Hotellobby als hangout

De lobbybar in Granada trekt veel buurtbewoners
De lobbybar in Granada trekt veel buurtbewoners

Terwijl ik dit verhaal schrijf zit ik lobbybar van het Melia Hotel in Granada en zie hoe langzaam steeds meer oudere lokale heren deze gelegenheid binnen stappen en plaats nemen. Zelfs meneer pastoor gaat tussen het gezelschap zitten. Op deze manier ben ik terug bij mijn verhaal van verleden week waarbij ik over de lobby van het hotel schreef. Ik had het er toen over waarom de ene hotellobby soms een rustgevende en de andere daarentegen een chaotische uitstraling heeft. Het creëren van een rustige ambiance om zodoende een fijne plek om te vertoeven te krijgen is in mijn optiek van essentieel belang om een succesvolle lobby te realiseren. Dit laatste kan echter ook een heel onverwachts effect hebben.

De lobby, die soms ongemerkt dus overgaat in het bargedeelte, kan namelijk ook een positieve aantrekkingskracht hebben op de lokale bevolking die er een comfortabele plek in ziet om samen te komen en gezellig een kopje koffie te drinken of later op de dag een glaasje wijn te nuttigen, zoals ik nu hier weer mee maak in Granada. Niets mis mee natuurlijk.
Dit kan echter aparte vormen aannemen. Zo verbleven wij een paar weken geleden een tijdje in een prima viersterren hotel midden in het centrum van Athene. Vanuit de lobby annex bar had je een uitzicht op een grote brede straat, met aan de overkant de presidentiële tuinen met hoge palmbomen, die trouwens voor het publiek toegankelijk zijn. Een mooi panaroma dus, waarbij je vanuit deze hotellobby eigenlijk de ‘Atheense wereld’ aan je voorbij kon zien gaan. Enkele oude Atheners uit de buurt hadden inderdaad deze plek al enige jaren geleden ontdekt en kwamen hier regelmatig bij elkaar. Voor hen was het een sociale ontmoetingsplaats waar ze vrienden en kennissen tegenkwamen en een excuus om niet alleen thuis te hoeven blijven zitten. De hotellobby leek een soort hangout voor de ouderen uit de buurt te zijn.  Erg aardig natuurlijk, want het is als toerist die in het hotel verblijft best leuk om een gesprekje met hen te hebben over Athene, de (financiële) situatie in Griekenland en hun tips over bezienswaardigheden te horen.

Sommige van deze ouderen genoten met volle teugen van de geregelde komst naar het Amalia Hotel en voor mij als hospitalitykenner leek er in eerste instantie geen vuiltje aan de lucht. 

Echter omdat ik meestal wat langer in een hotel vertoef, zoals ook in dit Atheense hotel, viel me op dat een paar senioren er echt dagelijks kwamen en er van ’s morgens vroeg tot laat in de avond zaten. Ze claimden een tafeltje in de lobbybar door er spullen neer te leggen en zo was er voor hotelgasten een plek minder in de toch al kleine bar om te zitten. Helaas hadden sommigen van deze dagelijks terugkomende buurtbewoners een wat ongelukkige uitstraling, waarbij ze elke dag in zichzelf gekeerd voor zich uit zaten te staren.

Het Amalia hotel in Athene
Het Amalia hotel in Athene

Na een paar dagen begon ik me te irriteren aan hun constante (negatieve) aanwezigheid. Ik vind het niet bij de sfeer en de uitstraling passen van een fijn viersterren hotel.

Zogezegd waren deze vaste bezoekers niet alleen door hun negatieve houding slecht voor de prettige ambiance van het hotel, voor het hotel zelf was het economisch ook niet aantrekkelijk, aangezien deze dagelijkse ‘hangouderen’ zeer weinig consumeerden.  

Eén dame, die eruit zag alsof ze in de rouwfase was, zat de hele dag met één potje thee voor zich en bestelde vervolgens nooit meer wat gedurende de dag.

Begrijp me goed, ik heb niets tegen het feit dat mensen uit de buurt naar de lobby en/of bar van een hotel komen om gezellig met elkaar iets te drinken en te praten, maar je dient dat als hotel wel op een goede manier te reguleren zodat de atmosfeer goed blijft. En in het genoemde hotel in Athene had het hotelmanagement verzaakt hierin.

Op dit moment verblijf ik zoals ik mijn verhaal begon in een hotel in de Zuid-Spaanse stad Granada. Wederom een mooi viersterren hotel, met een ruime nette lobby, zoals het in mijn ogen bedoeld is. Achterin deze entreehal staat de receptiebalie en vanuit deze plek heb je toegang tot het restaurant en aan de andere kant tot de bar. Het hotel is gelegen in het centrum van de stad, aan een gezellige straat met restaurants en winkeltjes. Een lobbybar van dit hotel is dus een ideale plek om even een drankje te drinken, ook voor buurtbewoners.

In dit hotel valt het mij echter op dat de locals die hier neerstrijken een andere instelling hebben dan die in Athene. Ze hebben zich namelijk allemaal uitgedost alsof ze een avondje uit gaan, ze zien er paasbest uit, de (oudere) dames hebben zich mooi opgemaakt en ze genieten zichtbaar van hun verblijf in de hotelbar. Op deze manier kan er een positieve en prettige mix ontstaat tussen lokale en buitenlandse gasten in een hotellobby en bar. Hospitality oftwel gastvrijheid zoals het bedoeld is.

Hotels zijn trouwens niet de enige plek waar mensen, in dit geval gepensioneerde ouderen, samen komen. Zo had ik al eens in Madrid gezien dat het treinstation Atocha een uitstekende plek was om als pensionado te verblijven. Dit station ziet er uit als een subtropische plantenkas met een botanische tuin waar het in de winter prima toeven is tussen de palmen en andere bijzondere planten. De bankjes zitten dan ook vol, met vooral oudere Spanjaarden, die met elkaar praten, een boek lezen of zelfs even een dutje doen. Dit levert soms overigens hilarische taferelen op. Van de week, toen ik even in Madrid verbleef, was ik voorbereid op dit fenomeen, maar toen wij echter jaren geleden voor het eerst in dit treinstation kwamen keken wij erg op van de druk bezette bankjes. Toen Marcel ook even wilde plaatsnemen op een bankje werd hij best raar aangekeken. Hij had de juiste leeftijd nog niet bereikt en kwam natuurlijk niet uit Madrid, hij was een vreemde eend in de bijt.

 

Judith de Groot

Hospitalitykenner