Van het Zwarte Woud tot aan de Zwarte Zee

Marcel bij een standbeeld van Johann Strauss, de componist van An der Schönen Blauen Donau
Marcel bij een standbeeld van Johann Strauss, de componist van An der Schönen Blauen Donau

Momenteel verblijf ik in Wenen waar ik de afgelopen dagen met veel genoegen de deelnemers aan de Wenenreis van KUNSTSTAD heb rondgeleid langs bijzondere plekken die deze Donaustad rijk is. De bijnaam Donaustad voor Wenen heeft natuurlijk alles te maken met de beroemde rivier die langs de Oostenrijkse hoofdstad stroomt. Heel opmerkelijke is trouwens dat de Donau niet door het oude centrum meandert, maar ver aan de rand van de stad zijn weg vindt. Dichtbij de Ringstraße, dus in de nabijheid van de oude stad, is wel een riviertje te vinden die door veel toeristen wordt aangezien als de Donau, maar dit is slechts een zijtak van de befaamde rivier. Deze zijtak heeft eigenlijk een onjuiste naam gekregen, zij heet namelijk Donaukanal, echter men heeft deze niet gegraven maar slechts gemanipuleerd en gereguleerd, terwijl de daadwerkelijke rivier in de loop van de geschiedenis zich steeds verder naar het oosten verplaatste.

Gisteren besloot ik om de Donau in Wenen van dichtbij te gaan bekijken en dus was dit een mooi doel voor mijn hardloopronde. Al enkele minuten na het verlaten van mijn hotel passeerde ik het reeds genoemde Donaukanal en wist dat ik nu nog een heel stuk door de stad moest rennen om mijn uiteindelijk doel te bereiken. Ik kwam door de stadswijken Leopoldstadt en Brigittenau, die beiden zeer interessant zijn om te bewonderen. Met name het Barokke stadspark Augarten was aangenaam om doorheen te rennen. Ik las op een bord dat het park ooit de tuinen waren van het achttiende eeuwse Palais Augarten, dat daar ook nog steeds staat. Dit paleis is tegenwoordig een sjiek gymnasium met een internaat erbij waar de beroemde Wiener Sängerknapen hun opleiding krijgen. In dit park kom je letterlijk en figuurlijk ook niet om twee tientallen meters hoge Flakturmen heen; betonnen bunkers die doen herinneren aan de periode van de Tweede Wereldoorlog en die waarschijnlijk door hun onverwoestbare ontwerp onmogelijk te verwijderen zijn.

Terwijl ik mijn route vervolgde naderde ik een drukke verkeersweg die mijn doorgang naar de Donau belemmerde. Ik zag de rivier in de verte al liggen, echter ik kon niet alleen door deze autoweg maar ook door het daarnaast gelegen spoor van de U-bahn niet aan de oevers van de Donau komen. In de verte zag ik een enorm viaduct dat zowel over het water als ook over de autoweg en spoorbaan heenging waardoor ik toch nog mijn doel kon bereiken.

Na meer dan 30 minuten rennen, liep ik dan eindelijk langs de wereldberoemde Donau. Natuurlijk schoot de bekende Weense Wals “An der schönen blauen Donau” van Johann Strauss in mijn gedachten en met deze melodie in mijn hoofd rende ik nu met de stroom van de rivier mee. Ik realiseerde me dat dit trouwens de tweede keer binnen een week was dat ik langs de Donau liep. Enkele dagen eerder had ik namelijk een rondje hardgelopen in Bratislava en die stad ligt ook aan de Donau. Toen hoefde ik trouwens aanzienlijk minder ver te lopen om de oever daarvan te bereiken. Net als Wenen, ligt deze hoofdstad van Slowakije aan de Donau en zo zijn er trouwens nog vele belangrijke steden die aan deze rivier gelegen zijn waaronder nog twee andere Europese hoofdsteden, namelijk Boedapest en Belgrado.
Even schoot het door mijn gedachten om gewoon door te blijven rennen en hardlopend al deze steden te bezoeken maar dat is natuurlijk een onmogelijke sportieve opgave. Alhoewel de Donau niet de langste rivier van Europa is (dat is de Wolga) moet je wel 3000 kilometer afleggen om vanaf het beginpunt, dat ergens in het Zwarte Woud in Duitsland is, bij het eindpunt in de Zwarte Zee, uit te komen.

Inmiddels werd ik vergezeld door wat zwanen die een stukje met mij mee zwommen over het Weense deel van de Donau en zag ik dat er borden langs de weg van het parkachtige oevergebied stonden waar alle bezienswaardigheden op vermeld stonden.

De Donau was in de loop van de geschiedenis in deze omgeving een paar keer door de loop van het krachtige water in verschillende stukken opgedeeld waardoor er naast de brede bevaarbare rivier ook nog een zogenaamde Neue Donau door het gebied stroomt. En in het nabijgelegen achterland liggen allerlei plassen met de naam Alte Donau die niet meer in verbinding staan met de rivier. Naast veel groen en allerlei recreatiemogelijkheden rond het hier gelegen Donaupark staan hier de flats van Donau-City die overal bovenuit torenen.

Ik besloot terug te rennen naar mijn startpunt en bij de zogenaamde Reichsbrücke verliet ik mijn route langs de Donau. Op de terugweg passeerde ik nog het Praterpark dat van ver af herkenbaar is door het historische Reuzenrad dat bij de entree staat. Toen ik weer in de binnenstad was aanbeland en over de brug van de bescheidenloop van het Donaukanal rende maakte ik nog een extra rondje over de Ringstraße om mijn hardloopexcursie voor deze dag compleet te maken.


Marcel Verhoeven

Europakenner