Hospitality ten tijden van crisis

Zoals je waarschijnlijk in de inleiding en ook in het bovenstaande verhaal van Marcel heb kunnen lezen werden wij ondanks de situatie rondom het Corona-virus in ander plekken in Europa, zoals in Italië, verleden weekend toch enorm verrast door de plotselinge ingrijpende maatregelen in Spanje. We waren met veel enthousiasme bezig met de KUNSTSTAD-reis naar Valencia, toen we allemaal van de autoriteiten te horen kregen dat Spanje min of meer op slot ging en daarbij ook nog overging tot een totale lockdown. Ook ons mooie hotel werd gedwongen tot allerlei maatregelen, waar ik zodirect op terugkom. Het eerste wat opviel in het hotel was de rust die optrad in het gebouw, naast het feit dat alle deelnemers van onze KUNSTSTAD-reis vroegtijdig het hotel verlieten, gold dit ook voor eigenlijk alle andere gasten. Het werd zogezegd ronduit stil en afgelopen zondag had het luxueuze hotel nog maar een minimale bezetting. Daarbij werd van hoger hand gedirigeerd dat alle plekken in het hotel waar groepjes mensen bij elkaar konden komen gesloten dienden te worden gesloten. Dus de bar en het restaurant gingen dicht, maar men kon doormiddel van room-service nog wel alle drankjes en gerechten van de kaart bestellen. 


Ik begreep deze rigoureuze maatregel wel maar of het echt nut had vroeg ik me af want er zat immers, doordat er nog maar enkele gasten in het hotel waren, niemand meer in de bar of het restaurant en van enige besmettingkans op die manier kon geen sprake zijn. Maar oké, zulk soort maatregelen zijn natuurlijk het gebruikelijke protocol en dienen dan uitgevoerd te worden. Ik moest wel denken aan die duizenden mensen op het stadhuisplein in Valencia die massaal nog enige dagen daarvoor hutje en mutje naar het vuurwerk keken en dat we nu met gepaste afstand tussen de tafeltjes niet eens meer met de enkele overgebleven hotelgasten mochten dineren. Dit was van het ene uiterste in het andere. Het prachtige vijfsterren hotel werd op deze manier wat unheimisch, maar gelukkig hadden we nog de schitterende binnentuin die alleen door dit kleine groepje hotelgasten gebruik mocht worden en waar je heerlijk in de zon tussen de palmbomen van je via de room-service bestelde drankje kon genieten (je moest dus wel eerst op je kamer het laten brengen en dan zelfstandig met het drankje naar de binnenhof lopen). 

We kregen ook te horen dat het hotel waarschijnlijk binnen 48 uur volledig gesloten zou worden en feitelijk zouden wij toch al verder op reis gaan en was dit bericht voor ons niet ingrijpend, maar voor een Brits echtpaar die bij de receptie stond was dit toch wel een beetje een onaangename verrassing want zij hadden eigenlijk het plan om nog minimaal vijf dagen te blijven. 

Opeens werd ik als kenner van de hospitality geconfronteerd met het fenomeen ‘wat te doen als vijfsterrenhotel met de gastvrijheid in crisis-sitaties’. 


Ons comfortabele hotel zou binnen 48 uur gesloten worden



Ik moet eigenlijk zeggen dat, ondanks dat het personeel aardig bleef, de gastvrijheid op dat moment niet helemaal goed uit de verf kwam. 

Omdat we maandag niet meer rechtstreeks naar Nederland konden vliegen besloten we dan maar via Lissabon onze reis voor te zetten en daar een hotel van dezelfde keten als ons hotel in Valencia te betrekken. Nadat we enige tijd doorbrachten op een desolaat vliegveld, waar amper reuring was, vertrokken we naar Portugal. Het was het toch wel een verademing om op de luchthaven van Lissabon aan te komen. Het was er gezellig druk en alle winkeltjes op het vliegveld waren gewoon nog open.

Vervolgens kwamen we bij een prachtig hotel buiten de Portugese hoofdstad aan, het was eigenlijk een golfresort en het hotelcomplex beschikte over een groot indrukwekkend landgoed. We dachten dat dit wel een prettige plek zou kunnen zijn om andere organisatorische werkzaamheden te verrichten en een weekje even zorgeloos van al het cornaro-gedoe bevrijd te zijn, maar niets was minder waar.


We moesten bij binnenkomst heel ongastvrij achter een provisorisch lijn blijven staan terwijl er helemaal geen andere gasten bij de receptie waren, de receptioniste was uitermate nerveus en dreunde een ingestudeerd verhaaltje af wat de maatregelen in het kader van de corona-crises waren. 

Vervolgens verrasten zij ons met een apparaatje om op ons voorhoofd onze temperatuur te meten. Oei, dat was een overval op onze persoonlijke integriteit en was volgens mij eigenlijk niet toegestaan, ook niet in het moderne Portugal. Echt gastvrij was het niet, maar oké we deden maar mee want we wilden na een turbulent vliegreis naar onze kamer. Toen we in het restaurant kwamen voor het diner kregen we te horen dat dit min of meer het ‘laatste avondmaal’ was want morgenavond zou ook in dit hotel het restaurant voor lange tijd zijn deuren sluiten. Hetzelfde gold voor het ontbijt; alleen de aankomende ochtend mochten we nog naar het ontbijtrestaurant komen en daarna bracht men ontbijt alleen nog naar de kamer. Op dit moment realiseerde ik me dat hospitality in tijden van crisis lastig is. 

Ik moet deze genoemde ervaringen deze weken nog even laten bezinken en moet ik me noodgedwongen ook met allerlei belangrijke andere zaken bezig gaan houden. 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

degroot@kunststad.nl