijk soms ook irritaties opleveren. Als ik thuis ben hoor ik altijd wel ergens één van de buren de oude krakende trappen oplopen, een wasmachine centrifugeren of andere huiselijke geluiden van de buren, waar je niet altijd behoefte aan hebt. Maar zogezegd hoort dit bij deze buurt en je raakt er een beetje aan gewend.

Als ik in een hotel verblijf zijn alle omgevingsgeluiden natuurlijk nieuw en ben ik er, meestal onbewust, op de een of andere manier extra op gespitst rare geluiden te horen. Want ook in een hotel kun je natuurlijk geconfronteerd worden met ‘geluidsoverlast’ van andere gasten, personeel of apparatuur van het hotel.


meer lezen

Wat is nou mijn lievelingsmuseum?

Zoals trouwe lezers van mijn Travel Tales weten bezoek ik buitengewoon frequent allerlei musea in binnen- en buitenland. Drie musea per week betreed ik minimaal wel, echter er zijn periodes dat ik er dagelijks één of zelfs meer aandoe. De laatste jaren wordt ik vaak vergezeld door mijn twee jonge dochtertjes en die hebben mij inmiddels een hele andere kijk op musea gegeven. Op dit fenomeen kom ik in mijn Travel Tales nog wel eens terug.

Mijn opleiding als kunsthistoricus, mijn jarenlange ervaring en mijn talloze museumbezoeken hebben mij een bepaald ‘kennersoog’ gegeven. Toch blijft het moeilijk om te zeggen wat nu in mijn ogen het allermooiste museum is. Als een uitdaging, temeer omdat ik al bijna 25 geleden afgestudeerd ben als kunsthistoricus, wil ik dit weekend een uiterst afgewogen poging doen om een lijst van 25 favoriete musea te presenteren. Ik heb ter voorbereiding de vele musea die ik ooit heb bezocht nog eens op één of andere manier in mijn gedachten laten passeren. Sommigen schoten mij direct te binnen, maar dat wil niet zeggen dat ze meteen in de top vijf van mijn lijst zouden gaan eindigen. Ook de hoeveelheid kunstwerken die een museum tentoonstelt is voor mij geen graadmeter, het gaat immers om kwaliteit en niet om kwantiteit. 


meer lezen

Hip stoeltje en een kleurig behangetje

Van een kleurtje hier en daar hou ik best. Dus een leuk bont design voor de inrichting van een luxe hotel kan ik soms best wel waarderen. Ik ben echter van mening dat je bij de keuze van het interieur van een sjiek hotel hiermee wel moet oppassen, want het moet niet te uitbundig worden en daarbij dien je zoveel mogelijk rekening te houden met de smaak van gasten van allerlei pluimage. Het is natuurlijk de bedoeling dat het design bij zoveel mogelijk bezoekers in de smaak valt waarbij je te maken hebt met mensen van allerlei nationaliteiten, van alle leeftijden en vele gezindten.

Kortom, in dat kader is mijn devies dat viersterren-, en vooral vijfsterrenhotels, zoveel mogelijk neutraal ingericht dienen te worden. Dat wil zeggen chic, comfortabel, degelijk en dus zonder al te veel poespas en gedoe. Gewoon mooie luxe uitziende meubels, liefst in effen kleuren, die niet te veel ‘vloeken’ met andere kleuren, en verder een rustige uitstraling. Mijn genoemde stelling geldt trouwens, met name als het gaat om kleur, niet alleen voor het meubilair maar trouwens ook voor de vloerbedekking en wandbekleding. 

Het heeft mijn inziens verschillende voordelen om deze neutrale keuze te maken. Allereerst dat de door mij voorgestelde hotelinrichting door zijn neutraliteit tevens heel erg tijdloos kan zijn en hierdoor wat jaartjes mee kan gaan.


meer lezen

Voor prachtige kunst moet je naar München!

