In Rome voel ik me 'als een kind in een speelgoedwinkel'

Veel dingen bekijken en ondernemen vind ik heerlijk, maar af en toe even rustig over de zee turen waardeer ik ook. Dat heb ik dan ook net een uurtje gedaan waarna ik deze Travel Tale begon te schrijven. Zat ik verleden week nog op mijn Florentijnse bordesbalkon met uitzicht over het Piazza Ognissanti met rondom zijn indrukwekkende gebouwen, zit ik nu al weer in Málaga. Trouwe lezers van mijn verhalen weten dat ik inmiddels al enige tijd verknocht ben aan deze Andalusische havenstad en vandaar dat ik hier dus ook weer ben neergestreken om tot rust te komen va de drukke tijd in italië. Toch ben ik, nadat ik nog wat dagen in Florence had geflaneerd, niet direct naar Zuid-Spanje doorgereisd. Ik heb eerst vanuit Florence de trein genomen naar de hoofdstad van Italië. Al sinds enige tijd kan je met de supersnelle trein razendsnel in de ‘Navel van de Wereld’ zijn. In ongeveer anderhalf uur stond ik van de Renaissancestad aan de Arno in het overweldigende Rome.


Al vanaf mijn studietijd blijft de Eeuwige Stad, zoals Rome ook wel genoemd wordt, mij intrigeren. Toen ik het treinstation Roma Termini uitliep wilde ik eigenlijk wel gelijk alle kanten opgaan, als een kind in een speelgoedwinkel, want ik wist talrijke plekken waar ik nog wel eens wilde gaan kijken. Zoals jullie weten doe ik mijn ontdekkingstochten tegenwoordig niet alleen maar neem ik mijn dochters Chloé en Alizia mee om ze, hoe jong ze ook zijn, al mooie dingen te laten zien. Nadat we in ons hotel geïnstalleerd waren besloot ik dan ook snel een wandeling te maken naar de Sint Pieterskerk waarbij we wat bezienswaardigheden die we onderweg tegen zouden komen niet zouden overslaan.

Allereerst kwamen we bij het Palazzo Barberini en daar bevindt zich de collectie van de  Galleria Nazionale d'Arte Antica. Mijn meiden zijn gek op musea want ze weten dat papa dan altijd verhalen gaat vertellen en kinderen houden nu eenmaal van verhaaltjes. 


Bij het schilderij van Rafaël getiteld La Fornarina kon ik nog wel een leuke draai geven aan het feit dat de dame op het schilderij blote borsten heeft. Bij het beroemde werk van Caravaggio waarbij Judith Holofernes onthooft moest ik toch echt creatief worden om te verklaren waarom de naamgenoot van hun moeder zo iets vreemds aan het doen is.

Het pantheon hadden de meiden afgelopen december ook al een keer gezien en toen we nu weer naar binnen wandelden wisten ze nog dat in dit eeuwenoude tempelgebouw een groot gat in de koepel zat. Toen we vervolgens richting Piazza Navona gingen passeerden we de San Luigi dei Francesi. Deze kerk is waarschijnlijk het beroemdst vanwege een kapel met drie altaarstukken van Caravaggio. De grondlegger van de barok heeft hier scènes uit het leven van de heilige Matteüs vastgelegd. Deze schilderingen bekoren me altijd enorm en daarom wilde ik ze graag aan mijn dochters laten zien. Leuk is het dan als Alizia een foto van me maakt als ik voor één van deze werken van Caravaggio sta.


Na een fikse wandeling kwamen we uiteindelijk bij de Arno uit die we moesten oversteken om onze tocht naar de Sint Pieter voort te zetten. Toen Chloé en Alizia echter de Engelburcht zagen die aan de kade van de Tiber is gelegen wilden ze naar binnen in dit ‘kasteel’. Ik wilde eerst uitleggen aan hen dat het oorspronkelijk een Romeins graf was, namelijk het Mausoleum van keizer Hadrianus, maar ik realiseerde me al vrij vlot dat dit nog iets te veel informatie is voor een peuter en een kleuter. Ze vonden het echter wel schitterend om alle oude trappen te beklimmen. Wat was het een enorme klim naar het hoogste punt waar het beeld van de engel Michael staat. Toen we eindelijk bovenop de Engelenburcht stonden kregen we als beloning een magnifiek uitzicht over Rome en vanaf daar leek de Sint Pieter niet ver meer.

Het was zoals vanouds een drukte van jewelste op het Sint Pietersplein en vele bezoekers stonden in een lange rij om één voor één geduldig door de beveiliging te komen. 


Marcel  Verhoeven, Europakenner

 

verhoeven@kunststad.nl

Ik had niet veel zin om in deze rij aan te sluiten, echter per ongeluk kwam ik terecht in een snellere toegangsweg die speciaal voor de ‘pelgrims’ van de Misericordia dit jaar was aangelegd. De huidige paus Franciscus heeft 2016 als heilig jaar uitgeroepen, als een "Jubileum van Barmhartigheid" en in dat kader is de heilige deur van de Sint Pieter geopend. Daarom liep ik met mijn twee meiden door deze toegangspoort van de enorme kerk die normaal gesloten is. En daar stonden we dan in één van de grootste kerken die het Christendom ooit heeft voortgebracht, zoals altijd was het een geweldige ervaring!

Toen we later weer buiten stonden en ze in hun wandelwagentje waren gestapt, zeiden ze dat ze toch wel moe waren. Niet lang daarna vielen ze door het gewieg over alle Romeinse keitjes vlot in slaap en ook hier kon ik weer enorm van genieten.

 


Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.