Improvisatie in Venetië

Maak van je werk je hobby zegt men wel eens en ik moet er altijd aan denken als ik de laatste jaren druk in de weer ben met alle reizen die ik samen met Marcel onder de vlag van KUNSTSTAD organiseer. Ik vind het oprecht heerlijk om een bijzondere kunstreis samen te stellen en het de deelnemers naar de zin te maken. De voorbereidingen hiervoor beginnen vaak meer dan een jaar voordat zo’n reis gaat plaatsvinden. Gelukkig zijn er plekken waar wij in ons leven regelmatig geweest zijn en die wij dus al goed kennen. Nog prettiger is het voor de uitvoering van een KUNSTSTAD-reis als wij zo’n trip al eens in het verleden hebben uitgevoerd. We hebben dan al meer kennis over en ervaring met zo’n bestemming en dat komt nog meer ten goede van de reis die zich aandient. Zo gold dit ook bijvoorbeeld voor onze recente Venetië-reis. 

Reizen met gezelschappen naar Venetië hadden we al vaker uitgevoerd en we hadden zelfs jaren geleden al eens Acqua Alta meegemaakt. Tijdens dit fenomeen is er sprake van hoog water waarbij delen van de stad onderstromen en daar kun je je als bezoeker op voorbereiden. Rubberen laarzen zijn dan erg handig en als je die draagt dan kun je bij een gematigde Acqua Alta toch een prettige Venetië-reis hebben. Ik durf zelfs te zeggen dat er dan sprake is van een extra reisdimensie waar je als Venetiëganger jaren later nog over praat. 


Echter deze week was het anders; het water in de Lagunestad steeg niet een klein beetje maar werd aangrijpend hoog, met alle dramatische gevolgen van dien. Het begon op 12 november met het kenmerkende alarmsysteem waarmee de inwoners van Venetië en ook de toeristen worden gewaarschuwd. Dit lijkt op het luchtalarm zoals we die we in Nederland kennen van de eerste maandag van de maand en bij hoogwater galmt het luid over de lagunestad. Als daardoor je eerste aandacht is gewekt dan komt er aansluitend een ander signaal namelijk een aantal tonen die qua hoogte verschillen. Als er slechts twee tonen klinken dan word het water behoorlijk hoog maar het is veel ernstiger als er drie toonhoogtes achter klinken, dan luid men spreekwoordelijk de noodklok. 

Echter afgelopen dinsdagavond klonken er opeens vier toonhoogtes achter elkaar en we wisten meteen ‘dit is hommeles’. Anderhalf uur later begon de kade voor ons mooie vijfsterrenhotel vol te lopen. Dit was behoorlijk opzienbarend want de plek waar wij met de gezelschappen van KUNSTSTAD in Venetië verblijven, namelijk op het eiland Giudecca, ligt een stuk hoger dan bijvoorbeeld het San Marco-district. Ook was de hele oever ooit een halve meter verhoogd toen de voormalige imposante meel- en pastafabriek verbouwd werd tot het luxueuze Hiltonhotel, dus zou het in eerste instantie weinig last moeten hebben van een hoge waterstand. 


Niets was minder waar, op een gegeven moment klotste het water tegen de deuren van het hotel aan en wij begonnen ons oprecht zorgen te maken over de KUNSTSTAD-reis die de volgende dag van start zou gaan. 

Echter zo snel als het water kwam, zo snel was het ook weer verdwenen. En alhoewel Marcel en ik natuurlijk behoorlijk gespannen waren, konden we de volgende dag met ons reisgezelschap de eerste kennismakingswandeling door Venetië met veel genoegen uitvoeren. Daar stonden we met de hele groep in het zonnetje voor de San Marcokathedraal. Marcel vertelde honderduit over alle bezienswaardigheden die in deze omgeving te zien waren en het leek alsof de enorme wateroverlast van slechts enige (nachtelijke) uren eerder er nooit was geweest. Echter als je wat beter om je heen keek dan zag je dat de betonnen balusters en kadewanden door de waterdruk waren bezweken en op overal op z’n kant op de kaden lagen. Nog erger was de schade die de ‘geknakte’ enorme meerpalen hadden aangericht; zij hadden met het klotsende water tegen de glazen winkelpuien gebonkt en overal lagen kapotte etalage ruiten. Maar toch was het moeilijk voor te stellen wat voor onheil de avond hiervoor had plaats gevonden. 


