“U vertraagt de vlucht, uw bagage wordt…”

Van de week vertrok ik vanaf Schiphol naar de schitterende stad Valencia. Zo snel ik de beveiliging gepasseerd was en de terminal van Schiphol binnenwandelde werd ik gelijk getrakteerd op een luide omroep dat enkele passagiers zich moesten haasten om hun vlucht te halen. Het ging om een vertrekkend vliegtuig naar Berlijn en de omroepster had besloten de oproep met informatie in drie talen te doen; Nederlands, Duits en Engels. Gelukkig was het een korte mededeling maar het schudde me wel even spreekwoordelijk ‘wakker’. 

Op Schiphol doet men veel omroepen door de loudspeakers zoals bijvoorbeeld om passagiers bij naam te vermanen als zij niet aan de gate verschijnen. Hen wordt luid en duidelijk, voor duizenden andere reizigers hoorbaar, meegedeeld dat zij de vlucht vertragen en dat hun bagage van boord wordt gehaald. Zo te horen komen veel mensen niet op tijd bij de gate, want de aansporingen tot haast houden nooit op. Ik denk dan vaak ‘waarom word ik met zo’n boodschap lastig gevallen’, het te laat komen van zo’n passagier met het risico dat hij (of zij) zijn (haar) vlucht mist is toch de verantwoordelijkheid van mister Tjan, Herr Müller of monsieur Boulangier zelf? En zo’n oproep veroorzaakt alleen voor alle andere passagiers op Schiphol een hoop geluidsoverlast. Hetzelfde geldt voor gate-wijzigingen; die hoeven voor mij niet (in meerdere talen) herhaaldelijk omgeroepen te worden. Dat kun je toch gewoon als reiziger op de talloze beeldschermen in de verschillende terminals lezen? 


Daarnaast krijg je door de harde luchthavenintercom op allerlei momenten allemaal algemene informatie, waaronder bijvoorbeeld het feit dat je geen vloeistoffen mag meenemen in je handbagage en dat er niet gerookt mag worden in het hele gebouw. Dit soort gesproken informatie wordt met grote regelmaat herhaald zodat er dus bijna geen stiltes vallen in de aankomst- en vertrekhallen.

De kakofonie van onnodige omroepen wordt nog eens aangevuld met extra ‘kleine’ gesproken boodschappen, zoals bij elke loopband, waar je de mededeling ‘Mind the Step’ repeterend hoort. Waarom? Zorgt zo’n irritant stemmetje ervoor dat luchthavenbezoekers, die lang niet allemaal Engels spreken, niet van de vele ‘Tapis roulants’ vallen? 

Zowel bij mijn vertrek als bij mijn aankomst op Schiphol vind ik de talloze luide tetterende mededelingen vervelend. Vooraf ben ik net als iedereen wat gespannen en word ik niet echt rustig van deze extra geluidsimpulsen. Als ik eenmaal geland ben, dan heb ik het vaak een beetje gehad en wil ik niet meer lastiggevallen worden met allemaal nodeloos geproduceerd kabaal. Daarbij komt nog dat ik voorafgaande aan de landing, de laatste tien minuten van de vlucht aan boord van het vliegtuig, ook al overladen wordt met geboden en verboden in meerdere talen, zoals dat je moet blijven zitten met je riemen vast, dat je geen persoonlijke bezittingen moet vergeten mee van boord te nemen.


Ook roept men in het vliegtuig om dat ik alleen mag roken, wat ik trouwens niet doe, op de daarvoor bestemde locaties, dat ik moet uitkijken wanneer ik de babagebak open en dat men blij was dat ik aan boord was. Zodra ik met beide voeten op de grond sta zoek ik dus naar rust! Zoals je echter uit het voorgaande kunt afleiden krijg ik dat echter op Schiphol niet.

De hoeveelheid omroepen maken zoals je begrijpt het verblijf op de nationale luchthaven hierdoor vrij onaantrekkelijk, terwijl dat volgens mij niet de bedoeling zou moeten zijn.

Het kan namelijk ook anders, door oproepen op de luchthaven tot een minimum te beperken en hooguit slechts in geval van calamiteiten te gebruiken. Luchthavens waar het bijvoorbeeld betrekkelijk ‘stil’ is als het gaat om het gebruik van de luchthavenluidspreker is het vliegveld van Rome en de luchthaven van Valencia. Op alle twee was ik namelijk in de afgelopen weken en de rust van een ‘omroeploos vliegveld’ is zo’n verademing! Zo kan het dus ook en ik zou zeggen ‘Schiphol, neem daar een voorbeeld aan’.

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com