Kinderen zijn Hinderen?

Alhoewel ik het al eens eerder gedaan heb (zie hier) schrijf ik deze week nog eens over reizen met kinderen en mijn hospitality-ervaringen met mijn twee jonge dochters. De aanleiding is eigenlijk een uiterst merkwaardige ervaring die ik gisterochtend in het vliegtuig naar Marseille had. Onze vlucht naar de tweede stad van Frankrijk vertrok al om half acht in de ochtend en we waren dan ook gedwongen om met de hele familie om half vijf op te staan om op tijd op Schiphol te zijn. We zijn, ook al vliegen we behoorlijk vaak, toch altijd een beetje gespannen of alles goed gaat verlopen; zijn er bijvoorbeeld geen extra controles van de marechaussee, waar de afgelopen weken sprake van was en wat veel oponthoud gaf? En staken de piloten niet waardoor onze vlucht niet doorgaat? Maar gelukkig was van dit alles geen sprake en we ploften met een tevreden zucht in onze gereserveerde stoelen op de eerste rij van het vliegtuig. Misschien waren we wat uitgelaten dat alles tot zover goed was verlopen en spraken we elkaar enthousiast toe. 


Mijn jongste dochter Chloé, die eind september twee wordt, heeft een hoge piepende peuterstem en laat die in al haar vrolijkheid af en toe tijdens de vlucht horen. Ze was opgewekt en gelukkig niet verdrietig dus van een krijsende huilpartij was geen enkele sprake. We waren dan ook verbaasd dat opeens een oude Franse dame, die achter ons zat, hevig begon te sissen na een korte vrolijke uitroep van Chloé naar aanleiding van het feit dat we opstegen. We dachten even dat deze ‘Veille Dame’ een grapje maakte want meestal krijgen we alleen maar hele leuke positieve reactie op onze dochtertjes in het vliegtuig. Nadat we met de familie een tijdje rustig hadden gezeten, kwamen de stewardessen met de drankjes langs wat weer wat reuring veroorzaakte en dat bracht onze meiden weer in beweging. Het is ook niet niks om op meer dan 10 kilometer hoogte een glas met lekkere appelsap te krijgen. Wij moeten wel lachen om hun reactie en zijn blij dat de meiden vrolijk zijn tijdens de vlucht. 

Voordat ik verder ga met mijn verhaal moet ik toch eerst nog nadrukkelijk aangeven dat de kinderen niet aan het huilen waren want kindergejank kan soms best hinderlijk zijn voor andere passagiers, dat begrijp ik als geen ander. Mocht dit trouwens het geval zijn dan hebben wij als ‘professionele’ reizigers er onze trucjes voor om zoiets in de kiem te smoren en niemand tot last te zijn.

Echter van bovengenoemde was absoluut geen sprake, integendeel Chloé was opgewekt, met af en toe een luide kreet. Nadat ze kortstondig een uitroep had gedaan kwam een rimpelige hand vanachter tussen onze twee vliegtuigstoelen door, in een poging om mijn dochter te slaan (?!!). Chloé werd niet geraakt maar daarentegen lukte het de gefrustreerde oude Française het wel om Marcel’s koffie om te gooien. 


"Ineens kwam een rimpelige hand vanachter tussen onze twee vliegtuigstoelen door, in een poging om mijn dochter te slaan"



De passagiers in de buurt waren totaal verrast en verbaasd over haar reactie en wilden de dame in bedwang houden. De stewardessen snelden echter toe en wisten de verbolgen mevrouw te kalmeren. Totaal verbouwereerd waren we met z’n allen stil en wisten onze waardigheid en kalmte te bewaren. Een begrijpelijke reactie zou wellicht zijn geweest dat we vol woede deze vrouw van repliek zouden dienen en haar zouden laten merken dat, als ze last van onze dochter had (terecht of onterecht), ze nooit en te nimmer ons kind mag slaan. Maar we waren zo wijs dat we vermoedden dat zij toch niet voor reden vatbaar was. Gelukkig dacht het cabinepersoneel dat ook en nam haar met zachte dwang mee naar een vrije plaats achter in het vliegtuig. We kregen nog wat adhesiebetuigingen van andere passagiers maar zetten onze vlucht toch lichtelijk geshockeerd voort.


Hoe kon iemand zo ontzettend bozig en buitenproportioneel op een klein kindje in het vliegtuig reageren. Opeens schoot me mijn column van enige tijd geleden te binnen (zie hier) waarin ik beschrijf hoe mensen op een reis of vakantie al hun emoties meenemen. Misschien had deze seniore Franse mevrouw wel ontzettende ruzie gehad met haar dochter die in Nederland woont en hadden ze geeneens afscheid genomen? Of was ze op weg naar de begrafenis in Zuid-Frankrijk van een aimabele vriend, die ze nog zo graag een tijdje bij zich wilde houden? Of wellicht had ze vliegangst en dan kunnen mensen in de lucht volledig de controle over hun emoties kwijt raken. Aan de ene kant begrijpelijk, maar wel heel vervelend natuurlijk dat je als buitenstaander de pineut van die emoties moet worden.

Na het vreemde incident gisteren in het vliegtuig was ik weer blij dat ik in het mooie hotel incheckte en daar een leuke rugtas met een knuffelkonijn op mijn dochters als cadeautje lag te wachten. Vooral de ballonnen die ze erbij kregen deden het erg goed.


Toen we op de kamer kwamen lagen vervolgens ook nog potloden en papier klaar. Zelfs bij het bad had men met de kleine gasten rekening gehouden want er stonden kinderzeepjes en kindershampoo van ‘Le Petit Prince’ te wachten.

Tja, voor sommige mensen zijn kinderen echt hinderen en voor anderen zijn kleine kinderen een vreugde en koestert men hen. Persoonlijk kies ik voor het laatste.

 

Judith de Groot, HospitalityScanner
info@HospitalityScanner.com

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.