De Augurkenkoning uit het Oosten

Toen ik anderhalve week geleden arriveerde op onze ‘kantoorboerderij’ in Giesbeek was ik natuurlijk uitermate nieuwsgierig hoe alles in de tuin erbij stond na mijn lange afwezigheid die bijna zes weken had geduurd. Voordat ik op reis ging had ik om teleurstellingen te voorkomen mijn dochters al meegedeeld dat waarschijnlijk onze moestuin door de droogte het loodje zou leggen en mijn verwachting was dan ook dat ik een verzameling verdorde groenteplantjes aan zou treffen. Maar niets was minder waar! De kleine augurkenplantjes van voor me vertrek waren tot volwassen exemplaren uitgeroeid en droegen zelfs ‘vruchten’. Grote augurken lagen onder de stengels en bladeren die de gehele grond overwoekerden en waren klaar om geoogst te worden. 

Ik wist niet wat ik zag als stadsjongen en op z’n Amsterdams gezegd waren deze joekels geschikt om ‘zure bommen’ van te maken. En zo zouden we begin deze week ook het hele procedé doorlopen om ze hier voor geschikt te maken. We kochten grote weckpotten die we met kokendheet water schoonmaakten. Naast natuurazijn werden er nog meer ingrediënten ingeslagen waaronder paprika’s, peperkorrels, mosterdzaadjes, Spaanse pepertjes, die tezamen met de rijpe augurken door ons werden ingemaakt. 


Tien prachtige potten stonden uiteindelijk klaar om enkele weken te ‘rijpen’ om na dit proces geconsumeerd te worden. Dat zal trouwens een leuk culinair onderdeel worden tijdens de driedaagse reis die we in september op het programma hebben staan en waarbij de deelnemers ook bij ons kantoor langs komen. We hebben hen een proeverij van Gelderse producten beloofd en onze eigen biologische oogst zal daar zeker een onderdeel van zijn. 

Maar de genoemde actie van verleden weekend was slechts de eerste oogst, gisteren hingen de augurkenplanten alweer vol met rijpe augurken. Inmiddels had ik wel met stevige takken een stellage gemaakt waar ik de stengels van de augurkenplanten langs geleid had. Wat een prachtig gezicht was het nu! Na deze twee ‘pluk’ zag ik dat mijn augurkenranken vol met bloemetjes zaten en dat betekende dus bijna vanzelfsprekend dat er nog heel wat augurken aankomende weken zouden gaan komen. Wat een feest!

Naast de augurkenstruiken, want zo mag ik ze inmiddels wel noemen, staan de doperwtenplantjes. Die leefden na mijn lange afwezigheid ook nog, alhoewel die wel last van de droogte hadden gehad. Toch was het mogelijk, ondanks dat vele exemplaren dor en vergeeld waren, een bescheiden doperwten oogst te doen. Met wat extra aandacht en veel water hoop ik over enige tijd de doperwentplantjes weer wat boven Jan te krijgen. 


En op de plek waar de radijsjes stonden, die trouwens ook prima te consumeren waren maar die na de pluk een leegte achterlieten, heb ik recent mijn zelfopgekweekte tomatenplanten neergezet. En ja hoor, het huidige klimaat lijkt ook uitermate geschikt om over enige tijd heerlijke tomaten uit eigen tuin te kunnen eten. 

Terwijl ik om me heen kijk realiseer ik me dat mijn moestuin staat in de fruitboomgaard en daar beginnen de vruchten ook al aardig te rijpen. Appels en peren zijn al van elkaar te onderscheiden en beginnen langzaam een kleurtje te krijgen. En de eerste pruimen, bijna als eieren zo groot, vallen van rijpheid al op de grond. Tien pruimen per dag eten lijkt mij ruim voldoende, maar wat moet ik nu doen met het dagelijkse overvloedige overige deel? Pruimen in het zuur net als de augurken lijkt mij geen optie. Een paar zakjes invriezen hebben we reeds gedaan, maar nu is de ijskast vol. Pruimen inmaken met een alcoholische drank? Eens even ‘googlen’ wat de mogelijkheden zijn.

Menigeen vermoed waarschijnlijk al dat ik nog niet alles genoemd heb wat het erf van onze ‘kantoorboerderij’ ons aankomende tijd nog te bieden heeft; de enorme kiwistruik draagt een overvloed aan vruchten, tientallen aardbeienplantjes die vol in bloei staan, de frambozen- en bramenstruiken langs de muren van de oude boerderij en in het weiland staan vele walnotenbomen, die door buurtbewoners met argusogen in de gaten worden gehouden. 


Het enige wat nog een beetje tegenvalt zijn de druivenranken die ik geplant heb. Ik weet natuurlijk als ervaren reiziger naar de mediterrane gebieden dat zoiets enkele jaren tijd nodig heeft om tot wasdom te komen. Dus het eerste echte KUNSTSTAD-wijntje van eigen bodem laat nog even op zich wachten. Met plezier trouwens!

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner 

verhoeven@kunststad.nl