Ouderwets kassie kijken

Ik kijk er zelden of nooit naar, alhoewel ik er alle gelegenheid toe heb. Maar of ik nu wil of niet, ik word toch continu met het apparaat geconfronteerd. In alle soorten en maten zijn ze voorhanden in elk hotelkamer waar ik kom en soms heb ik de beschikking over meerdere tegelijk. Bijna in elk vier- en vijfsterrenhotel waar ik verblijf staan ze in alle openbare ruimtes zoals bij de receptie, in de lobby, in de bar en zelfs in het restaurant tref je ze aan. Je snapt waarschijnlijk wel waar ik het over heb, televisies. Waar zouden we vandaag de dag zijn zonder een kijkbuis, dus hotels kunnen daar in niet achter blijven, sterker nog zij voldoen ruimschoots aan de (eventuele) behoefte.

Gek genoeg, moet ik zeggen dan ik sinds een aantal jaar, anders dan vroeger, niet of nauwelijks nog naar televisie kijk en dat bevalt mij eigenlijk uitstekend. Des te meer valt het me op dat ik in hotels omringd worden door talloze televisietoestellen. 


Zoals ik al aangaf kan een kwaliteitshotel waarschijnlijk niet meer zonder en is er natuurlijk minimaal één in de hotelkamer te vinden en daarbij ook op allerlei andere plekken in het hotel. En je hoeft er tegenwoordig eigenlijk ook nooit echt naar te zoeken, want de afmetingen van de platte beeldbuizen zijn zo enorm dat je ze niet over het hoofd kan zien.

Een aantal jaar geleden viel het me op dat als ik een rondleiding door een hotel kreeg men altijd vol trots vertelde dat de kamer beschikte over een ‘flatscreen’ oftewel een plat televisiescherm in plaats van zo’n dikke ouderwetse variant. Tegenwoordig loop je natuurlijk enorm achter als de schermen dikker zijn dan een paar centimeter.

Toen ik van de week mijn hotelkamer in Helsinki binnen liep was ik echter wel weer verbaasd over de afmeting van mijn flatscreen. Wat een joekel! Echter, bij mij ontbrak nog steeds de behoefte om het aan te zetten. Ten eerste omdat ik wel andere dingen te doen had, ik de televisieprogramma’s niet interessant vind, maar ook omdat ik de Finse taal niet machtig ben. 


Nu kun je altijd wel naar het Amerikaanse CNN kijken of een andere Engelstalige nieuws- of sportzender, maar dat spreekt me helaas ook niet echt aan. Vooralsnog liet ik het bakbeest dus uit en borg de afstandsbediening op in de la onder de televisie. 


"Het toppunt van afleiding trof ik deze week in Helsinki aan. Er wordt je hier namelijk nergens meer rust gegund."


Toen ik echter daarvoor de lade onder de televisie opende zag ik daarin twee brillen van het merk Philips liggen. Dat wekte wel mijn nieuwsgierigheid, want ik vermoede dat dit betekende dat ik met een 3D televisie te maken had. Toch dan maar het ‘kassie’ even aanzetten dan? Waarom ook niet? De 3D film die ik uitkoos was oersaai, maar het effect dat de diepte die ik zag gaf was natuurlijk erg grappig en leuk om een keertje mee te maken. De doorsnee programma’s zijn echter niet in 3D weergave, dus dan heb je (nog) niet veel aan die functie. 


Mocht ik nog geen genoeg hebben van de visuele prikkels dan kon ik altijd plaats nemen in de business lounge, die beschikte over maar liefst drie enorme beeldschermen. Deze staan trouwens standaard gelukkig wel uit, maar mocht je er behoefte aan hebben dan kun je je favoriete internationale televisiekanaal aanzetten. Handig als je je een beetje verveeld, maar eigenlijk is de lounge bedoeld om even rustig te werken of te praten en niet afgeleid te worden door allerlei ‘prikkels’.

Ik weet eigenlijk niet waarom deze enorme schermen hier staan in deze lounge, maar één reden die ik zou kunnen verzinnen is dat men hier eventueel voor een klein gezelschap een presentaties op kan geven, aangezien ik zag dat je er heel makkelijk je computer of iPad aan kunt vastkoppelen.

Tot zo ver in mijn verhaal heeft iedere hotelgast nog de keuze om wel of geen gebruik te maken van de mogelijkheden van een televisie. 

Waar ik me echter soms wel een beetje aan stoor is de aanwezigheid van een tv in de bar van een hotel, die non-stop aanstaat en waardoor je continu wordt afgeleid. Als iets beweegt dan kijk je namelijk onbewust toch. Van de zenders die uitgekozen worden om te tonen wordt je in de regel ook niet echt vrolijk. Dan zit je een glas wijn te drinken of een zakelijk gesprek te voeren met op de achtergrond alleen maar kommer en kwel. De (vaak Amerikaanse) nieuwszenders verstoren je gedachten met dramatisch ‘breaking news’ over oorlogen, aanslagen en andere rampspoed. Dat is niet de sfeer waarin ik wil verkeren in een hotel. Als ik helemaal alleen in de bar zit en een afstandsbediening kan vinden dan schakel ik de televisie meestal dan ook gelijk uit. Vaker heb je natuurlijk met andere gasten te maken en laat ik hem dus maar aan staan, hoewel ik niet het idee heb dat zij wel vol concentratie en interesse naar de bewegende beelden zitten te kijken. 


Iedereen heeft trouwens toch tegenwoordig zijn eigen kleine televisie bij zich in de vorm van een laptop, telefoon of iPad en dan zijn de (extra) impulsen van de televisie volledig overbodig.

Het toppunt van afleiding trof ik echter deze week in Helsinki aan. Er wordt je hier nergens namelijk meer rust gegund. Eerst zag ik achter het toilet in de badkamer van mijn hotelkamer enkel een kleine ‘remote control’ liggen en ik vroeg me af wat je daar mee zou kunnen doen. Toen zag ik pas dat in het onderste gedeelte van mijn badkamerspiegel een televisiescherm zat geïntegreerd. Al zittend op het toilet kun je je dus zelfs nog overladen met externe prikkels. Het moet toch niet gekker worden. 

 

 

Judith de Groot, HospitalityScanner
info@HospitalityScanner.com

Klik op de afbeeldingen in het verhaal om ze te vergroten.