Het ene vijfsterrenhotel is het andere niet

Maandagochtend vertrok ik in alle vroegte uit mijn hotel in Arles en terwijl ik in de taxi zat naar de luchthaven van Marseille keek ik om mij heen naar het prachtige landschap van de Provence en dacht terug aan mijn verblijf in zowel Arles als in Marseille van de afgelopen week. In twee opvallende hotels logeerde ik dit keer, die trouwens allebei het predicaat ‘vijfsterren’ hadden.

Zoals ik ooit al eens eerder schreef blijft de sterrenkwalificatie een vreemd fenomeen (zie hier voor mijn eerder blog over dit onderwerp). Gangbaar is dat een vijfsterrenhotel aan een aantal (hoge) kwaliteitseisen moet voldoen. Om de luxe en comfort te bieden die men bij zo’n type hotel verwacht zijn zaken als (extra) goede service en bepaalde aanvullende diensten in mijn ogen een vereisten.

Het eerste vijfsterrenhotel waar ik verbleef was in Marseille en was genaamd Hôtel-Dieu, wat direct ook aangaf dat we te maken hebben met een historisch monument in het centrum van de belangrijke havenstad. Het gebouw is indrukwekkende, zeer luxueus en het maakt direct indruk als je aankomt rijden. 


Echter de ligging, hoe centraal ook, is op de hoger gelegen heuvel van de oude wijk ‘Quartier du Panier’ en dat betekent dat je om het hotel wandelend te bereiken een aanzienlijke klim moet maken. Vanaf de boulevard aan de Oude Haven moest je via een hellingbaan omhoog en dat kan voor sommige oudere hotelgasten soms een dilemma zijn. Om dit op te lossen had men bij de entree van het hotel een golfkarretje staan om mensen die daar behoefte aan hebben bij de lager gelegen straat op te halen; een aardige extra service maar mijn inziens wat te omslachtig.
Met de kinderwagen liep ik elke dag stoer en moedig de helingbaan omhoog en omlaag wat ik na een paar dagen toch in mijn kuiten begon te merken. Ik dacht na over een methode hoe men de helling makkelijker zou kunnen beslechten. Zou het hotel niet kunnen investeren in een ‘tapis roulant’ of ‘trottoir roulant’, je weet wel dat is zo’n loopband waarvan je er ook verschillende op Schiphol hebt. Zo’n extra aanpassing zou direct het comfort en de bereikbaarheid van het prachtige vijfsterrenhotel vergroten en het hotel in zijn aanzien verhogen. 

Voor de rest voldeed dit kwaliteitshotel perfect aan zijn vijfsterrenstatus en zoals Johan Cruyff zou zeggen ‘Elk nadeel heeft ook zijn voordeel’ want door zijn hogere ligging had je vanaf het terras van het hotel een schitterend uitzicht over de omgeving.


Het andere vijfsterrenhotel waar ik deze week verbleef staat in het kleine stadje Arles en is eigenlijk niet te vergelijken met het eerstgenoemde hotel in Marseille. De enige overeenkomst van beide hotels is het feit dat ze in historische gebouwen zijn gevestigd die ooit een andere functie hadden. Het hotel in Marseille was ooit een ziekenhuis, het hotel in Arles was daarentegen in ver vervlogen tijden een klooster. Het hotelgebouw wordt nog steeds gedomineerd door het mooie kloosterhof waar tegenwoordig de groentes groeien die in het hotelrestaurant gebruikt worden.

Het historische kloostergebouw in Arles is al decennia in gebruik als hotel en is recent overgenomen door de Accor-hotelketen. Ze hebben er voor gekozen om het hotel niet direct enorm ‘op de schop te nemen’ maar een groot aantal zaken zo te houden zoals het was. Zelfs de oud-eigenaar en voormalig directeur, monsieur Almanac, is in het hotel blijven wonen en de hoog-bejaarde baas, hij is inmiddels al 95, wandelt elke avond precies om half acht naar het hotelrestaurant toe. Om toch aan de vijfsterrenstatus te voldoen heeft men de bekende modeontwerper Christian Lacroix in 2014 gevraagd om het hotel in een nieuw jasje te steken. 


Hij heeft zich figuurlijk uitgeleefd op het interieur en alhoewel alle historische zaken netjes behouden zijn hebben de kamers talrijke bonte kleuren gekregen. Badkamers zijn gerenoveerd en hebben van Lacroix zwarte badkuipen gekregen en een grote stortdouche mag tegenwoordig natuurlijk ook niet ontbreken. Sommige details zijn echt heel bijzonder; de oude tegelvloer van het klooster is weliswaar vervangen door zacht tapijt, maar op het textiel zijn de kloostertegels gedrukt inclusief alle oneffenheden. Dit oogt authentiek maar roept ook op een leuke manier vervreemding op.
Het bijzondere vijfsterrenhotel in Arles is van een hele andere orde dan het genoemde vijfsterrenhotel in Marseille en ik vermoed dat het gebouw in Arles over een paar jaar nog wel eens een remake krijgt. Mode is namelijk erg vergankelijk en verandert snel. Dit maakt een bezoek aan het hotel in Arles over een paar jaar wel spannend want hoe zal het er dan uit zien?

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com 



Wilt u meer blogs lezen van HospitalityScanner Judith de Groot? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.