Heen en weer!

Dit weekend komt helaas een einde aan het gebruik van een heel handig vervoermiddel waar ik het afgelopen half jaar, als ik niet op reis in het buitenland was, meerdere keren per week gebruik van maakte. Ik heb het dan over de vaartochtjes met het veerpontje dat mij over de rivier de IJssel bracht om mij van onze ‘kantoorboerderij’ in het Gelderse Giesbeek naar het plaatsje Rheden op de Veluwe te brengen. 

Zoals ik laatst al schreef wandel en fiets ik graag over de nabij gelegen Veluwezoom (klik hier voor mijn verhaal hierover) en de snelste manier om daar met de fiets te komen is met het genoemde kleine fietserspontje. In ongeveer een half uur is het hierdoor mogelijk, mits ik flink doortrap, om vanaf de boerderij een tijdje later op de Posbankte staan. De Posbankis het hoogste punt op de Veluwezoom en je hebt vanaf daar een schitterend uitzicht over de omgeving waarbij je onder meer de uitgestrekte heidevelden kunt zien en je hebt zelfs een panaroma op het Duitse Reichswald, dat je aan de horizon kunt zien liggen.

Zogezegd speelt de veerpont een belangrijke rol tijdens mijn fietstochten want als ik de brug over de IJssel zou moeten nemen om de Veluwe te bereiken dan dien ik aanzienlijk om te rijden. 


Er is namelijk een grote brug in de buurt van Arnhem en die ligt niet alleen behoorlijk ver weg maar als die neemt moet je ook nog eens een tijd langs de lawaaierige A12 rijden wat mijn fietsgenot niet ten goeden komt. Hartstikke blij ben ik dus met de veerpont die niet alleen de Veluwe voor mij ‘dichterbij’ brengt maar het is ook nog eens een aangename onderbreking en zelfs een ‘bewegend’ rustpunt. Terwijl ik op de IJssel dobber heb ik een minuut of vijf de mogelijkheid om niet alleen te genieten van het stromende rivierwater om mij heen, echter ik kan ook nog even nadenken over mijn vervolgroute als ik weer aan land kom. Minimaal drie keer in de week was mijn doel het zwembad in Rheden waar mijn dochtertjes zwemles hebben, maar andere keren besloot ik gewoon heerlijke verkenningstochten door de bossen en over de heidevlaktes te maken. 

De veerpont is volgens mij met name bedoeld om recreatieve fietsers, tegenwoordig meestal voorzien van een supersnelle e-bike, naar de overkant te brengen. Maar soms zag ik ook scholieren die hun route naar school probeerden te verkorten door middel van de pont. Het fietserspontje vaart alleen in de zomermaanden en gaat uit de vaart op 1 september. Gelukkig had ik de mazzel dat de schipper besloten had om dit jaar zijn vaarseizoen te verlengen tot 21 oktober en zodoende kon ik de afgelopen weken er nog steeds met veel plezier gebruik van maken. Met dit heerlijke najaarsweer was dit natuurlijk ideaal.


In een magazine over dit gebied las ik dat het provinciebestuur plannen heeft om een fietsersbrug te maken over de IJssel maar dit heeft nog wel wat voeten in de aarde omdat deze brug nogal hoog moet zijn zodat de binnenvaartschepen er zonder moeite onder door kunnen varen. Tja en dat zou weer betekenen dat fietsers enorm moeten klimmen om deze fietsersbrug te trotseren. Ondanks alle elektrische hulpmotortjes op moderne fietsen blijkt een steile hoge brug toch nog steeds een discussiepunt en in de tussentijd dient men dus nog steeds gebruik te maken van mijn geliefde veerpontje. Eventjes dreigde de afgelopen maanden de pont uit de vaart te worden genomen omdat het water van de IJssel een dramatisch laag peil aan het bereiken was, maar zover is het gelukkig niet gekomen. 

Terwijl ik gisteren weer twee keer op de pont stond, ik ging namelijk heen en later weer terug, moest ik denken aan het beroemde liedje van doctorandus P getiteld‘Heen en Weer’. En toen het muzieknummer eenmaal in mijn hoofd zat bleef ik het tijdens mijn overtocht maar zingen. Zogezegd moet ik het heen en weervaren nu een tijdje missen, maar op 1 april als het vaarseizoen van de veerpont weer start, ben ik als frequente passagier weer van de partij.


 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner 

verhoeven@kunststad.nl