Inmiddels ben ik al weer meer dan anderhalve week in München en geniet nog steeds met volle teugen van deze bijzonder stad in Zuid-Duitsland. Volgens mij denken de meeste mensen als ze de naam München horen aan Lederhosen, Dirndl-jurken, Oktoberfesten en vooral (veel) bier. Dit beeld klopt, maar dan wel slechts ten delen. De genoemde typische Beierse kledij wordt niet zozeer meer op straat door de locale bevolking gedragen, maar de vele kledingzaken in het centrum van de stad hangen er wel vol mee. Waarschijnlijk koopt deels de grote meute toeristen in een opwelling een typische korte Beierse leren broek of een veelkleurig jurkje met het kenmerkende decolleté. Daarnaast schaffen de Münchenaren zelf rond deze tijd een nieuw Beiers feesttenue aan om te gebruiken tijdens de naderende Oktoberfesten. Dit beroemde bierfestijn, dat zich aan de rand van het centrum op een groot grasland in talloze enorme ‘circustenten’ afspeelt, zal half september, anders dan de naam doet vermoeden, weer losbarsten. Miljoenen mensen van heinde en verre doen hier één of meer dagen aan mee en dan is het aanhebben van een Lederhosen of Dirndl-jurk een verplicht item.


meer lezen

Waar ben ik eigenlijk?

Al eens eerder schreef ik over het feit dat ik het leuk vind als je in een hotel herkenbare elementen terugvindt van de stad waarin je verblijft (klik hier voor dit verhaal). Als de inrichting obligaat is en zonder verdere hints over de locatie dan kun je je voor je gevoel net zo goed overal wereld bevinden. Het hotel in München, waar we afgelopen week met de groep van KUNSTSTAD verbleven, had heel goed begrepen hoe je de sfeer van de stad bij de gasten kunt oproepen. Het chique hotel, gelegen midden in het centrum van de belangrijke Zuid-Duitse stad, was al een aantal generaties in handen van een Beierse familie. Hun afkomst en verbondenheid met deze plek in Duitsland wilde de huidige eigenaren graag op een charmante manier laten zien in het interieur en in de uitstraling van het hotel, zonder dat dit afbreuk zou doen aan alle moderne faciliteiten die een viersterrenhotel ook dient te hebben.

Het eerste dat mij in dit kader opviel toen ik hier een jaar geleden voor de eerste keer binnen kwam wandelen was, hoe kan het ook missen, de toepasselijke Beierse kostuums  van het hotelpersoneel. De dames van de hotelstaff droegen een jurk in de Trachtenstil (= Beierse klederdracht) die ook wel Dirndl wordt genoemd. Dat zag er gezellig uit!


meer lezen

Het menselijk lichaam in de kunst

Al enige dagen vertoef ik in de hoofdstad van Beieren en geniet van alle schitterende kunst die deze stad rijk is. In een aanzienlijk aantal musea kun je hier in München kennis maken met alle periodes uit de kunstgeschiedenis. Alhoewel ik in mijn leven al meerdere keren in deze musea geweest ben, is het na zoveel jaar echt weer een feest om alle schilderijen en kunstvoorwerpen weer hier in München te zien. Ik ben hier trouwens niet alleen maar om te genieten van al deze pracht en praal, maar ik bekijk alles ook nog eens ter voorbereiding voor mijn KUNSTSTAD-reis die hier morgen (donderdag 24 augustus) start. Met genoegen leid ik de deelnemers van deze reis rond langs een aantal bijzondere hoogtepunten.

Eén van de topstukken die je niet mag missen in München is de ‘Barberini Faun’, die tentoongesteld wordt in de Glyptothek. Met veel plezier toog ik afgelopen zondag dan ook naar dit oudheidkundig Museum, dat aan de buitenkant door zijn klassieke façade met zuilen en bekroning met fronton al aan deze periode uit de kunstgeschiedenis doet herinneren. In dit Münchener museum word je als bezoeker getrakteerd op een overvloed aan klassieke kunst, waarvan sculpturen de hoofdmoot vormen. 


meer lezen

Te warm of te koud?

Ik ben een behoorlijke koukleum en thuis, maar ook in hotelkamers waar ik regelmatig verblijf, stook ik de verwarming graag lekker op. Maar sinds ik zeer vaak naar warme plekken in Zuid-Europa reis waardeer ik het ook enorm als een hotel over een goed airconditioningsysteem beschikt en ik mijn kamer juist wat kan verkoelen.

In mediterrane landen zijn airco’s gelukkig meestal standaard in een hotelkamers aanwezig. Zoiets is trouwens geen overbodige luxe, want de temperaturen zowel buiten als in de kamer stijgen er vaak enorm. Helaas kan het in de winter zelfs in Spanje en Zuid-Italië wel eens gebeuren dat het kwik ’s avonds beneden de tien graden daalt. Als je dan na een dag op ontdekkingstocht door de stad een beetje verkleumd terug komt in het hotel is het heerlijk om bijvoorbeeld een warm bad te nemen en de stand van de kachel een standje hoger te draaien.

