“Méditerranée, zo blauw, zo blauw”

Vandaag liep ik over de zonovergoten strandboulevard van Nice en tuurde over de Middellandse Zee. De kleur van de zee is prachtig blauw en ik begrijp waarom het hier de Cote d’Azur wordt genoemd. Al meer dan zes dagen wandel, of beter gezegd ‘flaneer’, ik door deze bekende Zuid-Franse stad en geniet dan niet alleen van het mooie najaarsweer maar ook van alle kunst en cultuur die deze streek rijk is.
De Promenade des Anglais dankt zijn naam aan het feit dat de Engelse aristocratie in de negentiende eeuw Nice uitkoos als het ideale vakantieoord en liet deze boulevard langs de kunst aanleggen. De 19de eeuwse Franse schrijver Alexandre Dumas (1802-1870) zei ooit in 1852 “Nice is in principe een Engelse stad, waarin men af en toe ook iemand van de oorspronkelijke bevolking kan tegenkomen”. Wat betreft het laatste heeft Dumas nog steeds gelijk alhoewel de Engelsen inmiddels zijn vertrokken en de meerderheid van Les Niçois geen Franse maar met name Noord-Afrikaanse wortels heeft.


Toch zie je nog wel tastbare herinneringen van de tijd dat de Europese adel Nice als uitvalsbasis had; zoals bijvoorbeeld het immense Regent Hotel in de wijk Cimiez, niet ver van het huidige Matisse Museum, dat ooit werd gebouwd in opdracht van Queen Victoria. En op initiatief van Tsaar Nicolaas II werd in 1908 de Russische orthodoxe Nicolaaskathedraal in Nice gebouwd dat tegenwoordig met zijn opvallende uivormige torens en zijn uitheemse verschijning een bezienswaardigheid in de stad is.

Echter die gloriedagen dat Nice echt de ‘Place-to-Be’ was is allang voorbij, maar dat maakt voor mij de stad niet minder interessant. Juist dat gevoel van ‘vergane glorie’ maakt Nice zo bijzonder. Op veel plekken word je herinnert aan het feit dat het mondaine leven hier ooit rijk was en (niet onbelangrijk) hoe het ook weer verdwenen is. Het illustere Hotel Negresco is zo’n voorbeeld van ‘das war einmal’. 


Het is leuk om in dit beroemde vijfsterrenhotel binnen te stappen, maar met al zijn oubolligheid en grotendeels gedateerde interieur (dat zelfs aan acute renovatie toe is) verbaas je je over het feit dat men hier meer dan tien euro voor een consumptie durft te vragen. 

In de na-oorlogse decennia heeft men bij tijd en wijle getracht om Nice wat impulsen te geven en hier is het MAMAC, het moderne kunstmuseum van Nice, een overblijfsel van, maar ook hier zie je aan het gebouw dat het verval heeft toegeslagen en dat een spoedige opknapbeurt echt noodzakelijk is.

Bij het Musée des Beaux-Arts van Nice word ik helemaal melancholisch als ik in het monumentale trappenhuis het stucwerk bijna letterlijk naar beneden zie brokkelen en vervolgens tevens de ongeïnteresseerde suppoosten druk met hun I-phone in de weer zie, terwijl zij zonder enige interesse nog bezig zijn met hun hoofdtaak; het letten op de kunst. 


Natuurlijk hebben ik en mijn dochters geen kwaaie bedoelingen in dit museum, maar we kunnen ongestoord onze gang gaan in de museumzalen. Gelukkig voor het personeel bevinden zich in dit museum ook niet veel andere bezoekers die men in de gaten hoeft te houden en dat scheelt voor hen weer een hoop gedoe. 

Ooit was Nice (en ommelanden) de plek waar de avant-garde uit de klassiek Moderne Kunst hun uitvalsbases had; Marc Chagall, Pierre-Auguste Renoir, Fernand Léger, Pablo Picasso en Henri Matisse. Alle genoemde kunstenaars hebben tegenwoordig hier een eigen museum, maar ook hier geldt dat deze gebouwen slechts vol met melancholie doen terugdenken aan de gloriedagen van de genoemde kunstenaars. Bij de oude ‘nieuwbouw’ van het Matissemuseum in Cimiez liggen de gevelplaten gebroken op de grond en vraag je af waarom men geen actie onderneemt om het museumgebouw een beetje in goede staat te houden.


Maar dit verval maakt Nice zogezegd niet minder interessant, het zegt meer over de situatie van deze stad en misschien ook wel over Frankrijk. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in kunst, maar misschien nog meer in de veranderende wereld is Nice bij uitstek de plek waar je met je neus op de Europese feiten wordt gedrukt.

 

Marcel  Verhoeven, Europakenner

 

verhoeven@kunststad.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.