Bijzondere Turkse wijnen

Afgelopen weken had ik het tijdens mijn culinaire verhaal telkens over de wijn die ik op dat moment dronk bij mijn gerechten. In Athene dronk ik verleden maand zogezegd Griekse wijn, waarbij ik zowel de kwaliteitswijn uit de Peloponnesos noemde als dat ik ook aanraadde om eens de typische harswijn Redzina te drinken. Terwijl ik me realiseerde dat Griekse wijn in Nederland niet zo is ingeburgerd bedacht ik me dat de wijn waar ik verleden week over schreef, en die ik recent dronk in het Joodse restaurant Hoffy’s in Antwerpen, misschien nog veel minder gangbaar is. De wijn die ik tijdens mijn koosjere maaltijd in de Scheldestad verorberde kwam namelijk van de Gollanhoogte, dus gemaakt van een wijngaard uit het veel besproken door Israël bezette gebied en zeker niet te koop bij de reguliere wijnhandels of bij de Albert Heijn.

 

Om het lijstje van niet zo courante wijnen nog wat completer te maken wil ik het vandaag hebben over Turkse wijn. Als je aan Turkije denkt dan zul je dit land ook niet direct verbinden met de wijnbouw, echter in Klein-Azië en dan met name in de kuststreek van het huidige Turkije, wordt al duizenden jaren wijn geproduceerd.

Na de val van Constaninopel in de 15de eeuw en de komst van de Islam in het voormalige Byzantijnse rijk werd de wijnconsumptie echter zeer beperkt want alcoholconsumptie is binnen de mohammedaanse religie eigenlijk verboden. Echter binnen het Ottomaanse Rijk leefden ook veel christenen, die niet alleen voor de ‘gewone’ consumptie wijn produceerden maar voor hen was wijn ook een onderdeel van de eucharistie oftewel wijn speelde en speelt een belangrijke rituele rol tijdens hun kerkdienst. Voor de Grieks orthodoxe gelovigen en andere christenen binnen het Turkse rijk was het dus toegestaan om wijn te verbouwen, hetzij slechts in beperkte mate.

Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938) maakte in de jaren ’20 van de twintigste eeuw van Turkije een moderne seculiere republiek en daarbij hoorde onder meer dat het islamitisch verbod op alcoholconsumptie werd opgeheven. Misschien had het er ook wel mee te maken dat Atatürk zelf niet vies was van alcoholische versnaperingen.

Vandaag de dag wordt er dus in Turkije nog steeds wijn geproduceerd alhoewel dit op kleine schaal is. Des te interessanter is het om eens met deze Turkse wijn kennis te maken. Dit kan bijvoorbeeld ter plekke, wat ik dus deed tijdens mijn bezoeken aan Istanbul afgelopen tijd.
Echter er is ook een aantal gespecialiseerde wijnhandels in Nederland die geïmporteerde Turkse wijn verkoopt. Een wijn die ik afgelopen zomer tijdens de Zomercursus over de Hellenistische wereld aan de cursisten liet proeven, is de witte wijn, genaamd Yapincak. Deze smaakvolle wijn is gemaakt van de gelijknamige inheemse Yapincak druif. Deze Yapincak is bleek goudgeel van kleur, dat komt onder meer omdat deze wijn drie maanden gerijpt is op gebruikte houten vaten. Deze Yapincak die ik in Nederland kocht is van het Turkse wijnhuis Paşaeli. Deze zelfde wijnproducent levert ook een rode wijn die in Nederland verkrijgbaar is en die heeft groot op het etiket ‘6N’ staan. Op z’n Nederlands spreek je dit uit als ‘zessen’ en dat geeft bij mij de associatie voor het tijdstip dat je hem kunt drinken.

De 6N is gemaakt van de inheemse druif Karasakiz en deze wijn heeft eveneens zes maanden gerijpt op gebruikt houten vaten. De Turkse Karasakiz-druif zorgt voor frisheid van de wijn.
 De Turkse druif Karasakiz, die het hoofdbestanddeel is van 6N, komt uit het berggebied ten noorden van de plaats Kaz Dağları en ligt oostelijk van de archeologische stad Troje. Terwijl je deze 6N wijn drinkt denk je misschien tegelijkertijd aan de streek waar Heinrich Schliemann de legendarische stad uit de oudheid aan het opgraven was.

Serefe! Proost!

 

Marcel Verhoeven

 

Europakenner