Het Italiaanse Gelato Festival

Deze week was ik zogezegd even niet in het buitenland, maar wandelde ik door Amsterdam. Tijdens mijn wandeling viel me op dat op het Heinekenplein in de Amsterdamse wijk De Pijp grote trailers waren neergezet waar rondom heen allerlei activiteiten plaats vonden die alles van doen hadden met Italiaans ijs. Echte Italianen uit Florence waren enkele dagen in Amsterdam-Zuid neer gestreken om daar hun authentieke kennis van het Italiaanse ijs aan het Amsterdamse publiek te tonen.

In één vrachtwagen, die aan de zijkant geheel uit glas bestond, stonden grote ijsmachines en zag je de ijsmakers druk aan het werk. Andere wagens waren geheel open en hierin stonden grote bakken met ijs, die dus ter plekke waren gemaakt en waarvan je natuurlijk een klein portie kon kopen.

Eén wagen was ingericht als theater en daar werden voorstellingen gegeven door een meester ijsmaker die in het Engels met een vet Italiaans accent uitlegde hoe het ijsproductieproces in zijn werk ging. We hadden al direct een klik met deze ijsmaker want hij kwam uit Florence en wij waren zoals altijd gekleed in het paars, dat ook de kleur van het voetbalteam van Florence is.

Speciaal voor Alizia ging hij aardbeienijs maken. Een grote bak met verse Hollandse aardbeien diende als hoofdbestanddeel en deze zou binnen twintig minuten getransformeerd zijn tot echt Italiaans aardbeienijs. Terwijl er zich een heel publiek had gevormd om dit proces live mee te maken, leek het verwijderen van de groene kroontjes van de aardbeien nog het meest werk. Toen dit gebeurd was gingen de aardbeitjes door de blender, er werd wat water toegevoegd en vervolgens werd er een grote hoeveelheid bruine basterdsuiker (350 gram) bij gedaan. Alsof dat nog niet genoeg was kwam er ook nog een deel druivensuiker bij en ik begreep nu hoe het kwam dat ijs eten toch wel wat calorieën oplevert en niet aan te raden is als je wilt afvallen.

De ijsmaker legde uit waarom zowel basterd- als druivensuiker wordt toegevoegd, want volgens hem hadden beiden suikers een ander vriespunt en dat zou de smaak ten goeden komen.

Uiteindelijk werd dit dunne goed gemixte rode aarbeienbeslag in de ijsmachine gegoten. De machine had er slechts 10 minuten voor nodig om al draaiend een smeuïge dikke ijsmassa te creëren. Het verbaasde me hoe kort het duurde om tot het diepgevroren ijs te komen. Het bleek zelfs dat het het langst duurde om van nul graden naar -4 te komen. Bij deze temperatuur aangekomen schoot het vervolgens vlot door naar de -20 en klaar was het Italiaanse ijsje.

Inmiddels is de karavaan met ijswagens alweer vertrokken uit Amsterdam. Hun volgende stop is volgens hun website het Spaanse Valencia. Terwijl ik dat lees zie ik deze prachtige stad waar ik dit jaar een paar keer was weer voor me en verlang naar een ijsje in de Spaanse zon.

Buon apetito!


Marcel Verhoeven