Oude liefde roest niet!

Nu het mooie nazomerweer maar blijft aanhouden is het heerlijk om aan het einde van de dag een heerlijke boswandeling te maken. En één van de mooiste plekken om dit te doen is op de prachtige Veluwe. Zoals je inmiddels al weet verblijven wij met onze ‘kantoorboerderij’ slechts op enkele kilometers van dit beroemde natuurgebied en vanuit het raam op de bovenverdieping kunnen wij de bomen van de Veluwezoom al zien liggen.  

Verschillende keren hebben we deze week al zo’n prachtig tochtje gemaakt en gisteren besloten we een wandeling te maken die Natuurmonumenten had aanbevolen. Het was de zogenaamde “Bronsroute Veluwezoom” en die zou ongeveer acht en halve kilometer lang zijn. Het eerste stuk wandelden we in de heerlijke namiddagzon die langgerekte schaduwen gaf op het zandpad dat tussen de heidevelden liep. Ondanks het zomerse weer was het inmiddels in de natuur al herfst en passeerden we op de route regelmatig mooie paddenstoelen. Sommige exemplaren waren de moeite waard om even bij te stoppen en nader te bestuderen. Vooral die ene rode paddenstoel met witte stippen, daar moest ik gewoon even bij stil staan om voor mijn dochters dat liedje van die kabouter spillebeen te zingen, die daar altijd op heen en weer zat te wippen. 


Al lopende zag ik onverwachts dat de vlakte met heide opgesierd was met een monumentaal kunstwerk dat deed denken aan gigantische hoorns van runderen. De naam van de kunstenares stond in het brons van de grote sculptuur gegraveerd en haar naam was Jantien Mook. Zij had zich voor dit beeld wellicht laten inspireren door de Schotse Hooglanders die op de Veluwe rondwandelen. Later zagen we trouwens in de verte een aantal van deze imposante bruine runderen grazen wat onze wandeling nog specialer maakte. 

We hadden op de website van Natuurmonumenten gelezen dat je zo rond deze tijd van het jaar in dit gebied kans hebt om edelherten te horen ‘burlen’. Dat is een soort geloei van deze beesten gedurende de bronstijd. De mannetjes proberen zo indruk te maken op de vrouwtjes. En ja hoor na enige tijd hoorden we dit opmerkelijke gebrul. Wat bijzonder! Helaas zagen we de edelherten nog niet maar we hadden nog een heel stuk voor de boeg dus wellicht zouden we ze nog tegenkomen.

Wat ons ook opviel waren de talrijke plekken langs het bospad die omgewoeld waren door de wilde zwijnen. Met hun varkenssnuit weten ze echt grote delen van het bos en het veld om te woelen om te zoeken naar iets eetbaars. Al verschillende malen waren we in de afgelopen maanden tijdens onze wandelingen getrakteerd op ontmoetingen met wilde zwijnen. Vooral de keer dat we een zeug met jonkies zagen was indrukwekkend. 


Opeens moest ik terug denken aan mijn jeugd en de voettochten die ik toen als kind over de Veluwe maakte. Mijn ouders namen mij toen mee naar ons zomerverblijf in de buurt van Nunspeet en we maakten toen ook geregeld wandelingen door de uitgestrekte bossen van de Veluwe. Toen is eigenlijk mijn liefde voor dit natuurgebied ontstaan en zoals een bekend spreekwoord luidt: oude liefde roest niet.  

Na meer dan een uur lopen kleurde vanwege de zonsondergang langzaam de horizon rood en weldra zou de schemering zijn intrede gaan doen. Dat is het ultieme moment om wild te kunnen waarnemen. Dat bleken meerdere mensen te denken want, alhoewel we het eerste deel van onze wandeling niemand tegen waren gekomen, was het aardig druk bij het wildobservatiepunt dat we passeerden. We besloten om gewoon rustig door te lopen en niet achter het speciale schot te gaan staan om eventueel wat herten te zien. 

De laatste twintig minuten die wij nog moesten afleggen was het al behoorlijk schemerig en alhoewel we wel het geburl van de herten hoorden, zagen we ze door de invallende duisternis in eerste instantie niet en we dachten dat we het moesten doen met de talloze konijntjes die voor onze voeten voorbij schoten. Totdat we uiteindelijk toch in de verte bovenop een heuveltje twee indrukwekkende edelherten zagen staan. Prachtig! 


Het was een schitterende wandeling en uiteindelijk bleken we meer dan twee uur en twintig minuten door een prachtig deel van de Veluwe gelopen te hebben. We hebben er van genoten en het is zeker voor herhaling vatbaar. 

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner 

verhoeven@kunststad.nl