Wat is nou typisch Estisch eten?

Marcel is op zoek naar echt Estisch eten
Marcel is op zoek naar echt Estisch eten

Tijdens mijn verblijf in Tallinn ging ik op zoek naar de typische Estische keuken, mocht die bestaan. In het oude centrum liep ik langs Middeleeuwse stadsmuren die regelmatig afgewisseld werden door torens waar restaurants in gelegen waren. Bij nadere verkenning van deze op leuke locaties gelegen horeca etablissementen kwam ik erachter dat ze ‘gewone’ Europese gerechten als een hamburger, schnitzels en kippetjes op de kaart hadden staan. In een historisch rondgebouw in het oude centrum, waar een bordje op stond dat deze ooit dienst deed als paardenmolen, was een Russisch restaurant gevestigd met typische Russische gerechten als Borsjtsj en Blini’s. Maar alhoewel de Russen jarenlang heer en meester in Estland waren, staan natuurlijk deze Russische gerechten niet voor de oorspronkelijk keuken van Estland.

 

De inwoners van Tallinn gaan er prat op dat ze in de Middeleeuwen een echte Hanzestad zijn geweest en overal in deze Baltische stad wordt je hier aan herinnerd. Ook in de horeca heeft men het Hanzenverleden een plaats gegeven. Op talloze plekken loopt men verkleed in Middeleeuwse kostuums te flyeren (zie het leuke verhaal over ‘proppen’ van Judith van een paar weken geleden, 22 juni 2015) voor typische Hanzenrestaurants. Het hoogtepunt is waarschijnlijk wel een historisch pand genaamd ‘Olde Hansa’ waarin men zelfs allerlei historische ambachten aan het uitvoeren is en waar men als gast in donkere gewelfde ruimtes, slechts verlicht door kaarslicht, ‘oude’ hanzengerechten mag eten. Maar of dit nou echt authentiek en typisch Estisch is, dat is de vraag.

Uiteindelijk kwam ik op die avond tijdens mijn culinaire zoektocht terecht bij een goed restaurant dat zijn gasten lokte door in de etalages een hele groep opgezette dieren te zetten. Een wildzwijn, kippen en zelfs een vos heette ons welkom en begrijpelijkerwijs stonden er dus allerlei wildgerechten op de menukaart. Het eten smaakte uitstekend en de ambiance was ook karakteristiek. Het interieur deed denken aan een jachthut. De gerechten die ik tijdens een uitgebreid voorgerecht at waren een variatie van wild waaronder  wildzwijn, gans, eend en konijn. Maar was dit alles nou typisch eten voor Estland?

De volgende dag besloot ik het havengebied in te gaan, want Tallinn was toch echt een havenstad. Het bleek na wat onderzoek dat Tallinn de laatste 80 jaar niet echt een vissertraditie meer had. De Russen hadden zo’n vrees voor de westerse vijand dat ze in het naoorlogse sovjet-tijdperk er voor gezorgd hadden dat de hele kuststrook van Estland, inclusief Tallinn, niet echt vrij toegankelijk voor allerlei scheepvaartverkeer was. Tallinn was dus tientallen jaren min of meer van de zee afgesloten geweest en visserij was geen onderdeel van het dagelijks bestaan. Toch probeert men in Tallinn de ‘zeekeuken’ weer op te pakken en tijdens het diner op deze avond aan de haven kreeg ik onder andere haring, gefrituurde vis in bladerdeeg en salade met een ‘vissmaak’.

Tja, ook al smaakt het niet slecht, ook hier had ik niet echt een gevoel dat ik met een historische en authentieke Estische keuken te maken had.

Het opmerkelijkste (bij)gerecht dat ik in Tallinn bij alle restaurants geserveerd kreeg, ook bij het ontbijt in het hotel en tijdens de lunch, was roggebrood. Bij nader onderzoek bleek dat dit echt al eeuwen lang in heel Estland gegeten wordt en dat dit dan toch als echt Estlands eten dient te worden beschouwd. Het roggebrood wordt op allerlei manier bereid zowel zoet als hartig en vaak warm geserveerd.

Waarschijnlijk moet ik aankomend jaar mijn zoektocht nog eens voortzetten of er, naast het heerlijke roggebrood, nog meer oorspronkelijke gerechten uit Estland bestaan.

 

 

Marcel Verhoeven