Paris, Je t’aime!

Parijs blijft voor mij als groot liefhebber, en natuurlijk ook als kenner, van kunst en architectuur een heerlijke stad! Wat is er in Parijs toch een hoop op dit gebied te zien en te beleven. Tijdens mijn verschillende wandelingen die ik deze afgelopen twee weken door de Franse hoofdstad maakte zag ik bekende gebouwen waar ik wederom enthousiast over werd en ook weer heel veel nieuwe architectuur die meer dan de moeite waard is om te bekijken.

Verleden week schreef ik al (klik hier voor mijn verhaal) dat het hotel waarin we verblijven in de wijk Bercy in het 12de arrondissement staat. Hier is op zich al veel te zien, maar als je verder wandelt vanuit deze Parijse buurt kom je steeds weer andere bijzondere dingen tegen. Zo liep ik afgelopen zondag vanaf mijn hotel onder een aantal viaducten door waar meerdere spoorlijnen overheen liepen. Dit waren de treinlijnen die naar de nabijgelegen treinstations van Gare de Bercy en Gare de Lyon lopen en daar hun eind- of hun beginpunt hebben, want Parijs kent immers alleen zogenaamde kopstations. Tegenwoordig heeft het centrum van Parijs, dus het gedeelte binnen de Boulevard Périphérique, nog ‘slechts’ zeven van deze kopstations. Ooit waren dit er veel meer, maar vanwege een uitstekend openbaar vervoernetwerk van metro’s en RER’s (metro-achtige treinen die gedeeltelijk onder de grond naar de buitenwijken gaan) werden de verouderde treinstations bovengronds opgeheven. 


Eén van die lijnen met bijbehorend treinstation was Gare d’Orsay dat niet meer boven de grond rendabel was en deze werd vervangen door een ondergronds RER- en metrostation. Het 19de stationsgebouw kreeg een nieuwe functie en is tegenwoordig het immens populaire Musée d'Orsay met wereldberoemde kunst van onder meer veel bekende impressionisten. 
Dit genoemde museum had ik verleden week al bezocht en ik was nu op weg naar een ander restant van het Parijse spoorwegennet. In het 12de arrondissement bevindt zich namelijk een verhoogde spoordijk, met bijbehorende viaducten over de boulevards, en dit voormalige spoortracé loopt dwars door een groot deel van het centrum van Parijs. Het treinspoor kwam uiteindelijk uit bij het vermaard Place de Bastille, het bekende plein waar ooit de Franse Revolutie begon. In 1969 besloot men ook deze genoemde treinlijn op te heffen en lange tijd lag de spoordijk er een beetje desolaat midden in de stad bij. In de jaren ’80 van de vorige eeuw kwamen er plannen om van dit smalle verhoogde stuk grond een langgerekt park te maken. Het eerste deel van het hooggelegen park, dat begint achter het opvallende moderne gebouw van de Opera de la Bastille, werd al in 1989 geopend maar het hele park, dat officieel Promenade Plantée heet, loopt uiteindelijk helemaal door tot aan het Bois de Vincennes, dat net buiten de Boulevard Périphérique ligt.


Geweldig om door dit Parijse ‘smalle park’ te wandelen en met genoegen besteeg ik deze week ergens halverwege het traject deze bijzondere groenstrook. In een heerlijk lentezonnetje genoot ik van al het ontluikende groen van het prille voorjaar. Je loopt door de tuin regelmatig langs Parijse appartementen en dan realiseer je je dat het niveau van de Promenade Plantée ongeveer op de derde verdieping ligt en dat zorgt er met name bij de viaducten, waar je tijdens je wandeling door dit park de straten en boulevards oversteekt, voor dat je een prachtig uitzicht heb.

De Promenade Plantée in Parijs was na zijn voltooiing het eerste en lange tijd het enige verhoogde park ter wereld, maar het heeft ondertussen navolging gekregen in andere steden zoals op Manhattan in New York. Dit park is eveneens gelegen op een verlaten spoordijk en heeft de naam High Line Park gekregen. Dit bijna tweeënhalve kilometer lange New Yorkse park is aangelegd door de Nederlandse landschapsarchitect Piet Oudolf, die zich zogezegd liet inspireren door de Parijse Promenade Plantée. Het hooggelegen smalle High Line Park in New York is een enorme hit en ontvangt jaarlijks zo’n 5 miljoen bezoekers. 


Verscheiden malen heb ik dit park bewandeld en ik deed dit natuurlijk ook met de groep tijdens de KUNSTSTAD-reis naar New York. Ik moet tenslotte bekennen dat ik niet weet welke van de twee verhoogde parken ik nu het meest geslaagd vind. Beiden hebben ze hun charme en zijn echt aanwinsten en oases van (betrekkelijke) rust in de twee drukke steden.

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner 

verhoeven@kunststad.nl


Wilt u meer blogs lezen van HospitalityScanner Judith de Groot? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.