Voor het eerst naar de opera

Inmiddels kijk ik terug op een geslaagde KUNSTSTAD-reis die we met een klein select groepje naar het mooie Valencia hebben gemaakt. Eén van de hoogtepunten van deze reis was het bezoek aan de operavoorstelling ‘Don Carlos’. Het operabezoek was om meerdere redenen heel bijzonder, allereerst omdat het plaats vond in het futuristische operagebouw dat op een unieke manier ontworpen is door de bekende architect Santiago Calatrava. Dit bouwwerk, dat officieel Palau de les Arts Reina Sofia heet, is zeer opvallend en is een bezienswaardigheid op zich in Valencia. Vanwege het feit dat we ’s avonds in de zaal van dit stukje bijzondere architectuur zouden zitten, hebben we de ochtend hieraan voorafgaande met ons reisgezelschap een rondleiding ‘achter de schermen’ van het operatheater gemaakt. Zelfs mijn twee jonge dochters, die met de bezichtiging meededen, waren enorm onder de indruk. Dit enthousiasme deed me besluiten om mijn oudste dochter, die vierenhalf jaar oud is, ’s avonds mee te nemen naar de operavoorstelling. Door een samenloop van omstandigheden had ik voor haar een kaartje weten te bemachtigen en toen ik haar vertelde dat ze mee naar de opera mocht wist zij die middag, voor dat deze speciale gebeurtenis ging plaats vinden, het over niets anders meer te hebben. Ik wist dat ze nog wel heel erg jong was om naar de opera te gaan, maar haar vreugde en bezieling zorgden ervoor dat ik haar gewoon mee zou gaan nemen, immers het moet toch eens de eerste keer zijn dat je naar de opera gaat.


Toen we met z’n tweeën die avond in de foyer vol met operapubliek arriveerden, viel mijn dochter Alizia wel op dat ze de enige kleuter was en eigenlijk waren er helemaal geen kinderen en zelfs geen tieners of adolescenten aanwezig. Wat het aanwezig publiek van de gast dacht deerde Alizia totaal niet en ze huppelde trots langs alle starende, lachende en verbaasde blikken. De mevrouw bij de garderobe gaf haar wel als extra service voor jonge gasten een ‘verhogingsstukje’ voor in de stoel om zodoende alles op het podium goed te kunnen zien.

Natuurlijk had ik haar ‘s middags voorbereid op wat er allemaal zou gaan gebeuren en met name bij het optreden van Plácido Domingo tijdens deze opera had ik met haar uitgebreid stil gestaan. Het voordeel van de huidige moderne tijd is het feit dat je via internet en youtube allerlei filmpjes van deze beroemde operazanger kunt laten zien en dat had ik dus ook gedaan met haar. Toen ’s avonds de opera begon en Domingo opkwam kreeg Alizia direct het feest van herkenning en fluisterde een tikkeltje te hard tegen mij “Kijk, kijk daar is Plácido Domingo papa!!!”. Ik dacht gelijk wat bijzonder dat zij dit mee mag maken want de befaamde tenor heeft inmiddels de respectabele leeftijd van zesenzeventig jaar bereikt als en Alizia straks volwassen is zal zij waarschijnlijk met veel plezier aan Domingo’s optreden terug denken. 


Zowel Plácido Domingo als de andere opera-zangers en zangeressen zongen de spreekwoordelijke sterren van de hemel en dat maakte zowel op ons beide veel indruk. Helaas waren het decor en de rekwisieten nogal sober en monochroom, zelfs de kostuum (op een uitzondering na) waren zwart en donker. Dat was jammer voor Alizia want visueel was het voor haar wat minder vermakelijk. Echter toen op een gegeven moment de inquisitie op het podium verbeeldt moest gaan worden kwamen er priesters en geestelijken in felrode tenues op en die werden vergezeld door een enorme bak met echt vuur. Dit laatste diende om boeken en vastgebonden ketters op het toneel te verbranden. Nu merkte ik aan Alizia dat ze het wel heel erg spannend begon te vinden en dat ze na bijna twee uur voorstelling wel aan pauze toe was en die brak gelukkig kort daarna aan.

Overdaad schaadt en daarom besloot ik wijselijk dat twee uur opera voor een vierjarige ruim voldoende was en het gedeelte na de pauze zouden we over een paar jaar als ze wat ouder zou zijn nog wel eens samen  gaan bekijken. In de taxi terug naar het hotel sprak ze honderduit over  wat ze gezien had en Judith kreeg een amusante samenvatting van ‘Don Carlo’. 

Ik dacht bij mezelf misschien wordt ze wel net zo’n fan van muziek en opera als van de beeldende kunst. Spelenderwijs blijf ik Alizia en Chloé met genoegen alle zaken van de kunst en cultuur bijbrengen en ik verheug me nu al weer op ons volgende museumbezoek met elkaar.


 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner

verhoeven@kunststad.nl

 

In november 2018 staat er wederop een reis naar het schitterende Valencia op het programma. Meer informatie daarover vindt u hier.


Wilt u meer blogs lezen van Stedenkenner Marcel Verhoeven? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.