Het mooiste geluid in de wereld is stilte

Zoals jullie inmiddels van me gewend zijn ben ik nog steeds op reis en verblijf ik nu in een mooi hotel midden in het centrum van het fraaie Florence. De centrale ligging van het hotel brengt met zich mee dat je de stad op allerlei manieren intens meemaakt. Ik ben echt een fan van het stadse leven en met alle reuring hier midden in Florence doe je me dan ook een groot plezier. Echter, op een gegeven moment wil ik natuurlijk ook letterlijk en figuurlijk van mijn nachtrust genieten, wat betekent dat ik dan liever niet teveel straatgeluiden in mijn hotelkamer wil horen. Bij het genoemde hotel hier in Florence is aan deze wens prima voldaan, want ik hoorde vannacht amper (of beter gezegd eigenlijk helemaal niets) van wat er zich buiten afspeelde. Waarschijnlijk had het te maken met de prima functionerende geïsoleerde vensters dat het zo stil in mijn kamer was. Het hotel mag zich van mij op dit punt terecht een vijfsterrenhotel noemen.


Dat was gelukkig eveneens het geval in mijn hotel in Bologna waar ik verleden week vertoefde. Ook hier was ik uitermate tevreden over de algehele rust die in het gebouw heerste en daarom hebben we hier ook de afgelopen week de reisgroep van KUNSTSTAD ontvangen. In een rumoerige studentstad als Bologna is het heerlijk om aan het eind van de dag niet meer afgeleid te worden door allerlei herrie en impressies en daarom vond ik dat dit hotel voldeed aan mijn hospitality-eis. 

Afgelopen zondagmiddag vertrokken de deelnemers van deze vijfdaagse reis ‘Bologna, Ravenna & Padua’ weer en volgens mij was iedereen tevreden en had men zich gelaafd aan prachtige kunst en cultuur. Maar ik zou mezelf geen HospitalityScanner noemen als ik toch wat op- en aanmerkingen op dit prachtige viersterrenhotel in het centrum van Bologna zou hebben. 


"Misschien had hij gelijk, maar een hotel is er in mijn ogen in eerste instantie voor haar hotelgasten"



Er overkwam mij namelijk iets dat alles te maken had met het bovenstaande verhaal; ik had de KUNSTSTAD-groep naar het vliegveld gebracht en kwam wat vermoeid, maar voldaan terug in het genoemde hotel. Ik zag bij binnenkomst op een beeldscherm naast de entree aangekondigd staan dat er die avond een tango-feest in één van de mooie hotelzalen gepland stond. Terwijl ik verder wandelde door de lobby richting de lift zag ik dames in stijlvolle jurken op chique schoenen met zeer hoge hakken lopen en ik dacht direct dat ze wel heel goed pasten in de stijlvolle voormalige negentiende eeuwse theaterzaal die ons hotel had.

Daarbij vroeg ik me direct af of de tangomuziek die gespeeld zou gaan worden ook niet op andere plekken in het hotelgebouw te horen zou zijn. En inderdaad rond acht uur in de avond hoorde ik vanuit mijn kamer de Argentijnse klanken, het volume was niet zo dat je direct mee kon dansen, maar ik hoorde het wel als een soort luide achtergrondmuziek in mijn kamer. 


In eerste instantie had ik nog de ijdele hoop dat dit slechts het eerst half uur zo zou zijn om de stemming er een beetje in te brengen, maar toen uiteindelijk rond 23.00 uur de tango-muziek nog luid te horen was raakte ik toch lichtelijk geïrriteerd. Ik besloot naar de hotelreceptie te gaan om te vragen wanneer dit evenement zou eindigen en of minimaal de muziek wat zachter kon.

Het antwoord van de dame bij de receptie was in mijn ogen niet echt bevredigend, want zij vertelde mij dat de tango-avond nog minimaal een half uur zou voortduren. Gelukkig waren mijn dochters zo moe dat ze gewoon in slaap waren gevallen en zij lieten zich dus niet door de Zuid-Amerikaanse klanken op de achtergrond afleiden.
Inderdaad om half twaalf werd het totaal stil in het gebouw. Marcel zei vervolgens tegen mij dat het toch best mee was gevallen met de ‘geluidsoverlast’ en dat ik me misschien iets wat te druk erover had gemaakt. Oké, misschien had hij wel gelijk. Ik vind echter dat een hotel er in eerste instantie is voor zijn logerende hotelgasten en pas daarna mogen zij nadenken of ze ook een instantie zijn die allerlei evenementen organiseert. Als zij dit laatste doen dan moeten ze de grootst mogelijke moeite doen om de eventuele overlast (bijvoorbeeld door muziekgeluid) tot een minimum te beperken. Je merkt waarschijnlijk al dat ik over dit fenomeen nog veel en veel meer kan schrijven want ik ben in mijn leven getuige geweest van veel grotere en uitbundigere feestjes in hotels die ook veel langer doorgingen, misschien is daardoor ook mijn allergie ontstaan voor elke miniem geluidje dat ik in een hotelkamer hoor.

 

Judith de Groot

degroot@hospitalityscanner.nl

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.