Italië blijft fascinerend en waard om naar toe te gaan!

Reizen en ontdekken blijven, naast het bewonderen van kunst en andere bijzondere zaken, mijn grote passie! Met veel plezier vertrok ik dan ook afgelopen woensdag richting Italië met in het vooruitzicht een bezoek aan de steden Brescia, Padua en Bologna. De laatste twee steden kende ik al redelijk goed omdat ik die in mijn leven al meerdere keren bezocht heb, maar Brescia was voor mij totaal nieuw en ik moet zeggen dat deze plek echt een zogenaamde eye-opener was. Deze stad in Lombardije is gesitueerde in een gebied dat niet ver is gelegen van de Alpen, die je vanuit het stadscentrum ook goed kunt zien liggen. Brescia is ondanks het beroemde Oostenrijkse/Zwitserse bergmassief toch echt een Italiaanse stad qua architectuur, atmosfeer en geschiedenis.

De vroegste sporen van Brescia stammen uit de Romeinse Oudheid en bestaan onder andere uit restanten van het Romeinse Forum Romanum van deze stad die in die tijd in het Latijn Brixia heette. 


Uit de latere periodes stamden onder meer de middeleeuwse Oude Dom, het renaissance stadhuis en vele schitterende andere gebouwen in de stad. Wat een genot om hier rond te lopen en te genieten van alle indrukwekkende bouwkunst! Ik vond het achteraf jammer dat ik hier slechts één dag voor had ingepland, maar ik wilde graag verder naar de stad Padua om hier ter voorbereiding van de aankomende KUNSTSTAD-reis nog wat bezienswaardigheden nader te bestuderen.

In ben zogezegd al meerdere keren in Padua geweest echter toch vind ik het belangrijk om ter voorbereiding van een reis voor KUNSTSTAD nog eens een aantal dingen goed te bekijken. Zo’n bezigheid voel ik natuurlijk niet als ‘straf’ en met genoegen wandelde ik dan ook afgelopen week met mijn twee dochtertjes door de stad die wellicht het meest bekend is vanwege een belangrijke heilige genaamd Antonius van Padua. Een belangrijke bezienswaardigheid is dan ook de kerk waar Antonius zijn laatste rustplaats heeft en waar vele ‘pelgrims’ dagelijks naar toe komen. 


Natuurlijk liep ik ook even met Alizia en Chloé langs zijn praalgraf. Ik legde hen uit dat gelovige Katholieken deze heilige aanroepen als ze wat kwijt zijn en dat ze dan het verse prevelen “Atonius mijn goede vrind, zorg dat ik mijn …. weer terug vindt”. Ik vroeg vervolgens aan Alizia of zij ook iets kwijt was en of ze Antonius ook wilde vragen of hij haar wilde helpen het terug te vinden. Haar antwoord was dat ze een dag eerder in trein van Brescia naar Padua de lolly, die ze van de conducteur had gekregen, was kwijt geraakt en dat ze daar toch wel weer trek in had. Met een glimlach op mijn gezicht moest ik haar meedelen dat niet alles terugkwam waar je om vroeg bij Atonius (en daar was ik eerlijk gezegd niet rouwig om).

We wandelden vervolgens lang talloze imposante gebouwen in Padua met als doel om bij een kapel uit te komen, die qua uiterlijke verschijning aan de buitenkant niet echt groot is. De kapel heeft verschillende namen, waaronder Arena-Kapel, omdat ooit hier in dit deel van de stad de romeinse arena stond.


Maar het meest bekend is deze kleine kerk waarschijnlijk wel als Scrovegni-Kapel, genoemd naar de Italiaanse familie die hem ooit liet bouwen. Zij waren ook verantwoordelijk voor de decoratie van het interieur waarvoor zij de befaamde kunstenaar Giotto di Bondone (1267- 1337) de opdracht toe gaven.

Vanwege deze beroemde veertiende eeuwse fresco’s van Giotto in deze Scrovegni-Kapel in Padua komen er jaarlijks tienduizenden mensen hier naar toe om deze te aanschouwen. Ik wist al van mijn vorige bezoeken dat door de grote bezoekersaantallen een aantal regels zijn opgesteld. Allereerst is het bezoek voor iedereen van beperkte duur; je mag slechts daadwerkelijk maar vijftien minuten in de kapel blijven om daar dit hoogtepunt uit de kunstgeschiedenis te bekijken en daarna is het weer tijd voor een andere groep geïnteresseerden. De groep die naar binnen mag is slechts beperkt in aantal en overstijgt niet meer dan vijfentwintig mensen en dat vind ik best een aangenaam aantal want je kunt dus even rustig genieten zonder last van enig gedrang. 


 

Marcel  Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl

Omdat men de luchtvochtigheid in de kapel op het juist peil wil houden, dat alles te maken heeft met het behoud van de fresco’s, dien je een kwartier voorafgaande aan het bezoek in een ‘luchtsluis’ te verblijven. Dit is een mooie ruimte met airconditioning waar de bezoekers een beetje kunnen ‘afkoelen’ zodat ze niet heftig transpirerend (dus met een te hoge vochtigheidsgraad) direct in de kapel arriveren. Tijdens het acclimatiserend kwartiertje krijg je trouwens een interessante film over de schilderingen van Giotto te zien en verveel je je dus niet. 

Door het genoemde voortraject tot aan het daadwerkelijke bezoek wordt de spanning wel opgebouwd, maar het is het wachten meer dan waard. Schitterende geschilderde vlakken met de verhalen over het leven van Maria vanaf haar jeugd, haar trouwerij met Jozef en de geboorte van haar zoon Jezus Christus zijn in de Scrovegni-Kapel vervolgens te bewonderen. Giotto vereeuwigde ook de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van Jezus waarvan de schoonheid eigenlijk niet onder woorden te brengen is. Het beste advies is om ze ooit met eigen ogen te gaan aanschouwen.


Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.