Nu wil het feit dat, hoewel een airco voor verkoeling dus standaard is, een verwarming in een hotel in deze genoemde Zuid-Europese landen wel eens geheel ontbreekt. Dit komt waarschijnlijk omdat kou op dit soort plekken een uitzondering is en de investering voor een centrale verwarming in het hotel te groot is.


meer lezen

Dit smaakt naar ‘more’

Afgelopen dinsdag had ik een bijzondere kunstbelevenis, die ik graag binnenkort ook met de trouwde lezers van mijn Travel Tales zou willen delen. Ik heb namelijk van de week, als voorbereiding op een reis die ik in oktober organiseer, een bezoek gebracht aan twee bijzondere nieuwe musea in het oosten van ons land, te weten Museum ‘More’ in Gorssel en Kasteel Ruurlo in het gelijknamige plaatsje. Beide museumgebouwen zijn aan elkaar gelieerd en bieden huisvesting aan een enorme collectie met modern Realisten, die zogezegd over beide genoemde locaties zijn verdeeld.

Na een fikse autorit vanuit Amsterdam, het duurde meer dan anderhalf uur, kwam ik met mijn twee dochters eerst aan in het Gelderse Gorssel en je kon bijna letterlijk en figuurlijk niet om het museum heen. Een groot terras, waar vele museumbezoekers koffie aan het drinken waren, was het eerste markeringspunt van Museum ‘More’. Achter het terras konden we door een paar hoge statige bomen heen het voormalige Gemeentehuis van Gorssel zien staan dat, nadat het in 2012 leeg kwam te staan, verbouwd is tot restaurant van het genoemde museum. 


meer lezen

Vergeten!

Je vergeet als mens wel eens iets, ook als je op reis gaat. Ook al ben je nog zo goed voorbereid, maak je gebruik van een doortastend afvinklijstje van de spullen die je mee wilt nemen en heb je ervaring in het ‘koffer inpakken’, ook dan kun je wel eens voor een situatie komen te staan dat je je bagage opendoet op de plaats van bestemming en denkt ‘verrek, waarom heb ik dat nou niet in mijn koffer gestopt!’

Nu hoef je je als dat gebeurt meestal geen zorgen te maken, want vooral in Europa is alles wat je maar nodig zou hebben te koop in de nabijheid van je hotel. Veel winkels die je in Nederland aantreft vind je elders ook en het assortiment aan producten komt ook veelal overeen. Mocht je dus iets niet meegenomen hebben op reis dan kun je dit eventueel vrij snel ter plaatse nog aanschaffen. Behalve natuurlijk dingen van persoonlijke aard of bijvoorbeeld dat ontzettend goede Nederlandstalige boek dat je aan het lezen bent, want dat is in Boedapest, München, Valencia of Porto waarschijnlijk lastig te verkrijgen. Maar verder kun je vermoedelijk zogezegd alles in die steden vinden wat je nodig hebt en vaak hetzelfde als thuis, dat maakt het dus makkelijk. Of het er ook leuker op wordt is een tweede, daar schreef Marcel eerder al eens over. (Lees hier)


meer lezen

Wie kent de beschermheilige van de wijn?

Dezer dagen ben ik druk bezig met de voorbereiding van de Zomercursus die ik aanstaande vrijdag en zaterdag in Breukelen ga geven. Het onderwerp van deze tweedaagse cursus is de pracht en praal van de Middeleeuwen en er hoort ook telkens aan het eind van de middag een wijnproeverij bij.

Ik ben dus op het moment niet alleen bezig met het verzamelen van prachtige foto’s en afbeeldingen die ik laat zien tijdens mijn presentaties, maar ik heb ook, tijdens de zomerbuien door, bij verschillende wijnhandels in Amsterdam uitstekende wijnen gekocht die bij het genoemde thema passen.

