Vijfsterrenkwaliteit in de Provence

Zoals ik verleden week in mijn verhaal al aankondigde was ik aanbeland in een prachtig vijfsterrenhotel in het Zuid-Franse Marseille. Het hotel, genaamd InterContinental Hotel Dieu, voldeed op talrijke punten perfect aan de kwalificatie vijfsterrenhotel. Dit kwam onder meer door de aangename ligging, het magnifieke uitzicht, maar ook door de luxe, comfort en de uitstekende service die men hier bood.
Natuurlijk zijn er altijd kleine puntjes van kritiek, maar dat past bij mijn rol als HospitalityScanner, echter ik moest bij dit hotel echt moeite doen om iets negatiefs te vinden. Iets wat misschien wat minder aangenaam was, waren de hoge prijzen voor de consumpties. Een (groot) glaasje bier voor vijftien euro of een bescheiden glaasje wijn voor twaalf euro is in mijn ogen echt iets te gortig. Echter het viel me op dat dit niet alleen het geval was in dit vijfsterrenhotel, maar dat men bij heel veel horecatenten in Marseille hoge prijzen voor een drankje vraagt. 


Zoiets verwacht je eerder in Scandinavische landen en dan stel je je er op in, maar voor een wijntje meer dan tien euro betalen terwijl je min of meer aan de “bron” zit, vind ik echt verbazingwekkend.

Zogezegd waren de hoge prijzen mijn enige commentaar en daar moest ik eigenlijk niet over zeuren vind ik, want wereldwijd zijn de prijzen in een vijfsterrenhotel gewoon hoger dan ‘normaal’. Mijn fraaie hotel in Marseille was inmiddels wel mijn uitgangspunt en referentie geworden voor de andere vijfsterrenhotels die ik deze week zou gaan bezoeken, dus mijn verwachtingen waren hoog.


"Meer dan tien euro betalen voor een glas wijn 'aan de bron' vind ik verbazingwekkend'



Het eerstvolgende luxe hotel was in Aix-en-Provence. Dit Zuid-Franse stadje is het bekendst door haar beroemde inwoner Paul Cézanne, waar dan ook op allerlei plekken aan gerefereerd wordt. Ook deze stad wil mee in de vaart der volkeren en besloot enkele jaren geleden aan de rand van het oude centrum een hele nieuwe luxe woonwijk te bouwen inclusief theater, conservatorium, balletacademie en…. een vijfsterrenhotel.

Toen ik in deze nieuwe wijk aan kwam rijden en het strakke nieuwbouw hotel zag staan, ervoer ik niet die verrukking en enthousiasme zoals ik dat enkele dagen eerder in Marseille bij het Hotel Dieu had. Het enige wat mij direct opviel waren de vlaggen van de koffieketen Starbucks die in dit vijfsterrenhotel een vestiging had, maar dat volgens mij niet de associatie met een tophotel oproept. De kamers waren netjes en comfortabel, maar deden meer denken aan een degelijk viersterren hotel en miste dat beetje meer. Het terras, dat trouwens pas om vijf uur ‘s middags open ging en dus de middagservice mistte die bij een vijfsterrenhotel hoort, had uitzicht op de woningen in de buurt. Waarschijnlijk waren dit niet de goedkoopste woonappartementen in Aix-en-Provence maar toch was mijn panorama niet zoals ik gehoopt had een prachtige bergketen maar de rommelige balkonnetjes van inwoners van de Zuid-Franse stad. Natuurlijk waren de drankjes hier ook weer behoorlijk duur en ik kreeg er een armoedig ‘binnenplaatsje’ voor terug.


De dag erna vertrok ik naar een vijfsterrenhotel in Arles en ik was voorbereid dat het misschien in vergelijking met mijn uitmuntende hotel in Marseille een beetje kon tegenvallen. Voorafgaand aan mijn komst had ik al begrepen dat dit hotel in Arles al vele decennia een hotelfunctie had, maar dat het pas sinds kort de status van vijfsterrenhotel had gekregen. De reden voor deze upgrade was de verbouwing van 2014 die onder leiding stond van de Franse Modeontwerper Christian Lacroix. Het oude gebouw, genaamd ‘Jules César’ was ooit een klooster, inclusief kenmerkend kloosterhof. Het had een bijzondere metamorfose doorgemaakt onder leiding van Lacroix, die trouwens in 2009 failliet verklaard is. De stijl van Lacroix is onder meer dat hij veel gebruik maakt van kleur en diverse bonte motieven. 


Zo had hij bedacht dat de kamer waar ik sliep geheel rood moest zijn, en dan bedoel ik ook dat echt alles rood was; rood geschilderde wanden, een rood bed, rode gordijnen, rode vloerbedekking en allerlei rode accessoires. Ik kreeg gewoon pijn aan mijn ogen van zoveel rood. Gelukkig was de badkamer in andere kleurtonen, namelijk in het zwart; een zwarte toiletpot, waar vind je die? Een zwart bad, waarbij het water ook gitzwart lijkt als het bad vol is. Hmm? Is dat nou wat ik me voorstel bij een vijfsterrenhotel? Ach, waarom ook niet? Het maakte het interieur wel heel spannend en zeker niet saai. Bij het hotel hoorde trouwens een heerlijke tuin en de authentieke zuilengalerij van het kloosterhof deed heel romantisch aan. Daarbij kwam dat de ligging van dit vijfsterrenhotel bij het oude stadsplein ideaal was.

Gek genoeg zou ik ondanks mijn ferme kritiek op dit hotel hier graag nog eens terugkeren. Het ene vijf sterrenhotel is nou eenmaal het andere niet.

 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner
info@HospitalityScanner.com


Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.