'Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald'

Ons appartement in Málaga was om de hoek bij het Picassomuseum
Ons appartement in Málaga was om de hoek bij het Picassomuseum

Verleden week moest ik verschillende keren denken aan het beroemde Nederlandse spreekwoord ‘Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald’. Dit kwam doordat wij helaas, weliswaar uit eigen vrije wil, ons mooie appartement in het centrum van Málaga, dat we kort geleden hadden betrokken, al weer moesten verlaten. Nadat we afgelopen zomer verscheidene malen in Zuid-Spanje waren geweest en de liefde voor Málaga was opgebloeid hadden we besloten om voor iets langere tijd hier te gaan vertoeven. Vergelijkbaar met ons verblijf in Berlijn, waar we voorheen een poos gewoond hebben, wilden we ons nu in Málaga vestigen en na wat intensief zoekwerk hadden we een prachtig appartement in het centrum van de Zuid-Spaanse stad gevonden. Het was om de hoek bij het Picassomuseum en vanuit de twee slaapkamers had je een schitterend uitzicht op de nabij gelegen heuvel met de Moorse fortificaties, de ‘Alcazaba’ genaamd, en ook op het hoger gelegen kasteel ‘Gibrafraro’. Beiden worden ’s avonds mooi verlicht, waardoor het panorama erop sprookjesachtig wordt en dus echt geweldig om vanuit je raam naar te kijken.

Het pand was geheel nieuw gebouwd, maar de gevel was oorspronkelijk en historisch, waardoor het er van buiten authentiek uitzag en passend was in de oude binnenstad. Ook de woonruimte voldeed volledig aan onze wensen: twee slaapkamers, een prettige knusse huiskamer, alles met airconditioning  (wat in de streek wel belangrijk is) en een ruime badkamer met een heerlijk ligbad, wat weer handig is voor het dagelijks poedelen van mijn kleine dochtertjes.

Beneden ons bevond zich een sfeervolle wijnbodega en restaurant waar overdag en in het begin van de avond mensen wijn kwamen proeven en daarna gingen dineren. De aanloop naar dit horeca etablissement gaf de straat wat reuring en dat konden we waarderen.

Echter twee deuren naast onze entree zagen we een bord boven een rolluik dat erop wees dat er nog een horeca-gelegenheid leek te zitten. Bij navraag, onder andere bij de huisbaas van ons appartement, bleek dat deze tent inmiddels zijn deuren definitief gesloten had en hoefden we ons over eventuele (geluids-)overlast geen zorgen te maken.
Helaas, niets was minder waar, want al op de tweede nacht van ons prille verblijf werden we midden in de nacht, zo rond twee uur, woest met het hele gezin uit onze slaap gerukt. Het was een drukte van jewelste in onze smalle straat en een kleine maar rumoerige menigte had zich verzameld rond de vermeende gesloten bar, die dus een soort nachtclub bleek te zijn en op deze vrijdagnacht zijn klanten ontving.

Deze bar was ‘s nachts dus volop in bedrijf waarbij het schijnbaar de bedoeling was dat je binnen je drankje haalde en buiten op straat voor de bar dit ging opdrinken. En er werden die nacht veel drankjes, met name alcoholische, gehaald en vooral gedronken door het op straat staande en zittende luidruchtige uitgaanspubliek.

Vanuit het raam sloeg ik het allemaal gade, want van slapen kon door de ontiegelijke herrie die deze drukke menigte maakte geen sprake meer zijn. Als het niet zo’n overlast zou geven en ik niet tot de slachtoffers zou behoren dan was het eigenlijk best wel een vermakelijk tafereel. De mensen, met name lokale Spaanse jongelui, werden elk half uur meer dronken en zatter. Het begon op een gegeven moment op een zeventiende eeuws schilderij van Jan Steen te lijken, waarbij rond half vijf in de ochtend, we hadden toen al meer dan tweeënhalf uur luid gepraat, geschreeuw en gelal achter de rug, sommige personen letterlijk ter aarde vielen omdat de wijn- of bierconsumptie op deze lange nacht ze te veel was geworden. Rond kwart over vijf dropen de meeste feestgangers af en leek het rustig te worden in ons pittoreske straatje. Naast veel kapot glaswerk en braaksel, lagen her en der, half op de straatstenen en half tegen de gevels, nog wat slapende dronken mensen. Dit slottafereel had wat weg van een verlaten slagveld waar de uren daarvoor een enorme velslag had plaats gevonden. Toen ik rond zes uur ’s ochtend eindelijk weer de slaap kon vatten, hoorde ik de schoonmakers van de Málagaanse stadsreiniging in de verte al aankomen. Mijn vermoeidheid weerhield mij er niet van om ook even uit het raam te kijken hoe deze mannen van de gemeentelijke reiniging te werk gingen. Met een schoonmaakwagentje met automatische bezems werd het ergste vuil en glaswerk eerst verwijderd. Daarna kwamen er twee mannen met waterslangen die met een waterstraal die onder hoge druk stond alle viezigheid waaronder urine en kots zorgvuldig weg spoten.

Toen ik ’s ochtends, terwijl ik nog een paar uurtjes geprobeerd had ‘bij te slapen’, wat wazig de straat op liep leek het, na de grondig schoonmaak, alsof er die nacht nooit wat op deze plek gebeurd was.
Natuurlijk hebben we direct daarna ons beklag gedaan bij de verhuurder, maar die deed eigenlijk ons verhaal af als ‘normale’ uitgaansgeluiden die bij een levendige Spaanse stad horen en hij zei dat hij er niets aan kon doen. De volgende nacht, zaterdagnacht, zat er voor ons niets anders op om het luidruchtige nachtelijk tafereel nogmaals mee te maken, maar ondertussen hadden we eigenlijk al besloten dat we hier niet langer dan twee weken zouden blijven. Gelukkig was de rumoerige nachtclub door de week gesloten en konden we die zondag en de dagen daarna van onze nachtrust genieten.
Afgelopen donderdag hebben we met weemoed de deur van ons mooie appartementje in het centrum van Málaga definitief achter ons dicht getrokken. Natuurlijk betekent het afscheid van dit huis niet het afscheid van Málaga en we zijn inmiddels al weer op zoek naar iets nieuws, waar we nu natuurlijk ook rekening houden met wat voor horecazaken zich in de nabije omgeving bevinden.

Dit weekend vond ik tijdens mijn zoektocht een heel mooi kasteeltje op één van de heuvels nabij het centrum van Málaga. Het was deels gebouwd op de restanten van een oude Moorse vesting die nu een deel uitmaakte van het bordes van het kasteel. Vanaf die plek heb je een schitterend uitzicht over de omgeving en een prachtige weidse blik over de blauwe Middellandse Zee. Het kasteel beschikte ook over acht luxe hotelkamers en in één van hen hadden wij voor enkele nachten onze intrek daar genomen. Helaas was het om allerlei redenen niet mogelijk om langer hier te blijven, maar het gaf me wel veel inspiratie om een andere mooie verblijfplaats hier in Zuid-Spanje te vinden.

 

Marcel Verhoeven

Europakenner