Ondanks dat het weer een ‘natte zomer’ in Nederland lijkt te worden, las ik van de week in de krant dat er toch nog steeds wetenschappers zijn, die beweren dat de gemiddelde temperatuur in Nederland aanzienlijk gestegen is in de afgelopen jaren en dat het eigenlijk alleen maar warmer in ons land wordt. Afgezien van alle negatieve gevolgen van de opwarming van de aarde, zijn er wellicht ook positieve kanten. Zo keek ik net even naar mijn druivenstruikje op mijn balkon en die blijkt aardig te gedijen. 


meer lezen

Een lekker ontbijt is een goed begin van de dag

Als ik in Amsterdam ben dan ontbijt ik vaak vlot en eenvoudig, met eigenlijk bijna altijd dezelfde bestanddelen: een kopje thee en een geroosterde boterham met pindakaas zijn bij mij favoriet. Dit type ontbijt is simpel en lekker Nederlands. Als ik in mijn favoriete Spanje verblijf en een hotel boek zonder ontbijt dan geniet ik graag op een terrasje van een lekker broodje, een kop koffie en een vers sapje. Ik vind het echter ook heerlijk om in een hotel van een ontbijtje te smullen. Wat een luxe dat alle lekkernijen op een buffet al klaar staan en je alleen nog maar, vaak uit een zeer ruim aanbod, een keuze hoeft te maken.

Een goed ontbijt is een goede start van de dag, zeker als je in een buitenlandse stad nog een druk programma voor de boeg hebt. Eten en drinken geven je veel energie en je kunt er met een goed gevulde maag lekker een paar uurtje tegenaan. Het is voor mij echter telkens weer afwachten wat een hotel ‘s ochtend te bieden heeft, want ik wissel nog al eens van hotel en stad zoals je weet. In de meeste hotels is de basis vaak wel gelijk: verschillende soorten broodjes, enkele variaties in kaas, meerdere vleeswaren, fruit, yoghurt en gekookte/gebakken eieren. Dit ontbijtaanbod wordt ook wel het zogenaamde Continental Breakfast genoemd, dat vaak al meer keuze biedt dan je uiteindelijk zou kunnen opeten. 


meer lezen

De Nachtwacht is incompleet

Net als verleden week wisselen in Amsterdam ook deze week de zonnige momenten zich af met stevige regenbuien en daarom koos ik ervoor om op de vele natte ogenblikken van de dag gewoon weer eens lekker een boek te gaan lezen. Er liggen bij mij thuis noch talrijke exemplaren ongelezen te wachten en terwijl ik langs mijn boekenplanken dwaalde, viel mijn oog op de welsprekende titel ‘De Restauratie’.
Op de voorkant van dit boek staat De Nachtwacht en de titel in combinatie met de afbeelding laat dus niets aan de verbeelding over. Ik vermoedde al dat dit boek over iets ingrijpends met betrekking tot één van onze belangrijkste, zo niet het belangrijkste, kunstwerk uit onze Nederlandse kunstcollectie zou gaan. En inderdaad, al lezend kwam al vrij vlot aan de orde dat aan het begin van de achttiende eeuw, om precies te zijn in 1715, De Nachtwacht verplaatst is van
de Kloveniersdoelen naar het Amsterdamse stadhuis, thans het huidige paleis op de Dam.

Van het moment dat Rembrandt dit meesterwerk afrondde in 1642 tot 1715 hing het beroemde doek in de grote feestzaal van de Kloveniersdoelen aan de Amsterdamse Nieuwe Doelenstraat. 


meer lezen

Het lawaai van ijsblokjes

Een paar weken geleden schreef ik in mijn hospitality blog over het gedrag van horecapersoneel (klik hier voor mijn verhaal hierover). Ik vertelde toen dat de kwaliteit van een goed hotel, mooi restaurant of een gezellige bar valt of staat bij het functioneren van de staff. Ik maakte de afgelopen week een aantal dingen mee die mij hier weer over aan het denken zette. Toevalligerwijs was ik afgelopen zaterdag op dezelfde middag vlak na elkaar in de lobby’s van twee Amsterdamse hotels aan het werk. Het viel me op dat het bedienend personeel in beide etablissementen precies dezelfde handelingen aan het verrichten was, maar beiden gingen ze hier totaal anders mee om.

In de eerste hotelbar waar ik was kwam het barmeisje op een gegeven moment naar me toe om te vertellen dat ze zodirect wat lawaai ging maken. Ik was in eerste instantie wat ontstelt, want ik had totaal geen behoefte aan een brommende stofzuiger naast mij, of andere lawaaierige apparatuur. Ze stelde me gelukkig gerust door te zeggen dat het slechts heel kort zou duren en dat zij mij echter slechts wilde informeren zodat ik niet teveel zou schrikken. Ze was van plan namelijk een grote schaal met ijsblokjes in een kuip achter de bar leeg te gooien, waar ze daarna flessen wijn in kon zetten om deze te koelen. 


meer lezen