· 

De Fernsehturm was mijn trouwe getuige

Op dit moment kijk ik uit het raam van mijn hotelappartement en zie ik in de verte de Fernsehturm, het beroemde icoon van de stad Berlijn. Ik denk tegelijkertijd terug aan mijn geslaagde vijftigjarige verjaardagsfeest dat ik afgelopen zaterdag met meer dan 65 bekenden heb gevierd. Wat een onvergetelijke gebeurtenis was dit!

Zoals ik verleden week al schreef in mijn Travel Tale heb ik meerdere keren in mijn leven mijn verjaardag gevierd in de Duitse hoofdstad; ik werd er ooit 17, 37, 40 en nu uiteindelijk 50. In de jaren die in de tussentijd verstreken is de stad Berlijn enorm veranderd, echter één ding dat mijn hele leven er al stond, en er nog steeds staat, is de genoemde Fernsehturm.

Deze televisietoren is een soort baken in de geschiedenis van Berlijn en ook een beetje van mijn leven. De toren is gebouwd tussen 1965 en 1969 en op het moment van mijn geboorte (1967) was de bouw inmiddels al zo ver gevorderd dat men al bezig was om de enorme bol, die deels op de grond in elkaar gezet was, op ongeveer zo’n 200 meter hoogte te voltooien. Net voor mijn tweede verjaardag, op 3 oktober 1969, was de Fernsehturm klaar en kon op mijn verjaardag feestelijk geopend worden. Deze 7 oktober 1969 was in de DDR heel belangrijk want dat was precies de viering van de twintigste verjaardag van het bestaan van de socialistische Duitse heilstaat.


De bekende bolvorm met het bezoekersgedeelte van de Fernsehturm, waar trouwens tevens ook het draaiende restaurant is, was ooit bedoeld als verwijzing naar de Russische kunstmaan Spoetnik en zo dus ook een eerbetoon aan de Sovjetbroeders, die mede verantwoordelijk waren voor het ontstaan van de Deutsche Demokratische Republik.

Toen ik in 1984 in Berlijn zeventien jaar oud werd, ging ik in de week van mijn verjaardag natuurlijk ook met de lift in de Fernsehturm omhoog. Dit bezoek was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt van mijn excursiereis naar de ‘gedeelde stad’. Je kon kilometers ver over zowel oostelijk als westelijk Berlijn kijken en een betere plek om de beruchte scheidingslijn van de voormalige Berlijnse Muur te zien was er eigenlijk niet. De Fernsehturm was tot de Val van de Muur echt een de trots van de DDR en tegenwoordig is de bezichtiging ervan een typische toeristische trekpleister.

Voor mij is en blijft de Fernsehturm een symbool van ‘Mijn Berlijn’. Regelmatig keek ik in de afgelopen twintig jaar tijdens mijn frequente bezoeken aan de hernieuwde Duitse hoofdstad even omhoog en wist dan direct dat ik weer in mijn geliefde Berlijn was. 


Ik deed dat tijdens mijn talrijke kunstreizen die ik aan deze plaats brachten, of tijdens de keer in 1999 dat ik mijn moeder ter voorbereiding hier was. Dit was trouwens voor de productie van één van mijn eerste trips die ik naar Berlijn organiseerde voor een enthousiaste KUNSTSTAD-groep. En natuurlijk keek de Fernsehturm op mij neer drie jaar geleden, op 28 september 2014 toen ik fluitend naar mijn ‘thuishotel’ liep nadat net daarvoor mijn dochter Chloé in het Berlijnse Krankenhaus Friedichshein geboren was.

En afgelopen vrijdagavond liep ik aan het eind van de avond door het centrum van Berlijn terug naar mijn hotel, de klok was nog slechts enkele minuten verwijderd van de magische twaalf uur grens en dus van het moment dat ik een halve eeuw op deze aarde aanwezig ben. Ik besloot me even om te draaien om naar de nabijgelegen Fernsehhturm te kijken en de bol in het midden leek meer dan ooit op een enorm oog. En misschien zag ik het niet helemaal goed, maar het leek alsof de Fernsehturm mij even een ‘knipoog’ gaf en ‘Ich gratuliere dir’ zei.

 

Marcel  Verhoeven, Stedenkenner

verhoeven@kunststad.nl



Wilt u meer blogs lezen van Stedenkenner Marcel Verhoeven? Klik hier rechts dan op het 'Stedenkenner' logo.