“Wat was er beter, de film of het boek?”

Gisteren ging ik heel verwachtingsvol naar de bioscoop om daar de verfilming van het laatste boek van auteur Dan Brown getiteld ‘Inferno’ te gaan bewonderen. Het was al weer een tijd geleden dat ik in de bioscoop was geweest en ik verheugde me op alle sfeerbeelden die in de film voorbij zouden komen. Het verhaal speelt zich deels af in Florence, Venetië en Istanboel.

Het begint al schitterend wanneer je als toeschouwer door middel van camerabeelden in een ‘vogelvlucht’ over het centrum van Florence wordt meegenomen. Fantastisch om van bovenaf, via een enorm bioscoopscherm, de prachtige Renaissancestad te zien. Wat een feest van herkenning en het deed me herinneren aan mijn recente bezoek van een paar weken geleden aan deze stad. Ik werd verderop in de film op dezelfde soort beelden van Venetië en Istanboel getrakteerd. Ik vermoed dat men dit soort spectaculaire shots tegenwoordig maakt met een ‘drone’, je weet wel zo’n supersonisch modern radiografisch wendbaar ‘vliegtuigje’ met een camera eronder.


Vervolgens bouwde de film zich op zoals het boek dat ook deed, echter er wordt helaas niet bij elk kunstwerk zo uitgebreid stil gestaan als in de geschreven versie. De achtervolgingsscène speelt zich bijvoorbeeld af in de Boboli-tuinen, de Corridoio Vasariano, waar ik twee weken geleden in mijn Travel Tales over schreef (klik hier) en in het Uffizi Museum. Het was toch wel een kleine teleurstelling dat al deze bezienswaardigheden min of meer in slechts een flits voorbij kwamen, maar ik begrijp dat uitgebreid stil staan bij ‘De geboorte van Venus’ van Botticelli of bij de Ponte Vecchio voor de spanning en dynamiek van de speelfilm helaas niet goed is.
Gelukkig neemt de hoofdpersoon Robert Langdon, net als in de twee vorige Dan Brown films gespeeld door de Amerikaanse acteur Tom Hanks, wel langer de tijd in het Palazzo Vecchio. In de belangrijkste zaal van het oude stadhuis van Florence, de Salone dei Cinquecento, is hij op zoek naar de oplossing van een raadsel dat moet leiden naar een object waar hij en nog een aantal andere personen naar op zoek zijn. Wat leuk was het dan ook dat ik op deze plek tweeënhalf jaar geleden in leven de lijve met Dan Brown stond en van hem een gesigneerd exemplaar van zijn boek ‘Inferno’ kreeg.


Als Robert Langdon weer een deeltje van de gecodeerde boodschap ontcijferd heeft, ondermeer via een verborgen tekst op het dodenmasker van Dante Aligherie, verplaatst hij zijn zoektocht van Florence naar Venetië. De treinreis hier naartoe onderbreekt hij abrupt in Padua en ik kon een lach niet kon onderdrukken toen ik het bordje ‘Padova’ op het perron in beeld zag komen. Ik dacht er namelijk aan terug dat ik hier verleden maand, toen ik in de laatste voorbereidingen zat van de reis naar Bologna, Ravenna & Padua, ook uitstapte en dezelfde aanblik had.

Natuurlijk vaart Langdon over de Canal Grande als hij uiteindelijk in Venetië is en rent hij het balkon op van de San Marco Kathedraal, waar hij in eerste instantie denkt bij de beroemde bronzen paarden, die op deze plek staan, het belangrijke voorwerp waar hij naar op zoek is te kunnen vinden. Ook hier stond ik in mijn leven al verschillende malen, waaronder een paar jaar geleden nog met een KUNSTSTAD-groep.


Het is mij natuurlijk als kunsthistoricus bekend dat deze bronzen beeldengroep ooit in Constantinopel, de hoofdstad van het Byzantijnse rijk, stond en geroofd is door de Venetianen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze plek met de bronzen paarden in Venetië, om het verhaal weer een spanende ‘move’ te geven, verwijzen naar het huidige Istanboel. Vliegensvlug, want er is uiteraard geen tijd te verliezen, gaat hoofdpersoon Robert Langdon naar de eeuwenoude stad aan de Bosporus. Door de juiste sfeerbeelden voel je je direct in de drukke metropool Istanboel en het zien van de imposante Hagia Sophia maakt het gehele beeld compleet.
Als we in het laatste stuk van de zinderende film nog in de ondergrondse cisterna van Istanboel belanden ben ik ruimschoots bediend met allerlei bijzondere filmbeelden van geliefde plekken. Misschien is de hoeveelheid spanning en sensatie niet zo voor mij weggelegd, maar het filosofische thema van het verfilmde verhaal, namelijk de overbevolking van de aarde, zette me daarentegen wel aan het denken. 


Echter met verbazing nam ik kennis van het feit dat de film geheel anders eindigde dan het boek. Waarom? Ik vind dag heel jammer want er ontbreekt zo een essentieel onderdeel van het thema en het mist eigenlijk het echte hoogtepunt. Graag vertel ik aanstaande zondag uitgebreid verder over zowel het boek en de film ‘Inferno’, als over de steden Florence, Venetië en Istanboel. Kom je ook?

 

Marcel  Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.