Met wie spreek ik?

Op dit moment verblijf ik in Bonn met een groep kunstgeïnteresseerden, in het Hilton Hotel aldaar. Het Hilton Bonnis een prima hotel,  centraal gelegen in het centrum van de bekende Duitse stad, echter het ligt toch ook op een rustige locatie zonder veel stadsgeluiden. Hierdoor is het in de hotelkamers stil en is er absoluut geen sprake van enige geluidsoverlast van buitenaf. Dat is ’s nachts natuurlijk prettig, zodat je prima kunt slapen. Maar ook overdag is dat heel fijn. 

Het is weekend en Marcel en de kinderen zijn eveneens naar Bonn gekomen. Mijn dochters vinden het vaak heerlijk om in de middag nog eens een dutje te doen en dan ’s avonds wat langer op te blijven, zo ook dit keer hier in Bonn.

Gisteren, om twee uur in de middag, trad de rustperiode, de zogenaamd siesta, in voor de kinderen. Dit is trouwens altijd een fijn moment van zo’n dag want als de kinderen lekker een middagslaapje doen dan kom ik aan werkzaamheden toe die soms niet lukken wanneer de kinderen om me heen lopen. En daarbij is dit dagdeel tevens een ogenblik waarop ik zelf even tot rust kan komen. Hoe fijn is het dan als het volstrekt stil is in de hotelkamer, zonder storende geluiden van welke aard dan ook. Het kaartje met daarop de tekst ‘Do not disturb’ had ik gisteren uiteraard aan de buitenkant aan de deurklink opgehangen. Kortom, een ideale rustsituatie was aangebroken.


Gisteren was trouwens Marcel, net als mijn twee dochters, tijdens dit middagmoment ook even in slaap gedommeld totdat hij met luid rinkelend lawaai uit zijn slaap gerukt werd. In eerste instantie had hij niet gelijk door waar het geluid vandaan kwam en graaide hij wat om zich heen om zijn mobiele telefoon uit te zetten. Maar wat bleek, het was niet zijn eigen mobieltje, maar de hoteltelefoon die luid overging. Verdorie, dat was schrikken! Hij had er hartkloppingen van gekregen en was er wat chagrijnig van geworden. Hij sprong uit bed en trok direct te stekker uit de telefoon om te voorkomen dat de hoteltelefoon nogmaals over zou gaan. Gelukkig waren onze twee meisjes nog in zo’n diepe slaap dat ze er niet wakker van werden. 

Bij navraag bleek later dat een medewerker van de receptie ons belde met een vrij simpele onnodige vraag en niet het meest dringend nieuws dat je moet delen met de hotelgast. Dat had ook later verteld kunnen worden als we toevallig bij de receptie zouden zijn.

Gebruik om contact met de gast te zoeken in principe niet de telefoon als middel en ik raad dus hotelpersoneel aan om zo min mogelijk de gast op zijn hotelkamer te bellen. Je weet namelijk nooit of je iemand stoort, op welk moment van de dag het ook is. Vanachter de hotelbalie of bureau kun je namelijk niet zien of de gast het ‘niet-storen-kaartje' op zijn hotelkamerdeurklink heeft opgehangen. 


En mocht je iemand echt hoognodig willen spreken loop dan even naar zijn hotelkamer en klop dan gewoon even op de deur, mits het ‘Do not disturb' kaartje er niet hangt natuurlijk. Is dat laatste wel het geval schuif dan een briefje onder de deur door met de vraag of de gast op een later moment bij de receptie langs wil komen. Dit alles geldt natuurlijk vanzelfsprekend niet in absolute noodsituaties want dan moet je de hotelgast in alle gevallen gewoon direct wakker maken.

Tijdens onze talloze verblijven in allerlei kwaliteitshotels worden we wel vaker voor wissewasjes door de hotelreceptie gebeld en daarom trek ik meestal gelijk het stekkertje uit de vaste telefoon, die doorgaans op het nachtkastje of het bureau staat. Helaas was ik dit dit weekend in eerste instantie vergeten te doen.

Een tweede reden dat ik trouwens de hoteltelefoon uit de stekker trek is dat mijn twee dochters wel eens op een onbewaakt moment met de telefoon gaan spelen. Het is al een aantal keer voorgekomen dat ze dan onbedoeld een medewerker van de hotelreceptie aan de telefoon kregen, waarna een onduidelijk en grappig gesprek volgde, wat op zich wel weer komisch is natuurlijk. Dit is nog onschuldig, maar het zou vervelender zijn als ze een buitenlijn te pakken zouden krijgen, waarbij ze onbedoeld iemand anders aan de lijn zouden krijgen, die hier niet van gediend is en waardoor ik daarnaast ook nog eens onnodige kosten kwijt ben. 


Een telefoon op de hotelkamer waarbij de hotelgast naar ‘buiten’ kan bellen vind ik sowieso niet meer van deze tijd. Zeg nou zelf, heb je de laatste jaren ooit nog gebruik gemaakt van dit  apparaat om vrienden, familie of zakelijke relaties te bereiken? Tegenwoordig heeft iedereen zijn eigen mobiele telefoon bij zich om mee te bellen. Dit is veel handiger en daarbij komt dat je, mits je beschikt over een internetverbinding in een hotel, zelfs kostloos kunt telefoneren via bijvoorbeeld Skype of soortgelijke diensten. 

Zo, nu is het na het schrijven van dit blog tijd om even ongestoord een bad te nemen. Maar laat ik wel voor de zekerheid het stekkertje uit de telefoon trekken die hier naast het toilet hangt, anders kan het zomaar zijn dat ik zelfs in de badkamer nog voor het hotelpersoneel bereikbaar ben. Wie heeft het eigenlijk verzonnen om naast de toiletpot een telefoon te monteren? Dan moet wel erg grote drang hebben…… om te bellen!

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com 


Wilt u meer blogs lezen van HospitalityScanner Judith de Groot? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.