De Kunst van het Wandelen

Gisteren had ik een afspraak op Schiphol-Oost, dit is de plek waar onze nationale luchthaven ooit begon. De voormalige verkeerstoren staat er nog en doet herinneren aan lang vervlogen tijden die je soms nog kunt terugzien op oude historische foto’s. Op deze oude kiekjes zie je mensen in de jaren ’50 en ’60 hun familieleden vanaf het platform nabij deze verkeerstoren uitzwaaien. Tegenwoordig liggen terminals voor vertrek en landing een stuk verderop, maar vanaf Schiphol-Oost kun je de huidige verkeerstoren in de verte zien liggen. Vanaf deze plek vertrekken nu de privévliegtuigen, waarvan een aanzienlijk aantal in een nette rij hier op Schiphol-Oost staan te wachten.

We hadden ons ’s ochtends met een taxi vanuit Amsterdam-Zuid naar Schiphol-Oost laten brengen, maar we besloten ’s middags om met zijn allen terug naar huis te gaan wandelen. De lentezon scheen prachtig en het weer was dus optimaal voor zo’n lange wandeling. Ik hield bij de start van de wandeltocht rekening met het feit dat als mijn eindbestemming toch iets te ver zou blijken, ik gewoon alsnog halverwege een taxi kon bellen, maar ging er eigenlijk vanuit dat dit niet nodig zou zijn. 

Zoals de meesten weten wandel ik regelmatig, met name tijdens mijn vele buitenlandse reizen, grote stukken en heb dit ‘flaneren’ zelfs tot kunst verheven (klik hier voor mijn verhaal hierover). Het gebeurt trouwens maar zelden dat het mogelijk is om helemaal vanaf een luchthaven naar mijn hotel c.q. huis te wandelen omdat vliegvelden nou eenmaal zeer ver buiten de stad liggen. Afgelopen jaren heb ik slechts één keer een wandeling gemaakt vanaf mijn hotel naar de luchthaven en dat was in de Estse hoofdstad Tallinn, want daar landen de vliegtuigen op een loopafstand van het stadscentrum.


Met frisse moed startte ik nu mijn wandeling op Schiphol-Oost en toen ik een brede autoweg overstak belandde ik al vrij vlot in het alom bekende Amsterdamse Bos, dat grenst aan het enorme terrein dat tot het domein van Schiphol hoort. Terwijl ik het eerste stuk door het bos wandelde scheerden de vliegtuigen laag over wat tot veel hilariteit bij mijn dochters leidde.

Op de wegwijzers in het bos zag ik dat wij niet ver verwijderd waren van de ‘Geitenboerderij’ en dat zou onze eerste stop tijdens deze tocht worden. Tientallen witte geiten ‘begroetten’ ons met luid gemekker. Alizia en Chloé wisten niet wat ze zagen en vooral de geitenlammetjes riepen veel aangename emoties op. Chloé vond het geweldig dat ze kleine baby-geitjes mocht aaien want zoiets had ze nog nooit meegemaakt. Terwijl ik mij op het terras bij de boerderij tegoed deed aan een heus broodje geitenkaas maakten we ons weer op voor de voortzetting van onze wandeling.


Grote vijvers, enorme grasvelden, bomen waarvan de knoppen bijna letterlijk op knappen stonden en op nog veel meer natuurschoon werden we getrakteerd. Op een gegeven moment zag ik dat er her en der in het Amsterdams Bos ook kunstwerken stonden, zo viel mijn oog op een robuust graniet beeld, dat ik gelijk herkende door zijn stijl en abstractheid, het was onmiskenbaar een sculptuur van de Duitse beeldhouwer Ulrich Rückriem (geb. 1938). Hij maakt bij het creëren van zijn kunstobjecten gebruik van explosieven en grote zagen zoals ook duidelijk bij dit beeld in het Amsterdamse Bos te zien was. Het resultaat van zijn manier van werken is dat je uiteindelijk in het definitieve kunstwerk duidelijk de grondvorm van de originele steen blijft zien en ook de sporen van het werkproces, zoals bijvoorbeeld de gaten waar de explosieven zaten en ook de ruwe zaagranden opvallend aanwezig zijn. De monumentale kunstwerken van Rückriem zouden tot ‘Minimal Art’ gerekend kunnen worden en passen perfect in de openbare ruimte, daarom staan zijn werken in vele Duitse (beelden)parken. 


In het Amsterdamse Bos staan zelfs twee kunstwerken van Rückriem, die trouwens zijn carrière ooit begon als steenhouwer bij de restauratie van de dom in Keulen.

Ook bij het tweede beeld van Rückriem dat ik een tijdje later tijdens mijn wandeling tegenkwam viel weer het ‘ambachtelijke’ ruwe steenhouwen op en dit keer zag ik dat de genoemde gaten waar ooit de explosieven in hadden gezeten, uitermate geschikt waren als ‘winterschuilplaats’ voor honderden lieveheersbeestjes, die nu massaal naar buiten kwamen omdat ze gewekt werden door de warme voorjaarszonnestralen. Wat een bijzonder gezicht was dit; de grote hoeveelheid lieveheersbeestjes lieten het beeld letterlijk tot leven komen.

Rückriem was jarenlang professor aan de Kunstakademie Düsseldorf en past hier in een rij van beroemde andere naoorlogse kunstenaars zoals Josph Beuys en Jörg Immendorf die hier ook ooit les gaven. Tegenwoordig leeft en werk Rückriem in het gehucht Clonegal op het plattenland van Ierland.

Figuurlijk dwaalden mijn gedachten door deze beelden helemaal af van de plek waar ik liep, namelijk door het Amsterdamse Bos. Ik zag dat ik ondertussen de kop van de Bosbaan naderde en dat betekende dat ik bijna bij de uitgang van het bos was aan de zijde van de Amstelveense weg in Amsterdam-Zuid. Na een korte pauze met uitzicht op de genoemde bosbaan vervolgde ik de laatste etappe van mijn wandeling; langs de gebouwen van de Vrije Universiteit, waar ik ooit mijn studie Kunstgeschiedenis had doorlopen, vervolgens passeerde ik de hoogbouw van de Zuid-As om uiteindelijk het laatste stukje van mijn tocht door het Beatrixpark af te leggen. Ik zag, toen ik het park inliep, het hoofdkantoor van de verfproducent Akzo-Nobel dat hier sinds kort is gevestigd. Op de begane grond van hun nieuwe kantoor kun je door de ramen hun imposante kunstcollectie zien, die ik laatst op mijn gemak al eens bekeken had.


Leuk om te vermelden is trouwens het feit dat de Amici van KUNSTSTAD binnenkort met mij deze kunstcollectie tijdens de speciale Matinee Exclusive gaan bekijken en waarbij we een rondleiding krijgen langs de expositie.

Na nog enkele honderden meters kuieren was ik thuis en keek ik terug op een prachtige wandeling waarbij ik weer schitterende indrukken had opgedaan.

 

Marcel Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

 

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.


Commentaar schrijven

Commentaren: 0