“Het sprookje van mijn leven”

Afgelopen dagen was ik in Denemarken, en ook zelfs in het nabij gelegen Zweden, om een groep geïnteresseerden die met deze bijzonder KUNSTSTAD-reis mee was, zowel  het Deense Kopenhagen als het Zweedse Malmö te laten zien. Tijdens mijn wandelingen door de Deense hoofdstad kwam ik letterlijk en figuurlijk niet om de grote sprookjesschrijver Hans Christian Andersen heen, waar men in Denemarken ontzettend trots op is. 

Allereerst is er de grote publiekstrekker 'Den lille Havfrue', oftewel het beeldje van ‘De Kleine Zeemeermin', dat gebaseerd is op één van de beroemde sprookjes van Andersen. Het beeldje van ‘De Kleine Zeemeermin' is zelfs zo’n icoon van de stad Kopenhagen dat je het eigenlijk nooit kunt fotograferen zonder een groep toeristen erom heen. Ook al ligt het een paar meter van de oever op een steen in het water van de Sont, lukt het menige toerist toch om er naast te gaan staan en men heeft er zelfs natte voeten voor over. Bij onze genoemde reis stopten we allereerst op de tweede programmadag op de oever bij het beeld en op de laatste reisdag voeren we er ook nog langs tijdens een boottocht.


Daarnaast vind je tevens twee immense sculpturen van de vermaarde auteur Andersen zelf in het centrum van de stad. Bij deze twee standbeelden is het meestal wat rustiger, maar aan de opgepoetste blinkende plek op de bronzen knie van één van de twee beelden te zien, heeft menige fan hier op Andersen’s schoot gezeten. Het beeld waar ik het nu over heb is datgene dat naast het raadhuis van Kopenhagen staat en deze versie kijkt met een gedraaide blik naar het tegenovergelegen stadse pretpark Tivoli. Dit bronzen sculptuur is trouwens gemaakt naar een foto van Andersen waarop hij dezelfde gedraaide pose inneemt. Op de foto is goed te zien dat hij een lange, slungelige man was die het niet echt van zijn uiterlijke schoonheid moest hebben. Doordat hij niet knap was werd hij in zijn jeugd door zijn klasgenoten veel gepest, maar dat heeft hem niet weerhouden om uiteindelijk later in zijn volwassen leven een gevierd schrijver te worden die door groot publiek wereldwijd gewaardeerd werd. Niet helemaal verwonderlijk dat zijn beroemde sprookje 'Het lelijke jonge eendje' eigenlijk een symbolische weerspiegeling van zijn eigen leven zou kunnen zijn. 


Op het andere beeld van Andersen, dat in het Koninklijk Park nabij Kasteel Rosenborg staat, is Andersen echt als een gevierd schrijver afgebeeld. Dit beeld toont hem als één van de grote figuren van Denemarken, die inderdaad zo succesvol was dat hij uitgenodigd werd bij allerlei belangrijke hooggeplaatste personen in Europa zoals bij koningin Victoria van Groot-Brittannië en ook bij onze eigen Koning Willem II kwam hij op audiëntie. 

Tijdens zijn vele reizen ontmoette hij menig bekende collega zoals de gebroeders Grimm, Heinrich Heine, Victor Hugo, Charles Dickens en vele andere beroemde schrijvers. Tijdens zijn bezoek aan Nederland maakte de sprookjesauteur onder andere kennis met Kneppelhout, Hasebroek, Van Lennep, Potgieter, Jan Pieter Heije en het echtpaar Bosboom-Toussaint.

Reizen was voor Andersen echt een passie en daar zie ik veel overeenkomsten met mezelf. Andersen wilde, net als ik nu, vele plekken en plaatsen in Europa ontdekken. Dit was echter in de 19de eeuw nog een hele onderneming. Blij was Andersen dan ook dat in de loop van zijn leven de trein werd uitgevonden en dankzij dat feit kon hij, door een steeds verder uitdijend spoorwegnet, grote afstanden afleggen door ons werelddeel.


Er is een lange periode geweest dat Andersen zoveel reisde dat hij min of meer uit zijn koffer leefde. Er gaat een verhaal over hem de ronde dat er in zijn koffer altijd een lang touw zat. Volgens zeggen was hij een behoorlijke hypochonder en dat touw was er voor bedoeld dat hij in geval van brand uit het raam van zijn hotelkamer zou kunnen ontsnappen.

Tijdens zijn vele reizen kwam Andersen rond oktober 1862 aan in het Zuid-Spaanse Málaga. In zijn dagboek schreef hij “In geen andere Spaanse stad heb ik mij zo gelukkig en comfortabel gevoeld als in Málaga”. Málaga is zo trots op deze uitspraak dat de schrijver in de Andalusische stad wordt geëerd met een groot standbeeld. Ik kan mij geheel vinden in de uitspraak van Andersen en het kan dan ook zo maar eens zijn dat ik binnenkort weer even naast de bronzen Andersen op het bankje in Málaga zal zitten om samen met hem te genieten van deze heerlijke stad.

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner 

verhoeven@kunststad.nl