Telkens wat nieuws te ontdekken in Málaga

Zoals ik verleden week al schreef ben ik momenteel in mijn geliefde stad Málaga en de trouwe lezers weten dat dit inmiddels in de afgelopen jaren een beetje onze tweede woonplaats is geworden. Veel heb ik in de afgelopen drie jaar hier al ontdekt, maar toch heeft deze Andalusische stad steeds weer nieuwe dingen voor mij te bieden. De talrijke musea die de stad rijk is organiseren natuurlijk telkens nieuwe tentoonstellingen. Zo heeft het Picassomuseum, naast zijn vaste opstelling met schilderijen van de gelijknamige grote meester, elk half jaar ook weer een tijdelijke expositie. Op dit moment was een grote overzichtstentoonstelling van vrouwelijke surrealisten vanaf de jaren ’20 van de vorige eeuw. Erg bijzondere werken van kunstenaressen die ik als kunsthistoricus helemaal niet kende, dus dit was zeer de moeite waard om hier van de week een bezoek aan te hebben gebracht. Dat gold ook voor de expositie in het Picassomuseum die hieraan voorafging, met de titel ‘The School of Londen’, die ik tijdens mijn vorige verblijf in Málaga heb bezocht. Werken van grote namen uit de laatste 50 jaar van de Britse kunstgeschiedenis hingen er, zoals schilderijen van Francis Bacon, Lucian Freud, Ronld Brooks Kitaj en vele andere bekende Engelse kunstenaars. 


Wat een feest was het om hier toen rond te lopen.

Het nabijgelegen Thyssen Museum had naast zijn vaste opstelling nu ook weer een hele interessante tentoonstelling, zij toonden namelijk een groot aantal kubistische werken van Juan Gris. Alhoewel je bij het kubisme meestal meteen aan Pablo Picasso en George Braque zult denken wordt Juan Gris wel eens gezien als de beste kubist van het drietal. Dus ook deze expositie was zeer de moeite waard.

Recentelijk heeft men de opstelling in het Centre Pompidou Málaga helemaal hernieuwd. In eerste instantie miste ik de vertrouwde schilderijen en sculpturen in mijn favoriete museum in Málaga die ik hier in de afgelopen jaren steeds zag, maar soms wordt het tijd om gewoon weer eens wat anders uit de collectie van het beroemde Parijse museum te zien. Ik werd onder andere getrakteerd op een enorm kleurrijk schilderij van Robert Delaunay, een paar mooie werken van, hoe kan het ook anders, Pablo Picasso, een originele maquette van het wooncomplex Unité d’Habitation van Le Corbusier en nog veel meer hoogtepunten uit de kunstgeschiedenis.

Zoals je inmiddels al van me hebt vernomen is Málaga een echte kunststad en vandaar dat ik me er zo enorm thuis voel. Echter het mooie weer, zowel in de zomer als in de winter, maakt bij mij toch gevoelens los om lekker te gaan wandelen en dat deed ik ook de afgelopen twee weken weer.    


Alhoewel ik in staat ben, al duwend achter de kinderwagen, behoorlijke afstanden af te leggen, had ik toch steeds het gevoel dat ik nog gebieden die stukje verder van het centrum van Málaga liggen wilde ontdekken. De oplossing vond ik bij een fietsverhuurbedrijf want daar stond een mooie stoere mountainbike met een heel leuk fietskarretje erachter en hiermee kon ik een groter gebied bestrijken. Mijn dochters verheugden zich om in het karretje te gaan zitten en met me op pad te gaan. Afgelopen donderdag besloot ik eerst met fiets en aanhangertje richting de naburige stad Rincón de la Victoria te gaan fietsen. Dit was een mooie fietstocht langs het strand en de zee, met prachtige vergezichten richting het bergachtige binnenland. Het fietspad leidde ons onder meer langs fraaie rotspunten die uit de zee staken en rotsige tunnels dwars door de bergen wat deze fietstrip echt een avontuur maakte.

De volgende dag huurde ik wederom deze fiets en besloot om het strand in de andere richting, meer westelijk, af te rijden. Het was eigenlijk mijn doel om bij de beroemde Costa del Sol uit te komen en hiervoor moest ik een uniek natuurgebied door dat bestond uit een soort mini rivierdelta met een aantal watertjes die op die plek in de Middellandse Zee uitmondden. Met goeie moed reed ik het natuurgebied binnen. Het water in de eerste riviertje stond zo laag dat het vanaf het strand gewoon mogelijk was om over het zand door de droog gevallen rivierbedding te lopen. 


Na een tiental meters begon de een tweede rivier en hier leek wat meer water in te zitten. Via het strand oversteken was niet te doen, ook niet als we onze broeken zouden oprollen. Een brug voor voetgangers en/of fietsers was ook niet in de nabijheid te vinden en daarom besloot ik over een hobbelig grindpad parallel aan deze rivier te blijven rijden. Dit was geen straf want het was een mooie omgeving en de zon scheen heerlijk op ons neer. Op een gegeven moment zag ik de dalende vliegtuigen wel heel dichtbij komen en ik begreep dat ik langzaam het begin van de landingsbaan van het vliegveld van Málaga aan het naderen was. En ja hoor ineens liep er ook een drukke snelweg richting de luchthaven die de betreffende rivier doorkruiste. Tja, als ik over het genoemde water wilde en mijn route wilde voortzetten dan zat er niets anders op om het smalle paadje langs de vangrail en de railing van dit viaduct te nemen. Rustig fietste ik met mijn aanhangwagentje langs het voortrazend verkeer echter halverwege de brug had men op het provisorische voetpad pal langs de snelweg lantarenpalen gezet en de laatste paal stond zo pontificaal midden op het pad dat ik er weliswaar met mijn fiets wel, maar met mijn karretje niet langs kon. Er zat niets anders op om onze poging om bij de Costa del Sol te komen te staken. We zagen in de verte Torremolinos al liggen maar daar moesten we een andere keer maar met alternatief vervoer naar toe. Alizia, Chloé en ik waren al met al toch zeer tevreden over deze tweede fietstour door Zuid-Spanje want het was een echte ontdekkingstocht geworden.

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner

verhoeven@kunststad.nl



Wilt u meer blogs lezen van Stedenkenner Marcel Verhoeven? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.