Een sprintje trekken voor de bus

Afgelopen dinsdagmorgen was ik druk bezig met het afronden van allerlei dingen die nog te maken hadden met de geslaagde vijftigjarige verjaardagsreis van Marcel en vervolgens stortte ik mij ook alweer op de werkzaamheden rondom allerlei activiteiten die de aankomende maanden voor KUNSTSTAD op het programma staan. Kortom, ik was ijverig aan het werk, de tijd vloog voorbij en ik was bijna helemaal vergeten dat ik met Marcel en mijn dochters had afgesproken bij de bar van het Park Inn Hotel op Alexanderplatz. Gelukkig vertrekt er elke tien minuten een rechtstreekse bus van vlak voor ons hotel naar ‘Alex’ en toen ik de deur van mijn hotel uitstapte en links de straat uitkeek richting de bushalte zag ik dat de stadsbus daar stond en zijn deuren al sloot om weg te rijden. Hmm, dat werd minimaal tien minuten wachten op de volgende bus, of…… als ik nou eens hard zou rennen naar de volgende halte dan zou deze bus mij halverwege mijn route passeren en misschien zou ik dan toch bij de volgende halte alsnog kunnen instappen. Het was het proberen waard en ik dacht aan het gezegde ‘niet geschoten is altijd mis’. Terwijl ik aan het rennen was geslagen, wat voor mijn gevoel leek op een soort slow motion filmopname, hoorde ik de motoren van de betreffende bus al en ik dacht ‘die volgende halte ga ik nooit meer op tijd halen’.   


Ik zag mij al bekkaf en hijgende op het bankje bij de halte zitten, wachtend op de volgende bus. Maar het leek wel of de ronkende bus mij niet voorbij reed en toen ik opzij keek zag ik dat de bus dezelfde snelheid had aangenomen als mijn hardlooptempo. Het was een komisch gezicht een rennende Hollandse vrouw en een gele BVG-bus daarnaast (BVG is de openbaarvervoermaatschappij in Berlijn) die zich tegelijkertijd naast elkaar door een grote Berlijnse allee verplaatsten.

Op een gegeven moment opende de chauffeur al rijdend de deur van de bus en vroeg met een lachend gezicht of ik met zijn bus meewilde en ik zei volmondig ‘Ja!’. Hij stopte nog voordat we de halte hadden bereikt en ik kon rustig instappen. Wat een aardige geste was dat zeg. Zoiets maak ik zowel in Amsterdam als in Berlijn bij het openbaar vervoer niet veel mee. Meestal zijn tram- en buschauffeurs tegenwoordig onverschillig en vaak een beetje onafwezig met hun werk bezig waarbij zij nog weinig oog voor de passagiers hebben. En dan is zo’n actie van deze Berlijnse chauffeur dus erg opmerkelijk te noemen. Wat hij deed was eigenlijk de ultieme daad van hospitality. 


Hij deed er niet alleen mij een enorm plezier ermee, maar zette meteen het Berlijns vervoersbedrijf in een goed daglicht en ook de stad Berlijn werd voor mij nog weer bijzonderder. Ik was ook weer een mooi gebeurtenis rijker! En ik weet zeker dat de chauffeur in kwestie zich ook na deze goede daad heel opgewekt en voldaan voelde.
Dit verhaal zou ik ook wel eens vertellen tegen management-teams van de talrijke kwaliteitshotels waar ik jaarlijks kom. Ik zou dit voorval met de Berlijnse buschauffeur dan in een breder kader willen plaatsen, namelijk dat het soms weinig moeite kan kosten om klanten heel tevreden te stemmen. 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner

info@HospitalityScanner.com 


Wilt u meer blogs lezen van HospitalityScanner Judith de Groot? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.