Gastvrijheid is (niet) vanzelfsprekend

De afgelopen twee weken was ik in Rome. Wat een overweldigende stad is dat, je raakt er nooit uitgekeken. Maar liefst twee reisgezelschappen van circa 20 deelnemers per reis hebben Marcel en ik deze periode meegenomen door de Italiaanse hoofdstad. We lieten hen kennis maken met een aantal bekende echter ook met een hoeveelheid onbekende bezienswaardigheden van Rome die zeer de moeite waard zijn. 

Voor mij is het altijd een uitdaging om alle programmaonderdelen zo goed mogelijk op elkaar aan te laten sluiten en de reis voor alle deelnemers zo comfortabel mogelijk te laten zijn. Dat doe ik, zoals je waarschijnlijk wel weet, onder andere door een uitstekend hotel te selecteren dat onder meer in het centrum van de stad ligt, echter er zijn natuurlijk nog meer factoren die van belang zijn voor de keuze van het juiste hotel. 

Niet alleen het comfortabele hotel is een belangrijk gegeven ook andere zaken moeten volgens Marcel en mij helemaal in orde zijn tijdens onze reizen.

Zo wil ik het wachten in rijen bij bezienswaardigheden die op ons programma staan altijd voorkomen. 


Ook nemen we daarnaast onze gasten graag een zorg uit handen door voor hen voor het facultatieve avondprogramma goede restaurants uit te zoeken, dat we altijd voorbereiden in de week voorafgaande aan de reis. De diners zijn dan weliswaar niet bij de reis inbegrepen, maar we bieden dus wel de mogelijkheid om met elkaar uit eten te gaan zodat men niet zelfstandig op zoek hoeft gaan naar een leuk plekje, want dat kan soms best behoorlijk lastig zijn. Zeker in een grote stad als Rome, die overlopen wordt met toeristen en het aantal zogenaamde ‘tourist traps’ (‘toeristenvallen’) dus groot is en dat wil zeggen dat men dan uitkomt bij slechte restaurants die alleen bedoeld zijn om onwetende toeristen zo snel mogelijk met slecht eten van hun geld te ontdoen.

Ik vind het bijna vanzelfsprekend dat we bovengenoemde service verlenen en ik neem deze taak dan ook altijd erg serieus. Het is uiteindelijk mijn doel dat iedereen het naar zijn zin heeft en optimaal kan genieten van de reis, van de kunst, de cultuur en culinaire gewoontes van de plek die waar we zijn. Aan het einde van de trip wil ik dat alle gasten voldaan weer huiswaarts keren en dat men uiteraard zo tevreden is dat men nog een keer met ons op pad wil. Blijkbaar doen we dat al jaren goed, want het aantal deelnemers dat meerdere keren met ons op kunstreis gaat is groot. 


Het is echter vandaag de dag niet meer vanzelfsprekend om gastvrij en dienstverlenend te zijn. Dat merk ik zelf vaak als ik gebruik maak van horecafaciliteiten in Nederland, maar ook in het buitenland. Uiteraard tref je wel eens vriendelijke mensen in restaurant, hotels, bars en bij servicebalies, maar het is helaas bijna meer uitzondering dan regel. Je krijgt weleens het gevoel dat je blij mag zijn dat je ergens iets mag eten, dat je in het vliegtuig mee mag vliegen of dat je het museum in mag. Ik vind dat behoorlijk frustrerend en snap eigenlijk ook niet zo goed waar deze trend vandaan komt. Waarom zijn zo veel mensen niet tevreden met hun baan in de dienstverlening als het gaat om toerisme en hospitality? 

Gelukkig geniet ik van het werk dat ik doe en heb ik dat hopelijk de afgelopen twee weken dat ook weer uitgestraald. Zogezegd was het soms hard werken om de laatste details in orde te hebben en natuurlijk gaat er soms best wel eens iets mis. De kunst is echter om dat niet aan de deelnemers te laten merken en gewoon een klein foutje direct te herstellen en daarna door te gaan. Vaak merken de gasten niet wat er achter de schermen allemaal gebeurt, wat ook de bedoeling is. 


