“Het sprookje van mijn leven”

Gisteravond ben ik aangekomen in mijn geliefde stad Málaga en vanaf het terras waar ik nu zit heb ik uitzicht op een levensgroot bronzen sculptuur van Hans Christian Andersen, die uitkijkt op de haven en de nabij gelegen Middellandse Zee. Toch wel heel bijzonder om de beroemde Deense schrijver hier in Spanje te bewonderen terwijl ik hem afgelopen week een aantal keren in sculptuurvorm in Kopenhagen ben tegen gekomen.
Ik was afgelopen dagen in Denemarken, en zelfs ook in Zweden, om een groep geïnteresseerden zowel Kopenhagen als Malmö te laten zien. Tijdens mijn wandelingen door de Deense hoofdstad kwam ik letterlijk niet om de grote 
sprookjesschrijver heen.  Allereerst is er de grote publiekstrekker 'Den lille Havfrue', oftewel het beeldje van ‘De Kleine Zeemeermin', dat gebaseerd is op één van de beroemde sprookjes van Andersen. Het beeldje van ‘De Kleine Zeemeermin' is zelfs zo’n icoon van de stad Kopenhagen dat je het eigenlijk nooit kunt fotograferen zonder een groep toeristen erom heen.

Het is altijd druk bij 'De Kleine Zeemeermin' en het is moeilijk het te fotograferen zonder toeristen er bij.
Het is altijd druk bij 'De Kleine Zeemeermin' en het is moeilijk het te fotograferen zonder toeristen er bij.

Ook al ligt het een paar meter van de oever op een steen in het water van de Sont, lukt het menige toerist toch om er naast te gaan staan en men heeft er zelfs natte voeten voor over.

Daarnaast vind je tevens twee immense sculpturen van de persoon Andersen zelf in het centrum van de stad. Daar is het meestel wat rustiger, maar aan de opgepoetste blinkende plek op de bronzen knie van één van de twee beelden te zien, heeft menige fan hier op Andersen’s schoot gezeten. Het beeld waar ik het nu over heb is datgene dat naast het raadhuis van Kopenhagen staat en deze versie kijkt met een gedraaide blik naar het tegenovergelegen stadse pretpark Tivoli. Dit bronzen sculptuur is trouwens gemaakt naar een foto van Andersen waar hij dezelfde gedraaide pose op inneemt. Op de foto is goed te zien dat hij een lange, slungelige man was die het niet echt van zijn uiterlijke schoonheid moest hebben. Doordat hij niet knap was werd hij in zijn jeugd door zijn klasgenoten veel gepest, maar dat heeft hem niet weerhouden om uiteindelijk later in zijn volwassen leven een gevierd schrijver te worden die door groot publiek wereldwijd gewaardeerd werd. Niet helemaal verwonderlijk dat zijn beroemde sprookje 'Het lelijke jonge eendjeeigenlijk een symbolische weerspiegeling van zij eigen leven zou kunnen zijn.

Op het andere beeld van Andersen, dat in het Koninklijk Park nabij kasteel Rosenborg staat, is Andersen echt als een gevierd schrijver afgebeeld. Dit beeld toont hem als één van de grote figuren van Denemarken, die inderdaad zo succesvol was dat hij uitgenodigd werd bij allerlei belangrijke hooggeplaatste personen in Europa zoals bij koningin Victoria van Groot-Brittannië en 

Op het beeld van Andersen, dat in het Koninklijk Park nabij kasteel Rosenborg staat, is hij echt als een gevierd schrijver afgebeeld.
Op het beeld van Andersen, dat in het Koninklijk Park nabij kasteel Rosenborg staat, is hij echt als een gevierd schrijver afgebeeld.

ook bij onze Koning Willem II.

Tijdens zijn vele reizen ontmoette hij vele bekende collega’s zoals de gebroeders Grimm, Heinrich Heine, Victor Hugo, Charles Dickens en vele andere bekende schrijvers. Tijdens zijn bezoek aan Nederland maakte de sprookjesauteur onder andere kennis met Kneppelhout, Hasebroek, Van Lennep, Potgieter, J. P. Heije en het echtpaar Bosboom-Toussaint.

Reizen was voor Andersen echt een passie en daar zie ik veel overeenkomsten met mezelf. Andersen wilde, net als ik nu, vele plekken en plaatsen in Europa ontdekken. Dit was echter in de negentiende eeuw nog een hele onderneming. Blij was Andersen dan ook dat in de loop van zijn leven de trein werd uitgevonden en dankzij dat feit kon hij, door een steeds verder uitdijend spoorwegnet grote afstanden afleggen door ons werelddeel.

Hans Christian Andersen in Málaga
Hans Christian Andersen in Málaga

Er is een lange periode geweest dat Andersen zoveel reisde dat hij min of meer uit zijn koffer leefde. Er gaat een verhaal over hem de ronde dat er in zijn koffer altijd een lang touw zat. Volgens zeggen was hij een behoorlijke fatalist en dat touw was er voor bedoeld dat hij in geval van brand uit het raam van zijn hotelkamer zou kunnen ontsnappen.

Tijdens zijn vele reizen kwam Andersen rond oktober 1862 aan in het Zuid-Spaanse Málaga. In zijn dagboek schreef hij: “In geen andere Spaanse stad heb ik mij zo gelukkig en comfortabel gevoeld als in Málaga”.

Ik kan mij geheel vinden in deze uitspraak en besluit dan ook om vandaag even naast de bronzen Andersen op het bankje hier in Málaga te gaan zitten en samen met hem te genieten van deze heerlijke stad.

 

Marcel Verhoeven, Europakenner

verhoeven@kunststad.nl