De tweede dag van onze vierdaagse KUNSTSTAD-reis zou een bezoek aan de bekende kunstmanifestatie Biënnale op het programma staan. Nog voordat ik naar het ontbijt ging liep ik naar buiten en keek naar de strak blauwe hemel. Wauw! Het leek een zonnige dag te worden en er had zelfs geen alarm geklonken dus er zou geen noemenswaardige sprake van Acqua Alta zijn. Door de rampspoed van 36 uur eerder mochten alle privéboten, en dus ook die van ons, helaas niet varen van de gemeente Venetië, maar gelukkig was er nog altijd de shuttleboot van het Hiltonhotel die binnen de uitzonderingen viel en hierdoor geraakte we toch aan de overkant van het water. Wat een geluk! 

Bij het uitstappen hadden we toch even voor een paar meter onze laarzen nodig maar dat verhoogde de dimensie van onze reis. Het werd een fantastische dag met een bezoek aan het Arsenaal onder leiding van de kunstkenner Niels Beugeling. Na de lunch bekeken we wederom onder zijn bezielende leiding de landenpaviljoens in de Giardini, waarbij de zon maar bleef schijnen! Een grote zucht van verlichting slaakte ik aan het einde ook van deze dag die zoals je begrijpt wederom voor mij wat nerveus begon. 


Maar die avond, alle deelnemers van de KUNSTSTAD-reis hadden heerlijk zitten dineren en genoten nog even na, kondigden de autoriteiten voor de volgende dag extreme Acqua Altaaan. Marcel en ik gingen in beraad en dachten na over de derde dag van de KUNSTSTAD-reis. Wat zouden we doen? Een deel van die dag zou bestaan uit de gebruikelijke vrije middag, maar om die nou door te brengen in een hotel dat was voor  ons eigenlijk geen optie. Ook de wandeling in de ochtend door Venetië kon absoluut niet doorgaan omdat heel het oude centrum door het hoge water ontoegankelijk zou zijn. En toen kwam het aan op onze reiskennis en ervaring als reisorganisator. Wat nou als we een excursie naar het nabij gelegen vastenland zouden organiseren? En zo geschiedde. We konden twee taxi-bootjes bereid vinden die ons reisgezelschap vlot naar het vastenland konden brengen en daar stonden drie luxe vipbusjes klaar die wij hadden geregeld en die ons comfortabel naar het 35 kilometer verderop gelegen interessante Padua vervoerden. Daar kon Marcel met zijn verhaal aanvangen over onder meer de monumentale Basiliek van Antonius van Padua. Ook vertelde hij over het beroemde bronzen ruiterstandbeeld van de vijftiende eeuwse Venetiaanse legerleider Gattamelata dat voor deze kerk staat en ooit vervaardigd is door de beroemde Florentijnse beeldhouwer Donatello. En opeens stonden we zowaar, weer in het zonnetje, midden in het centrum van Padua voor het indrukwekkende Palazzo della Ragione, het middeleeuwse stadhuis. 


Op dat moment kreeg ik van Niels Beugeling (die in ons hotel in Venetië was gebleven) een Whatsappje met de mededeling dat het stijgende water wederom over de kades van het hotel klotste en dat de situatie in Venetië weer ernstig was. Voor mij, terwijl ik mijn blik op het centrum van Padua richtte, niet te geloven. En de reisdeelnemers kregen gelukkig door onze programma-aanpassing ook niet veel mee van het Acqua Alta.

Toen we aan het eind van de middag terug kwamen bij ons hotel in Venetië leek alles weer normaal. De voorspellingen voor de volgende, en tevens laatste, dag leken wederom gunstig. Afgelopen zaterdag konden we daarom gelukkig het ‘reguliere’ reisprogramma aanbieden waarbij Marcel de deelnemers van de reis zonder enige beperkingen mee kon nemen naar Gallerie dell'Accademia en hen de hoogtepunten van deze topcollectie kon laten zien.

Wat was ik tevreden toen ik in de loop van de middag van de reisgroep afscheid nam op de luchthaven van Venetië. We hebben hen een spannende maar toch zeer bijzondere Venetiëreis kunnen aanbieden. Aan de reacties te merken was iedereen zeer voldaan en tevreden. Je zult begrijpen dat ik nu toch verlang naar een volgende reis waarbij iets minder van mijn improvisatievermogen wordt gevergd. 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com