De Stad van de Sinaasappelen

Zoals ik verleden week al schreef bevind ik me momenteel in het prachtige Valencia en geniet met volle teugen van wat deze mooie Spaanse stad te bieden heeft. Ik ben de afgelopen jaren al verschillende malen hier geweest, echter de stad gaat mij nog lang niet vervelen want er is zoveel te zien en te beleven.

Valencia is qua grootte de derde stad van Spanje (na Madrid en Barcelona), maar dat merk je eigenlijk in positieve zin niet. Ik bedoel dat je niet het gevoel hebt dat je in een enorme drukke metropool bent, maar eerder in een vriendelijk rustig provinciestadje met zelfs wat dorpse invloeden. Dat laatste uit zich onder meer in de sfeer die heerst op allerlei stadspleintjes in het centrum van de stad. De gemoedelijke manier van omgang van de Valencianen, aangevuld met het mooie weer, maakt het een heerlijke plek om eigenlijk op alle momenten van het jaar te vertoeven.


Afgelopen zondag was de marathon van Valencia, waar ik trouwens graag aan mee had willen doen maar de voorbereidingstijd ontbrak me helaas. In mijn hotel zaten talloze gasten, van verschillende nationaliteiten, die wel de 42 kilometer door deze Spaanse stad zouden gaan afleggen en er ontstonden al gauw allerlei conversaties van mij met hen. Een grote vrees was dat het niet zo mooi weer zou worden als vorige week want toen was het voortdurend volop zonnig met temperaturen ruim boven de 20 graden en dat is voor een marathonloper eigenlijk veel te warm en uiterst lastig om lekker te kunnen lopen. Kun je nagaan dat je je rond 20 november druk maakt om te warm weer!

Natuurlijk is het ook wel eens een dagje wat minder mooi en gelukkig voor de vegetatie in de stad regent het ook wel eens in de zoveel weken een dagje. Helaas was dat begin van deze week het geval toen ik een groep geïnteresseerden wat bezienswaardigheden van Valencia wilde laten zien. De temperatuur was gelukkig nog steeds aangenaam maar door regenbuien heen wandelend laat zo’n stad een hele andere indruk achter. Toch kwam Valencia door deze lakmoesproef heen want zelfs op een regenachtige dag is het bijzonder om er door heen te wandelen. 


"Nergens in Europa, buiten Nederland natuurlijk, tref ik zoveel landgenoten aan als hier in Valencia" 



En na wat heftige regenval hield het om half elf deze dinsdagochtend tegen alle verwachtingen op met regenen en droogte de stad op om zich weer opgefrist en wel aan ons te tonen.

De palmen en sinaasappelen waren zienderogen van een beetje hemelse vocht opgeknapt en konden er weer een paar weekjes tegen aan. De sinasappel is trouwens onmiskenbaar met Valencia verbonden en de regio rondom de stad is dé plek in Europa waar alle sinaasappelen voor ons werelddeel vandaan komen. Iedereen die regelmatig in Nederland een sinaasappel eet of drinkt krijgt (onbewust) een beetje Valencia naar binnen en misschien is het daarom dat steeds meer Nederlanders behoefte hebben om naar Valencia te komen. Nergens in Europa, buiten Nederland natuurlijk, tref ik zoveel landgenoten aan als hier in Valencia (en zoals je weet kom ik jaarlijks in talrijke Europese steden). Meestal herken je hen gelijk aan hun uiterlijk, hun kledij en dergelijke, maar een ander bijkomend herkenningspunt om Nederlanders in Valencia direct te ontwaren is het feit dat men hier massaal op de fiets springt. 


Individuele fietsende Nederlanders en ook groepen Nederlanders op een tweewieler die zich door een Nederlands sprekende gids laten rondleiden door de stad. Fietsen is echt iets wat bij ons Nederlanders hoort en dat doen we dan ook graag tijdens onze vakanties. Niet dat Spanjaarden niet fietsen maar die zien het rijwielen meer als een sport dat Spaanse mannen op zondagochtend op de mountainbike doen, maar je ziet geen Spaanse moeders die hun kinderen met kinderzitjes op de fiets of in de bakfiets naar school toe brengen. Zulk soort cultuurverschillen vind ik heel leuk en bijzonder van Europa en ik hoop dat dit onderscheid in gewoontes nog vele jaren blijft.

De Spanjaarden hebben weer hele andere gebruiken die wij niet kennen en waar ik met mijn gezin wel enorm van geniet. Zo houden ze hier de traditie van de siësta, de uitgebreide middagpauze, nog in grote mate in stand. Dat betekent dat kleine (en grote) kinderen ’s middag een paar uurtjes slapen en dat ze daardoor ’s avonds wat langer kunnen opblijven. 


Aan dat ritueel doen wij als we hier zijn ook mee en dat moet eigenlijk wel als je wat wil dineren met het hele gezin want alle restaurants gaan pas om half negen ’s avonds open. Het is dan ook niet gek als je in Valencia rond tien uur, met name in het weekend, overal kleine kinderen ziet.

Als we per ongeluk in Nederland zo laat met onze meisjes op pad zijn dan krijg je gegarandeerd ongevraagd allerlei opmerkingen in de trant van ‘moeten die kinderen niet naar bed toe’.

Ach ik denk dan altijd ’s lands eer ’s lands wijsheid, waarbij ik geniet van alle verschillen die er in Europa zijn.

 

Marcel  Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.