Zoals de Waard is vertrouwt hij zijn Gasten

Deze week moest ik, door wat dingen die plaats vonden, denken aan het Oudhollands spreekwoord ‘Zoals de Waard is vertrouwt hij zijn Gasten’. De waard is zoals je begrijpt de eigenaar van een historische herberg, in het huidige moderne hotel mag de waard vandaag de dag General-Manager worden genoemd.

Het spreekwoord heeft te maken met het ontbreken van vertrouwen van de waard, in zijn gasten maar ook in zijn personeel. Echter een waard die er altijd van uitgaat dat zijn gasten of zijn medewerkers hem zouden oplichten of anderszins kwaad in de zin zouden hebben, is dus volgens het spreekwoord zélf iemand die geneigd is slechte dingen te doen en dito denkt over andere mensen.

Dit spreekwoord is natuurlijk in allerlei aspecten van het leven toe te passen en waarom nu de waard in dit gezegde is terecht gekomen dat is door mij nog niet helemaal te achterhalen. 

In de tuin van een 17de eeuwse herberg, Jan Steen
In de tuin van een 17de eeuwse herberg, Jan Steen

Er zijn natuurlijk meer beroepsgroepen die aan bod komen in spreuken of uitdrukkingen, zoals de kruidenier en de boer, maar voor mij als hospitalitykenner is de waard met zijn herberg en gasten natuurlijk erg interessant.

Ik maakte laatst van dichtbij mee dat een manager in de hospitalitybranche zijn hardwerkende en goedwillende personeel verkeerd inschatte, met verstrekkende gevolgen. Erg jammer voor alle partijen, en zeker ook voor de gasten, als zoiets gebeurt.

Er kunnen vervelende situaties ontstaan en de hele stemming in het team kan inzakken en de motivatie ondermijnd worden. Dat zo’n waard (manager) mensen verkeerd beoordeelt zegt dus echter meer over hem of haar zelf, dan over de anderen.

Hoe gaat zo’n verkeerde beoordeling eigenlijk in zijn werk? Naast dat het een persoonlijke kwestie van de beoordelaar c.q. ‘de waard’ is, zou het kunnen zijn dat dit komt door een gebrek aan communicatie of het beschikken over te weinig juiste informatie dat dan, dat is het ergste, door de spreekwoordelijke ‘waard’  allemaal verkeerd wordt geïnterpreteerd.

Om wat concrete voorbeelden uit mijn eigen leven te geven zou ik mijn Travel Tales van afgelopen anderhalf jaar erbij kunnen halen. Ik schreef deze maanden vaak in mijn stukjes over mijn ondervinding in de hospitality die gebaseerd zijn op mijn lange reiservaring, die ik al vanaf mijn achttiende heb opgebouwd. De meeste lezers zullen natuurlijk snappen dat ik niet alles waarover ik afgelopen tijd schrijf letterlijk de laatste maanden heb meegemaakt. Zoals men begrijpt put ik bij het schrijven van mijn blogs uit mijn talloze herinneringen. Zo ben ik recent niet op zeecruise geweest terwijl ik hier toch kort geleden over verhaalde. Ik was ook niet in Minsk in Wit-Rusland en toch komt het in onze Travel Tales ter sprake (Marcel was daar overigens wel) en zo zijn er nog vele voorbeelden te verzinnen van situaties die niet allemaal afgelopen jaar plaats vonden. Heel grappig is nu dat sommige lezers van mijn Travel Tales denken dat ik de gebeurtenissen die hierin voorkomen allemaal afgelopen achttien maanden, sinds de start van onze wekelijkse nieuwsbrief, heb meegemaakt. Iets wat absoluut zeker recent is gebeurd is dat ik al weer een jaar geleden een prachtige dochter, Chloé genaamd, heb gekregen en die, zoals Marcel al eerder schreef, in onze woonplaats Berlijn is geboren en daar inmiddels voor een deel is getogen. Veel uren heb ik het afgelopen anderhalf jaar met Chloé en Alizia, door de Duitse hoofdstad gewandeld. Een speeltuin heet bij hen inmiddels een ‘Spielplatz’ en ‘Rutschen’ doe je daar van een glijbaan. ‘Ein Eichhorn’ is volgens onze kleine meiden zo’n beestje dat door de bomen klimt en als Alizia iets niet wil dan zegt ze keihard ‘Nein’. We hebben een bijzondere tijd in Berlijn gehad en zowel Marcel als ik hebben daar afgelopen jaar regelmatig uitgebreid over geschreven.

Natuurlijk ben ik ook afgelopen tijd nog wel op reis geweest naar andere locaties, reizen zit nu eenmaal in mijn bloed en mijn vezels. Zo kon ik het dan ook niet laten, als Marcel afgelopen tijd op reis ging met de trouwe reisclub van KUNSTSTAD, hem met de kleine kinderen te volgen. Vaak was ik zelfs een beetje bescheiden op de achtergrond aanwezig bij zo’n KUNSTSTAD-reis. Met mijn enorme kinderwagen liep ik dan weleens met de twee kleine meisjes, zoals sommige weten, een stukje op gepaste afstand mee en genoot zo toch van de omgeving en de sfeer van zo’n stad.

Al geruime tijd kan ik niet meer intensief meehelpen met de begeleiding van de reizen die het reisgenootschap van KUNSTSTAD jaarlijks maakt aangezien ik aan mijn twee kleine kinderen, waar ik veel zorg aan moet besteden, mijn handen vol heb. Maar ik vind het wel leuk om hen op zeer jonge leeftijd kennis te laten maken met het reizen en  daarom blijf ik ook met hen op pad gaan. Wat een plezier heb ik om hen hiervan te zien genieten, dus het kan nog wel eens voorkomen dat ik aankomend jaar met de kinderwagen aanhaak bij een reis van KUNSTSTAD.

Om wederom terug te komen op mijn thema van deze week ‘Zoals de Waard is vertrouwt hij zijn Gasten’ blijkt het dat er lezers zijn die mijn verhalen volledig verkeerd interpreteren. Ik vermoed trouwens dat dit mensen zijn die mij of de activiteiten van KUNSTSTAD (nog) niet zo goed kennen. Ik kreeg laatst bijvoorbeeld een bericht van iemand die zicht verbaasde hoe ik, ondanks het feit dat ik twee hele jonge kinderen heb, mij intensief met een grote reisorganisatie kon bezig houden.

Ik heb nog aan deze ‘waard’ proberen uit te leggen dat KUNSTSTAD slechts een kleine reisclub met een paar reisjes per jaar onder begeleiding van Marcel Verhoeven is en dat mijn grootste taak en zorg de in de luiers zittende baby’s zijn. Maar mijn uitleg mocht niet baten, want ook mijn leven in Berlijn werd vervolgens door die persoon in twijfel getrokken en zelfs mijn prachtige Berlijnse appartement werd door deze Travel Tale lezer als een fantastisch luchtkasteel afgedaan. Tja, wat kun je daar dan aan doen? Het zegt dus eerder wat over zo’n lezer dan over mij.

Bijzonder hoe een verhaal verkeerd ingeschat kan worden en een eigen leven gaat leiden. Daar doe je echter niets aan want de persoon leek dus echt op de spreekwoordelijke waard en dan is het bijna ‘vechten tegen de bierkaai’ om zo iemand te overtuigen.

Ik ga er echter vanuit dat de meeste lezers van mijn wekelijkse Travel Tales mijn verhalen op de juiste waarde inschatten en ga hier dan ook gewoon met veel plezier mee door.

Rest mij om u te groeten vanuit mijn nieuwe woonplaats Málaga.

 

Judith de Groot

Hospitalitykenner