Één ei is geen ei

Alhoewel ik niet religieus ben opgevoed deden we meestal wel met alle leuke dingen die het geloof voorbracht mee, zo ook Palmpasen. Ik mocht dan van mijn ouders snoepgoed aan een houtenkruis hangen. Slierten van zelf geregen chocolade paaseitjes, her en der dropjes en op de top een haantje van brood. Helemaal geweldig vond ik het mannetje van brooddeeg dat een echt kippenei omklemde. En de dagen daarna mocht ik alles nog opeten ook. 

Vandaag, op Palmzondag (een week voor Pasen), vieren we het moment dat Christus met gejuich in Jeruzalem werd binnengehaald. Het moment is geregeld in de kunstgeschiedenis afgebeeld. De scènes met dit thema die mij het meest aanspreken zijn die van middeleeuwse Italiaanse meesters. De schilder Duccio uit Siena beeldde de menigte af bij de stadspoort van Jeruzalem. Jezus komt eraan op een ezel en achter hem volgen de discipelen. Het is wel een gedrang van jewelste, alle hoofdjes van de discipelen heeft Duccio systematisch naast elkaar gepropt. Ze passen er net met moeite op. En eigenlijk zijn alle figuren op het werk even groot, Duccio houdt nog geen rekening met perspectief. 


Misschien wordt er wat diepte gesuggereerd door de architectuur op de ‘achtergrond’, echter dit paneel is pas het begin van een nieuwe traditie in de beeldende kunst en de Renaissance is nog ver weg. Zijn collega Giotto heeft de Intocht in Jeruzalem ook aan het begin van de veertiende eeuw uitgebeeld. Hoewel de scène overeenkomstig is met die van Duccio, heeft Giotto bij zijn fresco in de Arena-Kapel te Padua een grotere eenvoud betracht. De scène heeft hij op de voorgrond geplaatst (Duccio deed dit in vogelvlucht). Ook probeert Giotto niet alle figuren af te beelden maar laat bijvoorbeeld de discipelen elkaar overlappen (wel lastig met al die gouden aureolen). Door het plaatsen van de gebeurtenis op de voorgrond van dit fresco omzeilt Giotto ook het lastige vraagstuk van het perspectief. Zo zie je slechts een klein stukje van de stadsmuur van Jeruzalem en je weet niet hoe die verder de ‘ruimte’ in loopt. Ik vind beide voorstellingen trouwens geweldig. Ik wijs je ook nog even op de kinderen die in de bomen klimmen en daarom sluit ik vandaag toch maar af met het beroemde kinderliedje: 


Palm palm Pasen

Ei, koe rei

Over ene zondag

Krijgen wij een ei

Eén ei is geen ei

Twee ei is een half ei

Drie ei is een paasei

 

Marcel Verhoeven, Stedenkenner

verhoeven@kunststad.nl