‘Opwinding’ in het Stedelijk

Net als tijdens mijn vele verblijven in het buitenland bezoek ik ook in Amsterdam meerdere keren per week een museum, waarbij in onze hoofdstad het Rijksmuseum en het Stedelijk Museum vaak aan de beurt komen. Deze musea zijn zo bijzonder dat ze zeer de moeite waard zijn om er regelmatig terug te komen.
Heerlijk vind ik het als ik bij mijn dochtertje Chloé, die slechts 20 maanden oud is, het feest der herkenning zie optreden als zij bepaalde schilderijen in het Rijksmuseum ziet. Natuurlijk heb ik met haar, samen met haar zus Alizia, al verschillende keren stil gestaan bij ‘De Nachtwacht’. Vol enthousiasme schreeuwen ze het uit als ze we bij de lift in het Rijksmuseum op de tweede verdieping de hoek om gaan en we voor het wereldberoemde doek van Rembrandt staan. Alizia heeft bij het meisje op de Nachtwacht ontdekt dat zij aan haar middel een kip heeft hangen en daarom is het beroemde schilderij door haar omgedoopt tot “Het Meisje met de Kip”. Erg grappig!


Ik las zojuist dat het Rijksmuseum een nieuwe directeur heeft gekregen; Wim Pijbes wordt opgevolgd door Taco Dibbets, die in het ‘Rijks’ al een tijdje conservator was. Dibbets studeerde in dezelfde tijd kunstgeschiedenis op de VU als ik dat deed en dan is het toch wel leuk om te zien in welke functie je als kunsthistoricus zoal terecht kunt komen.

Over museumdirecteurschap gesproken, ik liep gisteren ook met mijn dochters door het Stedelijk Museum, dat net als het Rijksmuseum gelegen is aan het Museumplein, en zag dat er een nieuwe tentoonstelling was geopend met de titel “Opwinding” en deze was samengesteld door de bekende kunsthistoricus Rudi Fuchs. Meer dan 100 kunstwerken heeft de voormalige directeur van het ‘Stedelijk’ bij elkaar gebracht. Volgens de inleidende tekst die bij het begin van de expositie hangt wil Fuchs, die inmiddels 74 is, hiermee terug kijken op zijn lange loopbaan. 


De nadruk ligt op de ’80 jaren van de twintigste eeuw, in die periode, namelijk in 1982, was Rudi Fuchs artistiek leider van het fameuze Documenta in Kassel, de belangrijke kunstmanifestatie die om de vijf jaar in het Duitse Hessen plaatsvindt.

Bijna alle namen van kunstenaars die op de tentoonstelling hangen ken ik en het is dus ook aardig om ze bij elkaar te zien hangen, maar de expositie heeft voor mij iets vervreemdends. Kom dat zijn omdat ik in de ‘kelder’ van het Stedelijk rondloop? Of heeft het er mee te maken dat er heel weinig bezoekers zijn? Alizia vindt sommige kunstwerken ‘eng’ en vraagt of we weer naar boven gaan. Ik probeer toch een positief gevoel te krijgen, maar realiseer me dat Fuchs de laatste 30 jaar van de kunstgeschiedenis wel een hele donkere, abstracte teneur geeft waar grijstinten en geometrie de boventoon voeren. Zo verdwaal je bijna in een naargeestig geschilderd bos van Jörg Immendorf, beangstigen de zwart wit tekeningen van A.R. Penck de bezoeker van de tentoonstelling, word je afschrikt door een enorm doodshoofd van Katharina Sieverding en ook niet echt opwekkend is de enorme glazenbak met ziekenhuisafval van Damien Hirst. 


Ik vraag me dan ook af of de titel van de expositie ‘Opwinding’ wellicht als understatement bedoeld is.

Ik kan een bezoek aan deze Fuchsiaanse tentoonstelling in het Stedelijk zeker aanbevelen, echter ik ben benieuwd hoe opgewonden je er van wordt. Ik ga in de loop van deze week nog maar eens een bezoekje aan het Stedelijk brengen om te kijken of ik inmiddels met andere ogen naar de expositie kijk. 

Marcel  Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl