We speak your language

Met verbazing en verwondering luister ik regelmatig naar gesprekken die ik opvang in hotels en andere horecagelegenheden. Tijdens mijn vele buitenlandse reizen krijg ik veel mee van alle conversaties tussen hotelmedewerkers en gasten. ‘Good Afternoon, Can I help you Madam? Deze zin hoor ik het vaakst bij hotelrecepties in heel Europa, waar men dus direct in het Engels aanvangt ongeacht men weet waar de incheckende gast vandaan komt: Ik vraag mij vaak af of dit een vorm van ultieme gastvrijheid is of dat het een soort internationale (hotel)afspraak is. Natuurlijk zou het kunnen zijn dat Engels als voertaal een vorm van gastvrijheid is als je je gasten op de meest passende manier wilt begroeten. Misschien gaat men in de Europese hotellerie ervan uit dat dit de aanspreektaal is waar men zich het aangenaamst bij voelt. 

Maar of de begroeting dan in het Engels zou moeten zijn is dan nog maar de vraag. 


Engels spreekt men in Europa natuurlijk in Groot-Brittannië (64 miljoen mensen) en in Ierland (4,5 miljoen mensen), dus dat zijn nog geen 70 miljoen Europeanen die natief  Engelssprekend zijn. Als je de Europese meerderheidstaal zou gebruiken in Europese hotels dan zou dit, je vermoedde het wellicht al, Duits zijn want dat wordt door meer dan 100 miljoen mensen in ons werelddeel gesproken.
Natuurlijk is er een soort stilzwijgende afspraak dat Engels een algemene wereldtaal is en daarom vind ik het niet erg dat men mij met deze taal aanspreekt. Echter er zijn talloze toeristen die de Engelse taal niet of slechts voor een (klein) deel machtig zijn. Ik heb het dan met name over mensen uit bijvoorbeeld Romaanssprekende taalgebieden zoals Spanje, Italië, Portugal en dergelijke. Voor hen is het dus waarschijnlijk helemaal niet een gastvrije geste als een hotel hen in het Engels begroet en de conversatie vervolgens in die taal voortzet.


"Hier ligt nou eens een punt van kritiek bij de gasten die bij de receptie verschijnen"    



Er is echter ook een keerzijde van de medaille en dat is het feit dat veel gasten die het Engels wel goed beheersen zonder enige verontschuldiging direct, waar ook in Europa, in deze taal beginnen te praten. Hier ligt nou eens een punt van kritiek bij de gasten die bij de receptie verschijnen. Waarom vinden ‘wij’, en dan heb ik over hotelgasten in de ruimste zin des woords, het vanzelfsprekend om Engels te gaan praten?
Zo ben ik nu bijvoorbeeld in het Zuid-Franse Nice en toen ik mij verleden week meldde bij de receptie groette ik natuurlijk eerst met een allerhartelijkst ‘bonjour’ en vervolgens ging ik verder in mijn beste Frans ‘Je suis Judith de Groot et j’ai reservé une chambre ici’. Ik zag meteen dat de hotelreceptioniste hoorde dat ik geen Française was, waarschijnlijk door mijn vette accent en miserabele uitspraak, maar ik zag ook dat ze het waardeerde dat ik mijn best deed om in het Frans mijn zegje te doen. 


En waarom ook niet? Ik had toch niet voor niets zes jaar op school Frans in mijn pakket gehad en waarom zou ik het dan niet gebruiken? Ik zou het arrogant gevonden hebben als ik direct in het Engels van start was gegaan en waarom zou ik niet een beetje moeite doen om de taal te spreken van het land waar ik me op dat moment bevond. In ander Europese landen is dat soms voor mij wat moeilijker, maar toch zal ik (bijna) altijd van te voren opzoeken wat de begroeting van het betreffende natie is waar ik aankom. Een vriendelijk ‘Olá’ in Spanje is voor mij bijna vanzelfsprekend. En ‘Kalimera’ als Grieks onthaal in Athene is mij ook niet vreemd. En ook bedanken in de taal van het land wordt vaak wel heel veel waardering ontvangen door de lokale bevolking dus zeg ik met veel plezier in Istanbul ‘teşekkür ederim’ en ‘obrigado’ in Lissabon. En waarom eigenlijk ook niet? Ik vind het een vorm van beleefdheid en het kost me met de vertaal-app op mijn supermoderne mobiele telefoon geen moeite om de vertaling binnen een fractie van een seconde te vinden.

Andersom vind ik het ook leuk als in Amsterdam een toerist één of twee Nederlandse woordjes uit zijn hoofd heeft geleerd als hij onze hoofdstad bezoekt. En als ik in den vreemden ben en een horeca-uitbater zegt ‘dankjewel’ of ‘tot ziens’ tegen me in het Nederlands dan heeft hij of zij al een streepje bij mij voor.

Dus het is mogelijk om meer goodwill te krijgen bij hotels of andere horeca-instellingen in het buitenland als je enkele woorden in de betreffende taal spreekt. Hier geldt eigenlijk het motto ‘Een kleine moeite, een groot plezier’ en je krijgt er waarschijnlijk extra vriendelijkheid voor terug dus die kleine moeite van wat gesproken woordjes levert je altijd wat op. 

 

Judith de Groot

info@hospitalityscanner.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.