En zo wordt het feit dat we zo door kunnen lopen bij de Vaticaanse Musea en de Sixtijnse kapel (en dus niet in de enorm lange rij hoefden te staan) of het moment dat we bij aankomst in het hotel de kamersleutels gelijk uitgedeeld kregen zonder verdere formaliteiten te hoeven regelen, als vanzelfsprekend ervaren. 

En daar kan ik me helemaal in vinden, want als je met KUNSTSTAD op reis gaat dan zijn dat ook zaken die eigenlijk gewoon logisch dienen te zijn. Het gevoel van welkom zijn als reisdeelnemer, natuurlijk serieus genomen worden en geheel ontzorgd te worden zijn in mijn ogen enorm van belang.

Nu was de afgelopen reis naar Rome nog meer een uitdaging dan elke andere trip. Er kwamen namelijk twee reisgezelschappen vlak achter elkaar aan, waarbij tweeënhalve dag van de beide reizen elkaar overlapten. Gelukkig hadden we een heel team samengesteld die de beide groepen begeleidden en rondleidden, waaronder een aantal bekwame Nederlandstalige experts die in Rome wonen. We hadden de genoemde overlapping van de groepen op deze manier gepland omdat het exclusieve bezoek aan de Nederlandse Ambassade en het unieke ontvangst door priester en kunsthistoricus Antoine Bodar in ‘zijn’ kerk Santa Maria dell’Anima in Rome belevenissen waren die we door beide groepen wilden laten ervaren en dat kon alleen op één en hetzelfde moment gerealiseerd worden. De twee gezelschappen hebben elkaar dus even tijdens die programmaonderdelen ontmoet.  Opvallend was trouwen dat toen enthousiast hun ervaringen uitgewisseld werden. Het waren mede daardoor zeer boeiende en tevens gezellige bijeenkomsten die we niet snel zullen vergeten. 


Wat ik echter zelf ook een mooi avontuur vond was dat we een uitzonderlijk bezoek aan de Scavi hadden geregeld. De ondergrondse necropolis, gelegen direct onder de bekende Sint Pietersbasiliek, is zeer beperkt opengesteld voor kleine groepjes bezoekers en we dienden dit dan ook al ruim van te voren te reserveren. Het was een spannend moment om door de heren van de beroemde Zwitserse garde doorgelaten te worden en op een stil plein naast de Sint Pieter terecht te komen. Daar werden we door een Nederlandstalige pater ontvangen die ons mee nam de trap af naar de Scavi en ons onder meer alle kanten van het vermeende graf van Sint Petrus liet zien. Ontzettend leuk om mee te maken. 

Zo zat het reisprogramma vol met interessante onderdelen die nauw op elkaar aansloten. En dan heb ik nog vergeten te vermelden dat Rome uiteraard een erg grote en indrukwekkende stad is, het is per slot van rekening de Ombelico del Mondo (de navel van de wereld). De stad wordt jaarlijks door 12 miljoen toeristen bezocht en om nog een voorbeeld te geven, dagelijks lopen 30.000 (!) bezoekers door de Sixtijnse kapel.


Wederom vergde het dus heel wat nadenkwerk en georganiseer van ons om onze gasten zo min mogelijk hinder van deze drukte te laten ondervinden en hen het gevoel te geven dat zij bijzonder voor ons zijn, en dat is natuurlijk ook zo. Dat is voor mij ultieme gastvrijheid, dat je oprecht uitstraalt en overbrengt. En dat is tevens de emotie waarvan ik hoop dat onze gasten het ook deze kunstreis weer zo ervaren hebben. 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com 


Wilt u meer blogs lezen van HospitalityScanner Judith de Groot? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.